10 టీవీ అక్షరం

ప్రకటనలు

నాన్నగారూ, పుట్టినరోజు జేజేలు

ఈ రోజు పాతూరి పూర్ణచంద్రరావు అలియాస్ పూర్ణయ్యగారి కోసం కొంచెం సమయం కేటాయించుకోవాలని గత పది రోజులుగా గట్టి నిశ్చయంతో ఉన్నాను. డెబ్భై నాలుగేళ్ళు నిండి డెబ్భై అయిదులోకి ప్రవేశిస్తున్న నా జీవనశిల్పికి నాలుగు అక్షరమాలలు అల్లుదామని ఇట్లా లాపీ ముందు కూచున్నాను. నేనంటే నేనంటూ దూసుకొస్తున్న ఆలోచనలను వరుసలో పెట్టలేక సతమతమవుతుంటే ఎందుకో చప్పున దుఃఖం ముంచుకొచ్చింది. ఏం ఆయన వయసు వెనక్కి పరిగెత్తకూడదా! ఇంత అన్యాయంగా ఏటికేడూ పరిపూర్ణతలోకి పయనించాలా! వద్దు గాక వద్దు. నేను పూర్ణయ్య గారి గారాలపట్టిగా ఉండగానే కాలం అక్కడే ఆగిపోవాలి. ఆయన వద్ద పదిలంగా ఉన్న బాల్యాన్ని ఎప్పటికీ అనుభవిస్తూనే ఉండాలి.

డిగ్రీ చదివే రోజుల్లో ఆయన పక్కనే నడిచినపుడు ‘మీ అన్నయ్యా?!’ అని స్నేహితులు అడిగితే ఆరడుగుల ఆ  అందగాడిని చూసి ‘నాన్నగారూ మురళీమోహన్ మిమ్మల్ని సినిమాల్లో నటించమని అడిగితే ఎందుకు వద్దన్నారు?’ అని చిరుకోపంగా అప్పటికి నూటపదోసారైనా కొత్తగానే అడిగాను. చర్మం ముడతలు దేలి గూళ్ళు పట్టు సడలి జుత్తు పండిపోయినా ఇప్పటికీ హీరో అంటే మా నాన్నగారే! స్నిగ్ధ అంటుంది ఈ లోకంలో అందరి కన్నా మా నాన్నే గొప్ప అని. అపుడు నేనంటానూ ‘నీ మొహంలే సిద్దూ మా నాన్నగారి కన్నానా?’అని. ఎవరి నాన్న వాళ్లకి గొప్ప అని అనిపించనివ్వనంతగా ప్రేమిస్తారేంటో ఈ తండ్రులు!

ఇన్నేళ్ళ జీవితంలో నచ్చినవీ నచ్చనివీ బోల్డు ప్రేమలేఖలు అందుకున్నానా…

జాబిలిలోని చల్లదనం

జిలేబిలోని తియ్యదనం

కలిసి మా జాజి అని నాన్నగారు నా చిన్నపుడే చెప్పినంత బాగా ఇంకెవరూ చెప్పలేక పోయారు J సారీ చందూ

పల్లెటూరి రైతుకి ఉండే ఈస్థటిక్స్ తో బోల్డు వర్ణనలు చేసేవారు. చిన్నపుడు ఏం తోచకపోతే అక్కాచెల్లెళ్లు నలుగురం ఆయన చుట్టూ చేరి, నేనైతే నాన్నకూతురిని కదా మరీ హక్కుతో నాన్నగారూ నా చెవుల గురించి చెప్పండి, కళ్ళు గురించి చెప్పండి అనగానే ‘తాటికాయ ముచ్చు వద్ద చెక్కాక పైకి తేలిన తాటిముంజెలా ఉంటాయి నీ కళ్ళు’ అంటుంటే నోరావలించి వినేవాళ్ళం. ప్రేమ, గారాబాల సిరులొలికే బాల్యాన్ని ఇచ్చినందుకు మీకు ఎంతేని రుణపడిఉన్నాము. అది మేము తీర్చలేనిది, మీరు ఆశించనిది.

నాన్నగారూ,

మేమిప్పటికీ మీ సందిట దాగున్న బిడ్డలం.

మీరు చిరకాలం ఆరోగ్యంగా సంతోషంగా జీవించాలి.

మీకు పుట్టినరోజు జేజేలు  12919062_572998596184353_1685750104_nDSCN0242DSCN0241

విప్లవ కలల నేతగాడు

 

 

(అరుణతార – చలసాని సంస్మరణ సంచికలో ప్రచురితం)

ప్రసాద్ గారూ,

మీకో ప్రేమలేఖ ఇలా రాయవలసి వస్తుందని ఎన్నడూ ఊహించలేదు. మీరు కనపడని చోటుకి ముందస్తు నోటీసు కూడా లేకుండా  దబదబ అడుగులు వేసుకుంటూ వెళ్లిపోతారని తెలిస్తే దారి కాసి గదమాయించి అయినా సరే వెనక్కి తీసుకురామా! అప్పటికి నాలుగు రోజుల కిందటే కదా నేనూ చందూ వచ్చేసరికి గదిలో మీ మదిలో పుస్తకాల మధ్య ఆలోచనల్లో ఉన్న మిమ్మల్ని కొంటె ప్రశ్నలడిగి ఏడిపించాను. ఏవన్నానో గుర్తుందా? ‘ప్రసాద్ గారూ మీరెవరినైనా ప్రేమించారా?’ అన్నాను. చందుకి కాస్త మర్యాద గుర్తొచ్చి పెద్దంతరం చిన్నంతరం లేకుండా ఏంటి ఆ ప్రశ్నలు అని ముసిముసి నవ్వులు నవ్వి తిట్టి మీ వంక కుతూహలంగా చూసాడు. అపుడు చూసాను కదా మీ మొహంలోని చిలక నవ్వుని. నా బుగ్గలు ముద్దాడి ‘నిన్ను ప్రేమించాను…ఈ లోకాన్ని ప్రేమించాను, మనుషుల్ని, పుస్తకాలలోని మనుషుల్నీ, విప్లవాన్ని ప్రేమించానని చెప్పి  నా ఎత్తుగడని చిత్తు చేయబోయారు. నేను వదలకుండా పోనీ ఎవరికీ ప్రేమలేఖన్నా రాయలేదా? అని కాసేపు నస పెడితే అపుడు విజయ గారికి రాసానని ఒప్పుకున్నారు. నేనొక ప్రేమలేఖ రాస్తాననీ నాకు రిప్లయ్ ఇవ్వాలనీ అడిగితే మీరు నాకు మాటిచ్చారు. నిలుపుకోవాలి మరి!

చలసానీ,

మీ లక్ష్యాలు, మీ ఆచరణ, మీ చిత్తశుద్ధి అసలివేమీ తెలీకుండానే మిమ్మల్ని ప్రేమించిన మనుషులున్నారు. అది మీకు తెలియకపోలేదు. సాహిత్యమన్నా రచయితలన్నా సభలూ సమావేశాలన్నా పెద్దగా ఆసక్తి లేని చందూని, మీ ‘మిస్టర్ మల్లిగాడిని’ ఏం మాయ చేసి మీ వశం చేసుకున్నారు? మిమ్మల్ని ఇలా సాగనంపి వచ్చి, రెండ్రోజులుగా ధరించిన బింకపు ముసుగుని విప్పి హేంగర్ కి తగిలించి పడకగది తలుపు  వేసుకుని  బావురుమని ఏడ్చిన చందు మీ గురించిన మరో  పాత సత్యానికి కొత్త ఉదాహరణ. మాట్లాడటానికి ఎవరు దొరుకుతారా అని ఎదురు చూస్తూ తన లోపల ఓవర్ ఫ్లో అవుతున్న దానిని ఆపుకోలేక  కొత్త మాటల్లోకి దిగిపోతున్నాడు చందు. ఒక రైతు వర్షించే మేఘాన్ని కావిలించుకున్నట్లుగా ఉంటుంది ప్రసాద్ గారిని కావిలించుకోవడం అంటున్నాడు. ఇంకొక్క ఏడాదో రెండేళ్లో ఈయనతో స్నేహం నడిచి ఉంటే ఇక నేనూ దిగక తప్పేది కాదు అన్నాడు. చలసానీ  వింటున్నారా? ఎవరికి వారు, చలసానితో తమ అనుబంధమే అత్యున్నతం అనుకునే స్థాయిలో హృదయాన్ని అంతలా ఎలా విశాలం చేసుకోగలిగారు?

మీరెంత విస్తరించారో తలుచుకుంటున్న కొద్దీ గుండెలు అవిసిపోతున్నాయి. మీరు చటుక్కున మాయం అయ్యారన్న విషయం తెలిసి మా అమ్మనాన్నలు అత్తమామలు మా అక్కయ్యలు నా చిన్నప్పటి స్నేహితులు సాహితీ మిత్రులు ఇంత మంది నన్ను పరామర్శించడం చూస్తే ఒక మనిషితో అనుబంధం అంటే వారి సమస్తంతో సహా ప్రేమించడం అన్నది ఆచరణలో ఎలా ఉంటుందో తెలిసి వచ్చింది. అంత శక్తి ఓపిక ఎలా వచ్చాయి? ముఖ్యంగా అహాన్ని రద్దు చేసుకోగల అంతటి హృదయాన్ని ఏ పదార్ధంతో తయారు చేసుకున్నారో ఇక ఇపుడు పరిశోధించాలి.  మీరు విస్తరించినంత మేరా ఏర్పడిన శూన్యాన్ని భర్తీ చేయడానికి  మీ పనులు, మీ జ్ఞాపకాలు, వినా మార్గం లేనందుకు, ఉందేమో మరి ఇంకా మా ముందుకు రానందుకు దుఃఖంగా ఉంది. కృష్ణాబాయి గారితో చెప్పానూ చెదిరిన మనస్సు నుంచి వచ్చే అక్షరానికి కుదురు ఉండదు అని. అదే రాసి చూడు అన్నారామె. అచ్చం ఆమె వంటి మీరు, మీ వంటి ఆమె.

ఫ్రెండూ,

ఆరుద్ర అంటే పెద్దగా పడదు కదా మరి ఆరుద్ర సంపుటం కోసం నన్ను విసుక్కున్నారు ఎందుకూ! నిజ్జంగా నిజం ఫ్రెండూ ఆ 9 నంబర్ సంపుటం నేను తీసుకు వెళ్ళలేదు. సరే మీకు మనసు మనసులో ఉండదు కదా అని మన నారాయణ వేణు గారి పుస్తకం తెచ్చి మీకిస్తే అది మీది కాదని చెప్పి వేణుకి ఫోన్ చేసి పుస్తకం పంపించి వేసి మళ్ళీ రిక్వెస్ట్ చేసి పుస్తకం ఇవ్వమని అడిగారు. చాదస్తం కాదా మరి! నేను అలిగానేమోననీ నేను మొహం మాడ్చుకున్నానేమోనని పదేపదే ఫోన్లు చేసి ‘ఒరేయ్ మల్లీ నాకు పుస్తకాల కన్నా మనుషులే ముఖ్యం. ఏవీ అనుకోబాకు’ అంటుంటే ఫ్రెండూ! అసలకి మీమీద కోపం వస్తుందా ఎవరికైనా?

చివరిసారి ఎపుడు చూసానూ అని పెద్దగా ఆలోచించలేదు. మిమ్మల్ని కలిసిన ప్రతి సందర్భమూ ఒక పండుగే కదా! మీ మహాప్రస్థానానికి మూడు రోజుల ముందు నేను లోపలి గదిలో పని చేసుకుంటున్నాను. కాలింగ్ బెల్ పని చేయడం లేదు. ముందు గది తలుపు కొట్టినట్లున్నారు వినిపించలేదు. అపుడు ఇంటి వెనుక వైపు వచ్చి పెరట్లో నిలబడి తలుపుకొట్టి పిలిచారు. మీ గొంతు వినగానే పరుగున వచ్చి తలుపు తీసానే గానీ మీకు అంత ఇబ్బంది కలిగించినందుకు ఎంత నొచ్చుకున్నానో అంత అబ్బురపడ్డాను. ఏం ఫ్రెండూ చివరి జ్ఞాపకాన్ని నా కోసం ఘనంగా పదిలపరచడానికా ఆ రోజు మీరు అంత ఆరాటపడ్డారు !

వ్యక్తి పూజలు కూడదు నిజమే. కానీ విప్లవ వాహకులు వ్యక్తులే కదా, వారు ఎంతటి సంస్కార వంతులైతే విప్లవానికి అంతటి సానుభూతిని సంపాదించి పెట్టగలరు కదా…ఇది రాస్తుంటే  కొకు చెప్పిన మాటలు గుర్తొస్తున్నాయి మనుషుల్లో సంస్కారం పెరిగేకొద్దీ నేరాలు తగ్గుతాయనీ అపుడు చట్టం చేయాల్సిన పనిని సంస్కారమే చేస్తుందనీ అంటాడు. ఆ సంస్కారం చేతనే కదా తాళాలు లేని ఇంటిని సాధ్యం చేసుకున్నారు, ఆ సంస్కారం చేతనే కదా పోలీసులు లేని రాజ్యం కోసం విప్లవ కలల నేతగాడుగా మారారు.

సీపీ

మీరు పరిచయం అయిన తొలినాళ్ళలో ఏయు అసెంబ్లీ హాల్ లో కిక్కిరిసిన ఒక సభలో మనిద్దరం వెనుక వరుసలో జనాల మధ్య కూచుని ఉండగా అల్లంత దూరం లోని వేదిక మీద నుంచి సినారె ‘ అదుగో ఆ మూలన కూచున్న మూల పురుషుడు.’ అంటూ చతురోక్తులతో మిమ్మల్ని ప్రశంసించినపుడు మీ గురించి కొత్తగా తెలిసినట్లనిపించింది. ఆ తెలియరావడం ఒక సుదీర్ఘ ప్రక్రియ. ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంది. కొనసాగుతూ ఉంటుంది.

కమ్యూనిస్టులు అంటే చాలా మందికి లానే నాకూ గొప్ప గౌరవం ఉంటుంది. మరీ ముఖ్యంగా మీ తరం వారంటే మరీనూ. ఎందుకంటే సగటు మానవుల కంటే భిన్నంగా ఆచరణలో బలంగా ఉంటారనీ, త్యాగాల బాటలో అలవోకగా అడుగులు వేస్తారనీ. సందేహమే లేదు. డబ్బు, అధికారం, హోదా వంటి అనేక ఆధిపత్యాలను జయించిన అపురూప మానవుల సమక్షం ఎంత హాయిగా ఉంటుందో నేను మీ వద్ద, మీ వంటి మరి కొందరి వద్ద  గ్రహించాను. అయితే అలాంటి వాళ్ళలో కూడా మీరు వేరు సీపీ . ఆధిపత్యాలను జయించి మామూలు వ్యక్తులకి సాధ్యం కాని ఆచరణ బలంతో, జ్ఞాన సంపన్నతతో మిలమిలలాడే వ్యక్తులకు ఒక నైతిక తీక్షణత ఉంటుంది. అది చాలా సందర్భాల్లో అది నైతిక ఆధిపత్యంగా మారడం, అజ్ఞానులను(?), బలహీనులను చిన్న చూపు చూడటం గ్రహించినపుడు ఉసూరుమంటాం. కానీ చెప్పాగా సీపీ మీరట్లా కాదు. మీరసలు పూర్తిగా వేరే. జ్ఞాన, నైతిక ఆధిపత్యాలను కూడా జయించి మీరు మనుషుల్ని ప్రేమించారు.

నాకు మీరు ఇలా అర్ధం కాక ముందు ఏడిపించడానికే అయినా ప్రసాద్ గారూ మీరు రాన్రానూ అజాతశత్రువులా మారుతున్నారు అంటే ఒప్పుకునేవారు కాదు. అబ్బే! నేను అజాత శత్రువుని ఏంటి ! అదేం తిట్టు! అనేవారు. మీరు నమ్మి ఆచరించిన రాజకీయాల పట్ల మీ నిక్కచ్చితనం ఎంతటిదో పలు సభల్లోనూ పలు సందర్భాల్లోనూ నేను చూసాను కాబట్టి రాజకీయ విలువల పట్ల మీకున్న నిబద్ధత వల్లనే మనుషుల పట్ల అంతటి ప్రేమ  సాధ్యపడిందేమో అనిపిస్తుంది.

ప్రసాద్ గారూ,

2009 లో రచయిత్రుల సదస్సు ఒకటి పెడుతున్నామని అందరం కలిసి మాలో మేము సంభాషించుకుంటామని ఆ సదస్సుకి ఒక పేరు పెట్టడం కోసం ఆలోచిస్తున్నామని చెప్పినపుడు మీరు చటుక్కున ‘మనలో మనం’ అనండి బావుంటుంది. తుమ్మల వేణు గోపాలరావు గారి పుస్తకం పేరు అది అన్నారు. ఆ పేరు చాలా నచ్చింది మాకు. తర్వాత ‘మనలో మనం’ అన్న పేరుతో తాత్కాలికంగా రాష్ట్ర వ్యాప్త రచయిత్రుల వేదిక ఆవిర్భవించడం ఏడాది పాటు జరిపిన సభల అనంతరం నిర్మాణంతో కూడిన  ‘ప్రజాస్వామిక రచయిత్రుల వేదిక’ గా అది రూపాంతరం చెందడం జరిగింది. ఈ ప్రయాణంలో మీ భాగస్వామ్యం పరిమితం అయినప్పటికీ మనలోమనం అన్న పేరు మీ వల్ల కూడా ఒక అపురూప జ్ఞాపకంగా మిగిలింది  నాకు.

మిమ్మల్ని ఇలా ఈ ఇరుకైన వ్యక్తిగత పరిధి లోకి లాక్కొచ్చి మాట్లాడటం క్షంతవ్యం కాని నేరమంటారేమో మీ సహచరులు.  ఏం చేయను సీపీ మీరు లేని లోకంలో ఒకటే తత్తరపాటుగా ఉంది. నాలుగు రోజులన్నా పట్టదా సర్దుకోవడానికి! హడావిడిగా దుఃఖాన్ని దులిపేసుకుని కార్యోన్ముఖులు కావడం మంచిదే కానీ ఈ దుఃఖం, ఈ ఖాళీ ఎప్పటికీ తీరేది కాదు కనుక హృదయంలో దానికొక అర నిచ్చి అక్కడ దాపెట్టాలి. అదే పనిలో ఉన్నా. తిరిగిరాని జవాబు కోసం ఎదురు చూస్తూ –

మీ

మల్లిగాడు

16/08/2015

గులాబ్ జామూన్ల వంటి పిల్లలు.

 

 

 

gulab jamun recipe

19/04/2015,

విశాఖపట్నం.

హెలో విమలా,

మనం ఉత్తరాలు రాసుకుని చాలా చాలా రోజులైపోయినట్లుంది కదూ! ఈ మధ్యంతా తీరికలు లేకపోవడం సంగతి అటుంచి మార్చి నెలలో మనం జమిలిగా మంచి బహుమతిని పొందాం కదా! చూసావా మధురాతి మధురం మన కొండఫలం ఇచ్చిన తియ్యదనం. వీరలక్ష్మి గారూ మీరలా సప్తవర్ణాల్లో భాగమై ఈ కాలమ్ లో తళుక్కున మెరవడం  చాలా బావుంది. మనమంతా చాలా విషయాల్లో ఒకలాంటి వాళ్ళమే కదా అందుకే మీ లేఖ మా పరంపరలో కుదురుగా అమిరిపోయింది. విమలా మనకు ఈ సర్ప్రైజ్ ని ఇచ్చినందుకు ఆమెకి మరీ మరీ థాంక్స్ చెపుదాం.

 

ఈ మధ్య ఇల్లు మారాము విమలా, లాసన్స్ బే కాలనీ లోకి వచ్చాము. ఆంద్ర యూనివర్సిటీకి దగ్గర. రోజూ వెళ్లి రావడం నాకూ పాపకీ సులువుగా ఉంటుందని. ఇహన ఇల్లు మారడంలో బోల్డన్ని భావోద్వేగాలు ఉంటాయి. అవి మరెప్పుడన్నా చెపుతాలే.  లాప్ టాప్ ఒళ్లో పెట్టుకుని మెట్ల మీద కూచుని  నీకు లేఖ టైప్ చేస్తున్నానా, నా వంటి ప్రేమికురాలిని ఉత్తినే వదులుతుందా ప్రకృతి! ఎదురుగా కొబ్బరి చెట్టు గలగలా మంటూ పిలిచింది. ఆ! పోదువూ బడాయి మమ్మల్ని మాత్రం పిలవదా ఏంటి అనుకుంటున్నావా అమ్మాయీ…నిజమేలే. ఈ చెట్లూ పుట్టలూ పిట్టలు   గొప్ప చాతుర్యం కలవి . ఒక కొబ్బరి కొమ్మ కొంచెం వంగి అడ్డంగా చాపలాగా పరుచుకుంది. దాని మీద వరుసగా మూడు పిట్టలు. ఒకటి కాకమ్మ, రెండు చిలకమ్మ, మూడు వడ్రంగి పిట్టమ్మ! ఓసి! ఏమి వీటి స్నేహమూ, వీటి వైనమూ…స్వజాతి కాకపోయినా రెక్కలు రెక్కలు రాచుకుంటూ ఇంత సొంపుగా కూచున్నాయీ!

 

ఈ మధ్య విశాఖలో పిట్టలు చెట్ల మీద అపార్ట్ మెంట్లు కట్టుకుంటున్నాయి. మా పిట్టమ్మలకి ఇపుడు ఇళ్ళ కొరత కదా! అందుకే అవీ టెక్నాలజీని వాడుతున్నాయి.  మా తోటికోడలు వాళ్ళింట్లో పెద్ద మావిడి చెట్టు ఉంది. ఘనమైన చెట్టులే. హుద్ హుద్ కూడా ఏమీ చేయలేకపోయింది. ఇపుడు రాత్రి పదింటికి వెన్నెల్లో ఆ చెట్టు చూసామంటే ఇంద్ర ధనుస్సు మరింత  వంపు దీరి  వరుసలుగా మారి చెట్టు మీద తిష్ట వేసిందా అనిపిస్తుంది. కింది వరుస కొమ్మల్లో పిచ్చుకలు, మధ్యలో ఒక వరుస చిలుకలు, ఆ పైన కాకులూ, బులుగు రంగు పిట్టలూ, నడి నెత్తిన కొంగలూ కూడబలుక్కుని సఖ్యంగా వేటి వరుసని అవి మీరకుండా రాత్రుళ్ళను వెళ్ళమార్చుకుంటున్నాయి . ఇలాంటపుడే పిట్టల వంటి పిల్లలు గుర్తొస్తారు.

 

పిల్లల్ని మనమే పెంచుతున్నామని మనకెంత అహమో!  మన గొప్పలూ మన ఆదర్శాలూ  తీరని మన లక్ష్యాలూ, చివరాఖరుకి మన కళలు కూడా బస్తాల కొద్దీ వాళ్ళ మీద పడేసి వాళ్ళు గానీ మోయలేకపోయారో, ఎంత విలవిల లాడుతామో. పిల్లల్ని మనం పెంచుతున్నామన్నది పాక్షిక సత్యం. వాళ్ళు పెరుగుతుంటారు చుట్టూ ఉన్న గాలిని పీల్చుకుంటూ…మనం స్వచ్చమైన గాలిని ఇవ్వాలని తాపత్రయ పడతాం. ఆ క్రమంలో ఒకోసారి కాలుష్యాన్నీ ఇస్తామేమో తెలీకుండా. కానీ మన మాయోపాయాలన్నీ కనిపెట్టి కూడా సులువుగా క్షమించి వేస్తారు. దొరికిన కొద్ది స్పేస్ లో వరుసలలో కుదురుకున్న పిట్టల వలే ఆ సమయాలను వెళ్ళమార్చుకుంటారు. కానీ విమలా ప్రతి రాత్రి చివరా ఒక సూర్యుడు ఉంటాడు కదా! అది అర్ధం చేసుకోకుండా  వెలుగు అలికిడికి కోలాహలంగా లేచి రెక్కలు బార్లా చాపి ఎగురుతూ పోయే చైతన్యాన్ని చూసి పిల్లల్ని కంటాం కానీ వారి తలరాతల్ని కాదు కదా తలపోతలతో నిట్టూర్చుతుంటాము.

 

పిల్లల తాలూకు ఈ కామన్ కష్టాల సంగతి అటుంచితే ఈ మధ్య కళాకారులు, బుద్ధిజీవులు, సమాజాన్ని తమ చైతన్యంతో ముందుకు తీసుకు పోగల ప్రభావ వర్గాల వారి పిల్లలు కొందరు నాకు తెలీకుండానే నా ఆలోచనా ప్రపంచంలోకి వచ్చి చేరారు. దేశాన్నే కుదిపేసిన ఒక విప్లవకారుడి అరెస్ట్ సందర్భంలో టీన్స్ లో ఉన్న అతని కూతురు అతన్ని చూసి గర్వపడే తీరాలని మన విలువలు అంత నిక్కచ్చిగా ఎలా శాసిస్తున్నాయి!! చక్కని అమ్మాయి కదా  విమలా, తొలి యవ్వనపు మిసమిసలతో తనకి అర్ధమైన తన ప్రపంచంతో సాగిపోవాలనుకునే పిల్ల కదా, అకస్మాత్తుగా ఓ రోజు పోలీసు పద ఘట్టనలతో ఇల్లు మార్మ్రోగిపోయి, అప్పటి వరకూ పిల్ల చుట్టూ ఆవరించి ఉన్న రక్షణ శ్రేణులన్నీ తునాతునకలై పోయి నిలువనీడ కోసం కోర్టుల చుట్టూ తిరుగుతూ, తన ఈడు స్నేహితులందరూ అపనమ్మకంతో చూసి తప్పుకు తిరుగుతుంటే వెయ్యి కళ్ళతో కాదు వేయి ముళ్ళతో లోకం కాసే కాపలాకి గాయాల పాలైన పిల్లని ఆరాధనగా చూసి ‘ నిన్ను చూస్తే అచ్చం నాన్నని చూసినట్లే ఉంది’. అన్నామనుకో. అవును ధైర్యం చెప్పడానికే అంటాం. గర్వ పరచడానికే అంటాం. నిలబెట్టడానికే అంటాం. కానీ  ‘ అది నా దురదృష్టం ‘ అని టకీమంటూ ఆ పిల్ల నుంచి  ప్రతిస్పందన వచ్చిందనుకో  నా మనసెందుకు చేదెక్కిపోయింది! అట్లా అనకూడదు అంటూ ఏదో చెప్పడానికి నేనెందుకు ప్రయత్నించాను ! అది తల్చుకుంటే నాకిప్పటికీ సిగ్గుగానే ఉంది. రేపో మాపో మనసు గట్టి పరుచుకుని ఓపికని సాగదీసుకుని దెబ్బలకి రాటు దేలి తత్వం గ్రహించాక ఆ అమ్మాయి సుశిక్షితురాలు అయిపోవచ్చు. మరి కాకపోతే, శక్తి లేకపోతే !! ‘ఇదంతా నేనెందుకు మోయాలీ!’ అనేస్తే !

 

కొంచెం దిగులుగానే ఉంటుంది విమలా! పండిత పుత్ర పరమ శుంఠ లాంటి సామెతలూ, ఆవు చేలో మేస్తే దూడ గట్టున మేస్తుందా’ వంటి లోకోక్తులూ వింటున్నపుడు. పిల్లల్ని మన నుంచి విడదీసి చూసుకోవడం ఇంత కష్టమా అనిపిస్తుంది. మర్రి చెట్టు లాంటి తల్లో తండ్రో ఉన్న పిల్లలకి వారి నుంచి తమని తాము పెకలించుకుని వ్యక్తులుగా ఎదగడం మరీ కష్టం. ఒక గొప్ప నటుడి కొడుకు తన జీవితాంతం తండ్రిని పదేపదే స్మరించడం సుఖంగానే ఉండొచ్చు. ఎందుకంటే అందులో ఆర్ధిక కోణం ప్రధానంగా ఇమిడి ఉంటుంది కనుక. యధా పెద్దలూ తధా పిల్లలూగా పేచీలు లేకుండా సాగిపోయే మనుషుల గురించి గొగోల్ అసంపూర్ణ నవల డెడ్ సెల్స్ బాగా చెపుతుంది. ఆ నవలలో ఒక సన్నివేశంలో తండ్రి చనిపోతూ కొడుకుని పిలిచి అప్పగింతలు పెడుతుంటాడు. ఈ లోకంలో తల్లిని గానీ భార్యని గానీ అప్ప చెల్లెళ్ళు అన్నదమ్ములు మిత్రులూ బంధువులూ ఎవరినీ దేనినీ నమ్మొద్దని కేవలం డబ్బుని మాత్రమే నమ్మమని చెపుతాడు. తర్వాత గొగోల్ ఆ తండ్రి,కొడుకుల గురించి ఒక మాట అంటాడు ‘ అతడు వేసిన విత్తనం గొప్ప సారవంతమైన క్షేత్రంలో పడింది’ అని. కొడుకు వ్యక్తిత్వపు సమస్తాన్నీ ఏక వాక్యంలో ఆవిష్కరించాడు గొగోల్.

 

జీవితేచ్ఛ అంతిమంగా ఉనికి దగ్గరకే చేరుతుంది. అందుకే మన ఉనికి మనకి అమేయంగా ఉండాలి. అది ఎంతటి ఉత్తమ త్యాగపూరిత ఆదర్శాలలోనైనా దాని కోసమే, మన ఉనికిని గౌరవంగా నిలుపుకోడానికే ఎన్నెన్ని పోరాటాలు చేస్తామో! పిల్లలూ అంతే. ఫలానా వారి అమ్మాయనో ఫలానా వారి అబ్బాయనో ఉండే టాగ్ ని విదిలించుకుంటూ ఉంటారు. సమాజం అంటగడుతూ ఉంటుంది. బేలలైన పిల్లలు ఆ బరువు కింద కుదేలై కొన ఊపిరితో మూలుగుతుంటారు. మరి కొందరుంటారు చిచ్చర పిడుగులు. వాళ్ళు మాత్రం ఏ నీడలోనూ ముడుచుకోరు. తనని ఎదగనివ్వని మర్రి చెట్టు పైన యుద్ధ ప్రకటన చేస్తారు. అంతర్ బహిర్లోక యుద్ధరావాలతో హోరెత్తి పోతూ ఉంటారు. వాళ్ళ పాటి కదే న్యాయం.

రాక్షస వంశంలో పుట్టి ఎగస్పార్టీ వాళ్ళని కీర్తించిన ప్రహ్లాదుడంటే మనకి తగని ముచ్చట. మన పిల్లలు మాత్రం మనం నిర్దేశించిన కొలతల్ని మీరి అడుగు పక్కకి జారినా క్షమించలేము. మహారాజు బిడ్డ మహారాజే అవ్వాలని లేదు. సమస్తాన్నీ త్యజించి అన్వేషకుడు ఆవొచ్చు. గొప్ప విప్లవకారుల కుటుంబంలో పుట్టిన బిడ్డ త్యాగాలకి రోసి ‘చిన్నీనా బొజ్జకి శ్రీరామా రక్షా’ అనుకోవచ్చు. పిల్లలు అనుకోవడాలన్నిటినీ పెద్దల ప్రమాణాల్లోంచి చూడటం వలన ఎంత అశాంతి !

 

చాలా కాలం  వరకూ స్నిగ్ధ విషయంలో నాకొక ఆశాభంగం ఉండేది విమలా.!  నేను చదివినంత తపనతో, దాహంతో పుస్తకాలు చదవనందుకూ, అట్లా చదవక పోవడం మీద పిసరంత పశ్చాత్తాపం కూడా లేనందుకు. నాకు తెలుస్తూనే ఉండేది నా విలువని ఆ పిల్లలో వెతుకుతున్నానేమోనని, ‘నాలాగా డాన్స్ చేయగలవా, నాలాగా లెక్కలు బాగా చేయగలవా, నాలాగా నవ్వు మొహంతో ఉండగలవా అని నేను నిన్ను అడగడం లేదు కదమ్మా’ అంటూ నవ్వుతూ నవ్వుతూనే జ్ఞానోదయం కలిగించాలని చూస్తుంది ఆ పిల్ల.

 

ఇంకా కొందరు బంగారు బిడ్డలు ఉంటారు. ఎవరు చూసినా అక్కున చేర్చుకోవాలనిపించే వాళ్ళు. మొన్న యూనివర్సిటీలో  జె ఆర్ ఎఫ్ స్కాలర్ ఒకబ్బాయి కలిసాడు.  పుట్టుకతోనే  75 శాతం అంధత్వం. కళ్ళ ముందు లీలగా ఆకారాలు కనపడతాయి తప్ప రంగులతో సహా దేనినీ గుర్తించ లేడు. మరి ఎలా చదువుతావు నాయుడూ అంటే జేబులోంచి పుటాకార దర్పణం తీసి చూపించాడు . మైనస్ 25. ఆ దర్పణాన్ని ఒక కంటికి మాత్రమే ఆనించి చదవాల్సిన అక్షరాలను మొహానికి అతి దగ్గరగా చేర్చుకుని ఒక్కో పదాన్నీ ప్రత్యేకంగా చూసుకుంటూ అట్లా కొన్ని వేల పేజీలు  చదువుతూ, చదివినపుడల్లా పార్శ్వభాగంలో వచ్చే నెప్పిని తగ్గించుకోడానికి మందులు వాడుతూ, ఈ రోజు  పిహెచ్.డి వరకూ రాగలిగాడు. ఎలా ఇదంతా ! అంటే ‘ మా నాన్నకి నేను డాక్టర్ ని అవ్వాలని ఉండేది మేడమ్…అది కుదరదని చెప్పి ఇలా డాక్టర్ అవ్వాలనుకున్నా..మంచి ఉద్యోగంలో చేరి మా నాన్నని సంతోష పెడతా అన్నాడు. నాయుడిని ఇంత వరకూ నడిపింది వాళ్ళ నాన్న కోరికే. చాలా మంది తండ్రులకి పిల్లల మీద ఉండేటువంటి కోరికే. పరిస్థితులో పట్టుదలో శ్రమించడానికి వెనుక నడిపే ఆలంబనో మొత్తానికి నాయుడు దానిని తన హృదయంలోకి తీసుకున్నాడు. అట్లా దృష్టిని విశాలం చేసుకున్నాడు.

అసలట్లా కాదు.

నాయుడనే కాదు.

పిల్లలే  బహు తియ్యనివారు.

విమలా! ఇక్కడ ఎండలు బాగా ముదిరాయి. ఉక్కపోత. ఉన్నట్లుండి నిస్సత్తువని ప్రదానం చేస్తుంది శరీరం. ఈ ఎండాకాలం  మహా కానిది సుమా. మల్లె పూలూ మావిడి పళ్ళూ లేకపోతే ఎండాకాలాన్ని క్షమించడం ఎట్లా చెప్పు?

ప్రేమతో, మల్లీశ్వరి

 

 

 

 

 

 

పొగరుకీ కుంటాటకీ మధ్య

( పది నెలల కిందట రాసినది.)

‘మల్లీశ్వరీ! ఈ మధ్య నువ్వు ఎక్కడికీ రావడం లేదు. నీకు పొగరని చాలా మంది అనుకుంటున్నారు’ చాసో శత జయంతి ముగింపు సభలో కలిసిన ప్రియమిత్రురాలు  నా చేయి పట్టి పక్కన కూచోబెట్టుకుని ఒకింత ఆందోళనగా అన్నపుడు భావం తలకెక్కలేదు సరి కదా అయ్యో తను నవ్వకపోతే ఎలా బుగ్గల్లో సుడిగుండాలు చూసేదెలా ఒకటే గింజుకుపోయాను. ఆ పొగరనే పదార్ధం హృదయాన్ని గట్టిగా పట్టి ఉందేమోనని ఓ సారన్నా చూడాలని అస్సలు అనిపించలేదు.
కానీ ఈ మధ్య నా మీద నేను కొన్ని ప్రతీకలు కట్టుకుంటుంటే అవి ఇలా ఉన్నాయి .నత్తగుల్ల తనలోకి తాను ముడుచుకున్నట్లు, కుందేలు పచ్చిక కొరకడం ఆపి బెదురుగా చుట్టూ చూసినట్లు, ఆకాశమంతా తెల్లగానో నల్లగానో ఉంటే నేను ఒంటరి మేఘంలా చుక్కలా మెల్లగా కుంటుతూ నడుస్తున్నట్లు…చందు వినీ వినగానే ‘చాల్లే ఇక… మీ కవులూ రచయితలకి ఉన్నంత పైత్యం ఎవరికీ ఉండదు.’ అనేసి బాగానే కోప్పడ్డాడు.
ఆ పొగరుకీ, ఈ కుంటాటకీ మధ్య ఏమైందంటే…అదో చిన్న కథ
నేను పంతులమ్మ ఉద్యోగం మానేసాను. ఎంచేతనంటే పోస్ట్ డాక్టోరల్ ఫెలోషిప్ పొందడం వల్ల అయిదేళ్ళ పాటు ఉద్యోగం చేయకూడదు. పూర్తిగా పరిశోధనకే సమయం కేటాయించాలి. ఉద్యోగంలో ఉన్నంత ఒత్తిడి ఉండదు.మధ్యతరగతి జీవికి సరిపోయేంత స్టయిఫండ్ కూడా ఇస్తారు. మన ఆసక్తీ నెరవేరి జీవికకూ లోటు ఉండదు కనుక ఎంతో ఇష్టంతో అప్లై చేసాను. వచ్చింది. అంతా బానే ఉంది. తల్లీ కూతుళ్లిద్దరూ ఆంధ్రా యూనివర్సిటినే (స్నిగ్ధ ఏయు ఇంజినీరింగ్ కాలేజీ లో చేరింది )అని అందరూ అంటుంటే మనసు మొగ్గలు వేసింది.
వార్త తెలియగానే నాకెంతో ప్రియ మైన మా కొలీగ్ , వైస్ ప్రిన్సిపల్ 53ఏళ్ల జనార్దన మాస్టారికి చెప్పగానే భుజం తట్టి ‘’శుభం…శుభం…చాలా సంతోషం…మంచిదే కానీ మీరు లేకుండా పి.జి తెలుగు డిపార్ట్మెంట్ ని ఊహించలేకపోతున్నాం’’ అనేసి అక్కడ నిలబడ కుండా వెళ్లిపోతున్నపుడు ఆయన కళ్ళలో సన్నటి నీటి పొర కదలాడటం నేను గుర్తించానని ఆయనకి ఎపుడూ చెప్పను గాక చెప్పను. గత ఇరవయ్యేళ్ళుగా నా హృదయానికి గట్టిగా పట్టి ఉన్న పొగరు ఏంటో ఈ నెల రోజుల ఉద్వేగ సమయాలు బోధిస్తూ వచ్చాయి. నా ఉనికి పట్లా నలభై నాలుగేళ్ల నా వయసు పట్ల ఏ రోజూ అభద్రత లేకపోవడానికి రోజూ ఉరకలేసే వందలాది పరవళ్ళతో కలియజుట్టుకుని ప్రవహించడమే కారణం అనుకుంటాను. ప్రతీ ఏడాదీ కొత్త బాచ్ లు కొత్తవిద్యార్ధి మిత్రులూ కొత్త నైపుణ్యాలూ,విభ్రమలూ జీవితం ఏ రోజన్నా నడిస్తే  కదా!! ఎపుడూ ఉల్లాసభరితమైన పరుగే. నన్ను చూడగానే మీరు ఫిజిక్స్ లెక్చరరా మాథ్స్ లెక్చరరా అని భయం భయం గా చూసిన పిల్లలు చదువై వెళ్లి పోతున్నపుడు మా మెంటార్ అని గర్వంగా చెప్పడం నా జీవితానికి సార్ధకతే అనుకుంటాను
ఇదుగో ఇపుడే మరి నాకై నేను వేసుకున్న అడ్డుకట్టని గౌరవిస్తూ కాలేజీ నుంచి బయటకి రావడమన్నది నన్ను మానసికంగా ఇబ్బంది పెడుతోంది. నా తరగతి గది నిండా మల్లె మొగ్గల గొడుగులూ వలిసె పూలవనాలే ఎపుడూ పరిమళిస్తూ ఉండేవి. నాకు వీడ్కోలునిస్తూ పిల్లలు రాసిచ్చిన కవితలూ ప్రేమగా ఇచ్చిన గులాబులూ,గట్టిగా తిడతానని చెప్పి నాకు తెలియకుండా తెచ్చి కప్పిన శాలువాలూ..అసలివి కాదు వాళ్ల వ్యక్తిత్వాలకి నేనేమిచ్చానో ప్రతి ఒక్కరూ చెపుతుంటే వాళ్ళు చెప్పేది నా గురించేనా అన్నంత మొహమాటం వేసింది.
బహుసా ప్రతి టీచర్ కీ ఇది అనుభవమేనేమో! సత్యవతి గారూ మీరెట్లా జయించారో ఈ దిగులుని, పాపినేని శివశంకర్ గారూ మరి మీరూ, కాత్యా మేడం…మీరెట్లా ఉండగలరో మరి !!
ఇదంతా విని నా ఫ్రెండ్ అన్నదీ ‘’ శిష్యులని మిత్రుల వలె చూసావు ఇన్నాళ్ళూ.. ఇక మిత్రులని శిష్యుల వలె చూద్దువులే. ఏం చేస్తాం పడక తప్పుతుందా నీతో’’ అన్నది 🙂
అలా కుంటుతూ యూనివర్సిటీకి వెళ్తున్నానా…మొన్నొక ఏయు అమ్మాయి వచ్చి ‘’మీరు మల్లీశ్వరి మేడం గారేనా! మీరు లెసన్ బాగా చెప్తారంట. మా అన్నయ్య మీ స్టూడెంట్.’’ అని నవ్వి ‘’మీతో ఎపుడన్నా మాట్లాడొచ్చా ‘’ అంది.ఒకబ్బాయి వచ్చి తన రీసెర్చ్ టాపిక్ కి సాయం అడిగాడు. రోజూ ఎవరో ఒకరు నా కధలో వ్యాసాలో ప్రస్తావిస్తున్నారు. ఆ చర్చని మెల్లగా మొత్తం సాహిత్యం మీదుగా పోనిస్తున్నాను. చిరు మొలకలు…జీవిత సడెన్ గా ఖాళీ అయిందని ఎపుడన్నా అనిపిస్తే అది తాజాగా నిండడానికేనని నమ్మమని నా మనసు చెపుతోంది  🙂