భాండాగారం

కొంటె నవ్వుల కోడలు పిల్ల

బ్లాగర్ పేరు : లలిత

బ్లాగ్ పేరు : నా స్పందన

బ్లాగ్ చిరునామా : http://naaspandhana.blogspot.in/

పుట్టినతేదీ : డిసెంబరు 17 ( అమితాబచ్చన్ గారి కోడలు ఐశ్వర్యా రాయ్ నేనూ ఒక వయసువాళ్ళమే  )

పుట్టిన స్థలం : రాజమండ్రి ( పెరిగింది దగ్గరలోని అమ్మమ్మగారి ఊర్లో )

ప్రస్తుత నివాసం : రాజమండ్రి ( మూణ్ణాళ్ళ ముచ్చట – అంతకుముందు – ఆతరువాత , రాజమండ్రి దగ్గర అత్తవారి ఊరు . అంటే అటుతిప్పీ ఇటుతిప్పీ గడిచిన నా జీవితమంతా ఈ గోదారి గట్టునే )

విద్యాభ్యాసం : చా…..లా కష్టపడి బి.ఎ . పూర్తిచేసానండి . నిజవండీ బాబూ ! మా ఊరికొచ్చే ఒకే ఒక ఆర్టీసీ బస్సులో రోజూ 20 కిలోమీటర్ల( రానూ పోనూ 40 అండి) గతుకుల ప్రయాణం అంటే మాటలేంటండీ ఒళ్ళు హూనం అయిపోయేదండీ .

వృత్తి : …………. ప్రస్తుతానికి ఇది ఇలా ఖాళీగా వుండనీయండి . ఎప్పటికయినా, వృత్తి : సీరియస్(ల్) రచయిత్రి అని రాసుకోవలన్నది నా ఆశ ( అత్యాశ – దూ………….రాశ !? )

వ్యాపకాలు : అబ్బో చాలా వున్నాయండి . చదువుకునేరోజుల్లో – ఆటలు, పాటలు , సినిమాలూ, పుస్తకాలు, భావుకత్వపు రాతలు ( ఎక్కువగా ఉత్తరాల్లో ) . మూడుముళ్ళూ పడ్డాకా -కుట్లూ అల్లికలూ, చీరలమీద రంగులు పులమటం .అదేనండీ – ఫేబ్రిక్ పెయింటింగ్ అంటారుకదా ! చెత్తలోంచీ కళారూపాలు సృష్టించడం ( దీన్నే చెత్తకళ అంటారు మా వాళ్ళు) వంటి కాలక్షేపపు కళలు . బ్లాగుల్లోకొచ్చాకా -గత జ్ఞాపకాలు తిరిగొచ్చినట్టూ మరలా చదవటం, వ్రాయటం , ప్లస్ లోని నేస్తాలతో సరదా కబుర్లు – నవ్వులు . అవకాశం దొరికితే 64 కళల్లో ఆరితేరిపోవాలన్న అత్యాశ కలదాన్నండి .అలా కంగారుపడతారెందుకండీ….. ఇప్పటికి 6 అయ్యేపోయాయి ఇక మిగిలింది 4 కదండీ (నా లెక్క ప్రకారం అంతేలెండి )ఆ ప్రణాళికలో భాగంగానే ప్రస్తుతం వీణ పై సరిగమలు సాధన చేస్తున్నాను .

బ్లాగ్ మొదలుపెట్టిన తేది : సెప్టెంబర్ 2008 (అమ్మో…అపుడే అయిదేళ్ళయిపోయిందా)

మొత్తం బ్లాగుపోస్టులు : 155 (ఆ మధ్య ఎప్పుడో…. నాకే చెత్తలా అనిపించిన కొన్ని పోస్టులు దులిపి పారేసాకా మిగిలినవండి )

బ్లాగులోని కేటగిరీలు : నా అలోచనలు, పుస్తకం, సినిమా, సాహిత్యం, సరదాగా, సామాజికం , కతలు, ముచ్చట్లు ఇంకా ….అవీ ఇవీ

బ్లాగ్ ని ఒక మాధ్యమంగా ఎప్పుడు గుర్తించారు ?

ఈనాడు లో వచ్చిన ఒక వ్యాసం ద్వారా కంపూకి ( కంప్యూటర్ ) తెలుగు కూడా వచ్చని తెలిసింది. ‘మా నాయనే ‘ అనుకొని ముచ్చటపడ్డా . మొదట్లో నాక్కావలిసినదాని కోసం ఎలా వెతకాలో తెలిసిందికాదు . తెలుగు అని ఇంగ్లీష్ లో అడిగితే ఏవో కొన్ని తెలుగు అక్షరాలు కనిపించాయి కానీ అవి బ్లాగులు కావు. అలాగే విసుగు విరామం లేకుండా వెతగ్గా వెతగ్గా తెవికీ, రచ్చబండ, లేఖిని , ఏదో ఒక బ్లాగు దొరికాయి. అలా తీగలాగుతూ ఒక బ్లాగునుంచీ ఇంకో బ్లాగుకు పాక్కుంటూ పోవటం అక్కడున్నవి చదవటం ‘అబ్బా… వీళ్ళంతా ఎంత మేధావులో కదా !”అని అబ్బురపడటం  . బ్లాగులో కామెంట్ ఆ పోస్ట్ చదివిన వాళ్ళెవరయినా వ్రాయొచ్చని తెలీక బ్లాగులన్నీ పుస్తకం చదివినట్టూ చదివి ఊరుకునేదాన్ని . ఒకసారి ఎందుకో సరదాగా వ్యాఖ్య రాయటానికి ప్రయత్నిస్తే ‘నీకు ఈ- మెయిల్ కూడా లేదా చీ..ఫో ‘ అనేసరికి , నాకు రోషం వచ్చి మా చెల్లెల్ని అడిగితే తనే ఒక మెయిల్ తెరిచి ఇచ్చింది . పాస్వర్డ్ కూడా తననే పెట్టమన్నాను – ఏమో బాబూ అవన్నీ నాకెలా తెలుస్తాయ్ అని  .

కొన్నాళ్ళు అలా చదువుతూ గడిచాకా, నాకూ ఒక బ్లాగ్ వుంటే బావుండు అనిపించింది . ఏం రాయలేకపోయినా కనీసం నా పేరుతో కామెంట్స్ అయినా పెట్టచ్చుకదా! ఒక వీడియో నాకు దారి చూపించగా నాలుగు రోజులు నానాతంటాలూ పడితే( నానంత తెలివైనదాన్ని మరి ) నాబుజ్జి బ్లాగు వెలిసింది . తిండీ నిద్రా మర్చిపోయి దాన్ని చూసుకుని ఎంత మురిసిపోయానో . ఒక బ్లాగులో నా పేరుతో కామెంట్ రాస్తే, ఆ పేరుమీద నొక్కి నా బ్లాగుకొచ్చినవాళ్ళు “ ఏదో ఒకటి రాయండి “ అనటంతో గొప్ప ఉత్సాహం వచ్చేసి , “నేనేం రాయగలనూ “ అని కొంచెం మొహమాటంగా రాసుకున్న నా మొదటి టపా *** ఎందరో మహానుభావులు అందరికి నా వందనములు ఇది నా మొదటి పోస్టు కాబట్టి ఓమ్ గనేసయన మహా తో మొదలెట్టి సర్వ విగ్నోప శాంతయే తో అపెస్తున్న.*** ఆయ్….నవ్వకండి 

బ్లాగ్ రచనలో మీ అనుభవాలు ?

అన్నీ మంచి అనుభవాలు-జ్ఞాపకాలే . నేను సీరియస్ బ్లాగర్ ని కాదు కదండీ, ఒట్టి కామెడీ కేండేట్ ని . ఆటలో అరటిపండులా అన్నమాట . దాంతో పెద్దగా ఇబ్బంది పడ్డ సందర్భాలు ఏవీ ఎదురుకాలేదు . నా బ్లాగు పేరు తప్ప మిగిలిన అలంకారాలన్నీ జ్యోతి గారు చేసి పెట్టినవే . ఇప్పటికీ ఏం నేర్చుకోకుండా అది -ఇదీ అని ఆవిడని వేధిస్తూ వుంటాను . అంత చనువు స్వతంత్రం ఎలా వచ్చాయో మరి . ఏదో రాసేద్దామని కాకుండా కేవలం ఇతర బ్లాగుల్లో వ్యాఖ్యలు చేయడం కోసమే కదా బ్లాగు మొదలుపెడుతుందీ అని, నా బ్లాగుపేరు ‘ నా స్పందన’ అని పెట్టుకున్నాను . ఏదో సామెత చెప్పినట్టూ నాలుక వున్నాకా వాగకుండానూ బ్లాగంటూ దొరికాకా బ్లాగకుండానూ ఉండలేం కదండీ. మొదట్లో కవితలు, పాటలు పుస్తకాల్లోంచి కాపీ పోస్ట్ (పేస్ట్) చేసేదాన్ని (అలవాటవ్వటం కోసవన్న మాటండి ) . ఆ తర్వాత నా సొంత గోల మొదలుపెట్టి నెలకి ఆరేడు వాయలు తక్కువకాకుండా దంచి పోసేదాన్ని .

పోస్ట్ వేయడం ,కామెంట్స్ కోసం కాసుకు కూర్చోటం. దయగల బాబులు ఎవరన్నా ఒకటో రెండో మాటలని పోతే ‘ఆహా ఏమి నా భాగ్యము ‘ అని మురిసిపోయి ఆ వేళకి సుఖంగా నిద్రపోవటం . చర్చల్లో పాల్గొనకపోయినా , ‘ విషయం ‘ ఉన్న సీరియస్ టపాలని ,వ్యాఖ్యలనీ శ్రద్ధగా చదువుతూ, ఎన్నో విషయాలు తెలుసుకుంటూ …నా బ్లాగులో మాత్రం ఎక్కువగా సరదా సంగతులు రాసుకునేదాన్ని. నా రా(వా)తలు బారినపడ్డ కొందరు ‘ యూ…సిల్లీ’ అని సీరియస్ గా అనేసారు. అంతేనా ….. మీరు హాస్యం బాగా వ్రాస్తున్నారు ఇంకా రాయండి, ఇలాగే రాయండి అంటూ నలుగురూ నాలుగు రాయిలతో వెంట పడేసిరికి నేను మరింత ఉత్సాహంగా వ్రాస్తూ పోయాను . చూస్తుండగానే బ్లాగొక్కటే నా వ్యాపకం అయిపోయింది . సినిమా చూసినా, పుస్తకం చదివినా , బ్రేకింగ్ (షాకింగ్) న్యూస్ విన్నా, ఏ పాత సంగతో గుర్తొచ్చినా , మనసులో సరదా ఆలోచన కలిగినా , ఎవరిమీదన్నా కోపమొచ్చినా , నిద్దర్లో కలొచ్చినా, బ్లాగులో బాదేయడం అలవాటయిపోయింది.

మూడేళ్ళు ‘యమోత్సాహం’ తో సాగిన ఈ రాత -కోతలు మెల్లగా నెమ్మదించి ఇప్పుడు పూర్తిగా ఆగిపోయాయి . బజ్ లోనూ, ప్లస్ లోనూ కాలక్షేపం చేయడం మొదలుపెట్టాకా బ్లాగు రాయటం, చదవటం తగ్గిపోయింది ( ఇది కాస్త సిగ్గుపడుతూ చెపుతున్న మాట) . మొదట్లో అన్నీ బ్లాగులో వ్రాయతగ్గ విషయాలే అనిపించేవి. ఇప్పుడలా అనిపించడంలేదు. ఏవన్నా చిన్నా చితకా విశేషాలున్నా అవి ప్లస్ లో షేర్ చేస్తే సరిపోతుంది. అదండీ… నా బ్లాగు చరిత్ర . వ్రాయాలనే సరదా వున్నవారికి ఇక్కడ దొరికే ప్రోత్సాహం గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే . నాలుగు వ్యాఖ్యలు రాయాలని వచ్చిన నాతో నాలుగు పుంజీల కథలు వ్రాయించేసారు . ఈ బ్లాగులు నాకు పరిచయం కాకపోయుంటే అమూల్యమయిన కాలం ఊరికే వ్యర్ధంగా గడిచిపోయుండేది ! అపుడేనా అనిపించిన ఈ అయిదేళ్ళ కాలం నాకు కొన్ని యుగాలుగా తోచేది . సీరియస్ గా ఆలోచిస్తే నా జీవితంలో ఇది తరిగిన కాలం కాదు పెరిగినకాలం . మిమ్మల్ని నవ్విస్తూ, మీతోపాటు నవ్వుకుంటూ ఆనందాన్నీ , ఆయుషును పెంచుకున్న కాలం ( ఊ..నిజంగా సీయస్) . అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా- ఏ జన్మ బంధాలో అనిపించే ఎంచక్కటి స్నేహాలు, పలకరింపులు , సరదాకోసం … పెట్టుకునే గిల్లికజ్జాలు, కొన్నాళ్ళు కనిపించకపోతే ఏవయిపోయారో అన్న పరామర్శలు, కష్ట నష్టాలకి అందివచ్చే సలహలూ ,సూచనలు . ఇదిగో …నాకీ అవకాశం వచ్చిందని చెప్పగానే వచ్చి పడే అభినందనలూ, శుభాకాంక్షలు…..ఏమని చెప్పను , ఎన్నని చెప్పను . ఇవన్నీ కేవలం మన మాటలు, రాతలు చేకూర్చిపెట్టిన బాంధవ్యాలు అని తలుచుకుంటే ఎంత గర్వంగా , తృప్తిగా వుంటుందో .

నాలుగు గోడల మధ్య నుంచీ ఒక విశాల ప్రపంచంలోకి నా ఉనికిని తీసుకెళ్ళిన ఈ బ్లాగులన్నా , తోటి బ్లాగరులన్నా నాకెంతో ఇష్టం, గౌరవం . మీ నవ్వులే నాకు ప్రశంస లయ్యాయి . కాలక్షేపం కోసం వ్రాసిన రాతలే నాకూ కాసింత గుర్తింపును తెచ్చాయి ‘మీ శైలి బావుంది -మా పత్రికలో వేస్తాం సరదాగా వుండే కథలు రాసి పంపండి ‘ అని స్వయంగా ఒక వారపత్రిక సబ్ ఎడిటర్ గారు ఫోన్ లో చెపుతుంటే ఆనందంతో ఎగిరి గంతులేసిన క్షణాల్లో నాకు మీరంతా గుర్తొచ్చారు . …..నిజంగా! “సుజాత గారూ ఇలా ఫోన్ చేయమని మెసేజ్ వచ్చిందండీ , నాకేం తెలీదుకదండీ ఎలా?” నేను నసుగుతుంటే , ఏం పర్లేదు ముందు ఫోన్ చేసి మాట్లాడండి అంటూ ధైర్యం చెప్పి నన్ను ముందుకు తోసారు . నేను సంకోచిస్తూ ఆగిపోయినప్పుడల్లా ఎవరో ఒకరు నన్ను ప్రోత్సహిస్తూ వచ్చారు . ఇదిగో ఇప్పుడు కల్పన గారు మీరు రాయగలరు అంటూ సారంగ లో నాకు చోటిచ్చారు . అసలు ,నాకేం తెలుసనీ ….అన్నీ ఒట్టి బెకబెకలు . గట్టిగా ఈదితే నాలుగు బారలు నా ప్రపంచం , తలెత్తి చూస్తే కనపడే దోసెడు ఆకాశం అంతేగా . మా ఊరు, ఇల్లు, పిల్లలు, కుటుంబం, ఇరుగిల్లు పొరిగిల్లు . అసలేం వుంటాయ్ నేను వ్రాయటానికీ మీరు చదవటానికీ . అయినా చదివారు , మెచ్చుకున్నారు , ప్రోత్సహించారు .

ఒక సంగతి చెపితే మీరస్సలు నమ్మరేమో ! ఇంతకుముందు నేను యమా సీరియస్స్ . అంటే పుట్టుకతో కాదు …మధ్యలో పరిస్థితుల ప్రభావం వల్ల అలా అయిపోయానన్నమాట . ఎవరితోనూ కలవటానికి ఇష్టపడకుండా ‘నాదంతా ఓలోకం- నేనెంతో ప్రత్యేకం ‘ అన్నట్టుండేదాన్ని. దానికే ఈ పాడు ప్రపంచం పొగరని పేరు పెట్టింది . “ ఏం మాట్లాడదు మనసులో ఏం వుందో తెలీదు “అన్నది నా మీద మావాళ్ళకి ఉన్న పెద్ద కంప్లైంట్ …..ఇంటికొచ్చిన వారిని పలకరించడం చాతకాక , చాలా సేపు వంటగదిలోనో, బాత్రూం లోనో వుండిపోయేదాన్ని, బాగా అలవాటయిన వాళ్ళతో తప్ప కొత్తవాళ్లతో నాకు మాటలుండేవి కాదు . ఎవరేం చెప్పినా వింటూ బ్రహ్మానందం టైపులో ఎక్స్ ప్రెషన్స్ ఇస్తూకూర్చునేదాన్ని . ఇక సిగ్గు, మొహమాటం అయితే టన్నులకొద్దీ మోస్తూ తిరిగేదాన్ని. ఎప్పుడయితే బ్లాగు మొదలు పెట్టానో ఇక అప్పుడు సీన్ మొత్తం రివర్స్ అయిపోయింది. అవును ఒక బ్లాగ్ నా జీవితాన్నే మార్చేసింది  ఇప్పుడు మనిషిని చూస్తే మాట్లాడించ బుద్దేస్తుంది . ఎదురుగా ఎవరూ లేకపోయినా నాతో నేనే మాట్లాడేసుకుంటున్నాను. విసిగిపోయి అబ్బా..చాల్లే వెధవ సోది అని నన్ను నేనే కసురుకుంటున్నాను ఇతరుల బ్లాగుల్లో వ్యాఖలు రాస్తున్నప్పుడే మెల్లగా మొహమాటం, బిడియం, వంటివి వదిలిపోయాయి. మనసులో భావాలను అక్షరాల్లోకి మార్చి అలా చల్లుకుంటూ పోతుంటే ఎన్నేళ్ళుగానో మోస్తున్న బరువంతా మెల్ల మెల్లగా తరిగిపోయింది /కరిగిపోయింది. పగిలిన పత్తి కాయలా అయిపోయాన్నేను. కలా, నిజమూ కాని ఈ ప్రపంచలో నా అభిప్రాయానికీ, ఇష్టానికీ, నవ్వుకూ, విచారానికీ అన్నిటికీ చోటుంది. ఇక్కడ మనం ఆడిందే ఆట, పాడిందేపాట అని ఆనందంగా గంతులేస్తుంటే ఇక మనల్ని అడ్డేవాళ్ళు లేరన్న ధైర్యంతో చిన్నప్పటి అల్లరి మళ్ళీ నా జట్టు కట్టేసింది . ఒక్కోసారి ‘ ఏంటా అల్లరి ’ అని నన్ను నేనే విసుక్కొని అదుపులో పెట్టుకోవాల్సి వస్తుంది ( ప్లస్ లో నండీ- బ్లాగులో పెద్దమనిషి తరహాలో కొంచెం పద్ధతిగా వుంటాం లెండి) .

ఒకప్పుడు తెలిసినవాళ్ళనయినా పలకరించడానికి బిడియపడే నేను సరాసరి ఒక ప్రముఖ రచయిత్రి ని నేను మీ అభిమానిని అని పరిచయం చేసేసుకుని, మొదటి పరిచయంలోనే నాకు మీ ఇంటర్వ్యూ కావాలని అడిగేంత ధైర్యం చేసేసానంటే గొప్ప ఆశ్చర్యంగా వుంటుంది ( జంధ్యాల సైట్ లో ప్రముఖ హాస్య రచయిత్రి పొత్తూరి విజయలక్ష్మి గారి ఇంటర్వ్యూ నేను చేసిందేనోచ్ ) . ఎందరో మహానుభావుల పరిచయ భాగ్యం కలిగింది .కొందరు రచయితలని స్వయంగా కలిసి మాట్లాడే అవకాశం దొరికింది . ఇంకో విషయం ….బ్లాగులోకి రావడం వల్ల నేను ఇతరులని మనస్ఫూర్తిగా ప్రశంసించడం / అభినందించడం నేర్చుకున్నాను ( దీనిక్కూడా మొహమాటమే అంతకుముందు) . బ్లాగుల్లోనే కాదు బయట కూడా అందరితో కలుపుగోలుగా వుండటం అలవాటయింది..ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే నా రాతలవల్ల తెలుగు బ్లాగులకి ఒరిగిందీ, జరిగిందీ ఏం లేకపోయినా బ్లాగులోకి రావటం వల్ల నా వ్యక్తిత్వంలో ఇదివరకూ ఉన్న లోపాలు సవరించుకొని మంచి లక్షణాలు అలవర్చుకునే అవకాశం నాకు దొరికింది. దానివల్ల వ్యక్తిగతంగా నాకు చాలా మేలు జరిగింది .

బ్లాగింగు వలన వుండే సానుకూల అంశాలు , పరిమితులు :

నాకు చాలా గొప్పగా అనిపించే విషయం : పరిచయం కావటానికి ఏ మాత్రం ఆస్కారం లేని మనమంతా ఇక్కడ ఇలా కలిసి ఆలోచనలు వెలిబుచ్చుకోవటం ,విజ్ఞానాన్ని పంచుకోవటం, కబుర్లు కథలు చెప్పుకొని హాయిగా నవ్వుకోవటం, కష్ట సుఖాల్లో తోడ్పాటు అందించుకుంటూ …. పరస్పర ప్రోత్సాహంతో ఎంతో కొంత ముందుకెళ్ళగలగడం . మనసులో భావాలను ఎప్పటికప్పుడు బయట పెట్టేసుకోవటం వల్ల ఒత్తిడి తగ్గుతుంది . ఎక్కడో ఏదో ఘోరం జరుగుతుంది. ఆ వార్త మనల్ని చాలా ఆలోచింప చేస్తుంది . దాని గురించి మాట్లాడేస్తే మనకి ఉపశమనం కానీ , ఎవరితో చర్చిస్తాం . మనచుట్టూ మనుషులే కానీ మన గోల వినే సమయం సందర్భం వాళ్ళకి కలిసిరావాలి . బ్లాగులో ఒక టపా కొట్టేస్తే సగం భారం దిగిపోతుంది. ఎంతలేదన్నా ఒకరో ఇద్దరో మనతో గొంతు కలుపుతారు . చర్చ జరుగుతుంది. దాంతో సమస్య పరిష్కారం అయిపోతుందని కాదు కానీ, సమాజం లో జరిగే మంచి చెడులకు స్పందించకుండా జడత్వంతో ఉండిపోవడం కంటే ఇది చాలా మెరుగు కదా . మనం రాసిన కవితో, కథో పత్రికలో వస్తుంది. గెంతుకుంటూ వెళ్ళి కనపడ్డవారికల్లా ఈ వార్త చెపుతాం. అయితే ఏంటీ అన్నట్టు చూస్తారా! …ఉత్సాహం మొత్తం మట్టికొట్టుకుపోతుంది. అదే వార్త బ్లాగులో చెపితే అభినందనలు వెల్లువెత్తుతాయి. ఎందుకంటే ఇక్కడ ఆ ఆనందం విలువ తెలిసినవాళ్ళు ఉంటారు . వాళ్ళ అభినందనల్లో నిజాయితీ వుంటుంది . నా వరకూ నాకు , బ్లాగుల్లో దొరికిన ప్రోత్సాహంతోనే పత్రికల వరకూ నా కథలు తీసుకెళ్ళగలిగాను . నా దృష్టిలో ఎంతో గొప్పవారైన కొందరు వ్యక్తుల అభినందనలు అందుకోగలిగాను. పరిమితులు : అతి కూడదని పెద్దలు ఎప్పుడో చెప్పారు కదండీ . ఎవరికి వారే తమ పరిమితులు తెలుసుకు మసులుకుంటే అందరికీ ఆహ్లాదం, ఆనందం.

మహిళా బ్లాగరుగా మీ ప్రత్యేకత :

అత్తగారి కథలు రాసుకోగలగటం 

సాహిత్యంతో మీ పరిచయం :

నా అదృష్టం కొద్దీ చాలా చిన్నప్పుడే పుస్తకాలతో స్నేహం కుదిరందండోయ్ . మా లోగిట్లో అందరికీ పుస్తకాలు చదివే అలవాటుండేది . విప్లవ సాహిత్యం, ఆధ్యాత్మిక గ్రంధాలు ఇలా ఏవో ఒకటి . మా మావయ్య అలమారాలో( అమ్మ తమ్ముడు) ఇంగ్లీష్ నవలలు ఉండేవి . పలచని కాగితాల్లో నలుసుల్లాంటి చిన్న చిన్న అక్షరాలతో దిబ్బ రొట్టెల్లా ఇంతింత లావుండేవి . అమ్మో అంత ఇంగ్లీషు ఎలా చదువుతారో అని భయపడేదాన్ని. ఒకసారి బాగా డబ్బులు అవసరం పడి (మొరమరాల ఉండలు తినాలనిపించి ) కొట్లో తూకానికి వెయ్యబోతే వాడు తీసుకోలేదు పొట్లాలు కట్టడానికి పనికి రావని. దాంతో నాకు ఇంగ్లీష్ నవలల మీద అయిష్టం పెరిగిపోయింది  .మా లోగిట్లో ఒక వాటాలో సరోజిని అత్తయ్య లైబ్రరీ నడిపేవారు .పావలా అద్దె కట్టకుండా నాలుగు బీరువాల నవలలు నమిలి పారేసాను .

ఆ పక్కవాటాలో చంటి మావయ్య దగ్గర సోవియట్ ( కమ్యూనిస్టు సాహిత్యం అనుకుంటా) రచయితలతో పాటు శ్రీ.శ్రీ, చలం, ఆరుద్ర వంటి దిగ్గజాలు పరిచయం అయ్యారు . అర్ధం కాకపోయినా పట్టుకున్న పుస్తకం పూర్తయ్యేవరకూ వదలకూడదన్న పట్టుదలతో కంటికి కనిపించినవన్నీ చదివేయడమే. వీక్లీ కొనుక్కునే చుట్టాలింటికి వెళ్ళి వచ్చేప్పుడు , బరువనుకుంటే రెండు జతల బట్టలు వదిలేసయినా సరే ఓ కట్ట వీక్లీలు తెచ్చేసుకుని పడీ పడీ చదివేయటం . ఆ వయసుకి వాటినించీ ఏం నేర్చుకోవాలో తెలియకపోయినా …అక్షరాలనీ, ఆ భావలనీ కళ్ళతో తోడుకుని మనసులో ఒంపేసుకోటంలో గొప్ప ఆనందం వుండేది. మా జట్టంతా పోటీలు పడి చదివేవాళ్ళం ( మా లోగిట్లో పేద్ద పిల్లలమంద వుండేది . ఏం చేసినా అందరం కలిసే చేయటం – చివాట్లు తన్నులూ కూడా పక్షపాతం లేకుండా వడ్డించేవారులెండి పెద్దలు) .

నా దగ్గర బహుమతిగా వచ్చిన పుస్తకాలు కూడా ఎక్కువే వున్నాయి . మధ్యలో దాదాపు పదేళ్ళు సాహిత్యానికి దూరంగా వుండిపోయాను . బ్లాగుల్లోకొచ్చాకా కరువు తీరా చదువుకో గల్గుతున్నాను. సరదాగా ఓ సంగతి : నా పెళ్ళికి మా బుల్లి మావయ్య , స్త్రీవాద కవితా సంకలనం బహుమతిగా ఇచ్చారు . నేను కొత్త ముచ్చటలో పడి ఆ పుస్తకాన్ని అటకెక్కించాను. ఎప్పుడో అయిదారేళ్ళ తర్వాత ఇద్దరు పిల్లలతో వేగుతున్నప్పుడు ఆ పుస్తకం చదివి పేజీకొకటి చప్పున వేడి నిట్టూర్పులు విడిచి చేతులు కాల్చేసి ఆకులు అందించినట్టూ ఇదేం పని బుల్లిమావయ్యా అని మనసులో మధనపడి , ఆ పుస్తకాన్ని మళ్ళీ అటకమీద పెట్టేసి, మాలతీ చందూర్ గారి వంటల పుస్తకం లో తలపెట్టేసాను ప్రశాంతంగా.

నాకు స్త్రీవాద సాహిత్యంతో పరిచయం కలిగింది నీలిమేఘాలతోనే . కారణం విడమర్చి చెప్పలేను కానీ , ఆ లేత వయసుకి ఆ ఖా….రం పడలేదు . ఇప్పుడు చదివినా కొన్ని భావాలు మరీ ఏకపక్షంగా ఉన్నాయనిపిస్తాయి . రంగనాయకమ్మ, ఓల్గా దొరికితే ఎంతో ఇష్టంగా వారి వెంట చివరి వరకూ వెళ్ళి …అబ్బే ఈ మార్గం నాకు నచ్చలేదు అని విబేధిస్తూ వెనక్కి మళ్ళేస్తాను . వ్యక్తి స్వేచ్చ ముఖ్యమే . దాని కోసం కుటుంబ వ్యవస్థని చిన్నా భిన్నం చేయటం నాకు నచ్చదు . చిన్నా పెద్దా అన్ని విషయాల్లోనూ నాదంటూ ఒక అభిప్రాయం ఏర్పరుచుకోవటం, అలాగే ఇతరుల అభిప్రాయాలను గౌరవిస్తూ అటువైపునుంచి కూడా ఆలోచించగలగడం పుస్తకాలు చదవడం వల్లనే అలవడింది . సమానత్వం సాధించడం అంటే స్త్రీ ప్రకృతి సిద్దమయిన తన ప్రత్యేకతలను కోల్పోయి తాను కూడా పురుషునితో సమానమయిన కాఠిన్యాన్ని సంతరించుకోవటం కాదేమో అని నాకనిపిస్తుంది . అయ్ బాబోయ్….నేనేంటి ఇంత సీరియస్ గా ……. తూచ్…తూచ్…  సాహిత్య ప్రక్రియల్లో కథ నాకు చాలా ఇష్టమయినది . ఎప్పటికయినా నా పేరుతో నిలిచిపోయే ఒక్క మంచి కథ రాయాలనేది నేను ఏర్పరుచుకున్న లక్ష్యం

జీవన నేపధ్యం :

మా నాన్నగారిది దేశం అంతా తిరిగాల్సిన ఉద్యోగం . దాంతో నేను అమ్మమ్మ దగ్గరే వుండిపోవాల్సొచ్చింది. మద్రాసు , కేరళ లో ఉండేప్పుడు సెలవుల్లో తీసుకెళ్ళేవారు. హైదరాబాద్ లో మూడేళ్ళు చదివాను . వాలంటరీ రిటైర్మెంట్ తీసుకొని మా ఊరొచ్చేసి వ్యవసాయం లో పడ్డారు . మా ఊర్లో టెంత్ మాదే ఫస్ట్ బేచ్ . “మిలట్రీ రాజుగారమ్మాయి పెద్ద పరీచ్చ పేసయ్యేరంట “అని ఊరంతా కోడై కూసింది . అమ్మాయిలని కాలేజ్ కి పంపటం కూడా నాతోనే మొదలయింది. ” ఎందుకమ్మా…..రోజూ పయాణం సేసి నలిగిపోతన్నారు. మీకు సదువెందుకూ మానేసి ఇంట్లో నీడ పట్టున కూకోండమ్మా ” అని కండక్టరు డ్రయివరుతో సహా అందరూ బ్రతిమాలేవారు. నేను వినలా…. !

నాన్నగారి ప్రోత్సాహంతో టైపనీ, హిందీ పరిక్షలనీ అవకాశం వున్నంతవరకూ అన్నీ వెలగబెట్టేసాను . సోషియాలజీ లో పి. జీ చెయ్యాలనుకున్నాను నా అలక్ష్యం వల్ల సాగలేదు. పక్కూరు లో ఓ బుద్ధిమంతుడున్నాడు పిల్లని పువ్వుల్లో పెట్టి చూసుకుంటాడు . అని పెద్దవాళ్ళు పందిట్లో కూర్చొని మాట్లాడుకుంటుంటే , నేను సిగ్గులు ఒలకపోసుకుంటూ వాళ్ళ ముందునుంచీ తుర్రుమని పరిగెట్టా సినిమాటిక్ గా . అంతే…. పిప్పి..ప్పీ…డుం.డుం..డుం. సోగ్గాడు- పండంటికాపురం – పిల్లా పాప – పాడీ పంటా – నిత్యకళ్యాణం పచ్చతోరణం . నా జీవితం నల్లేరుమీద బండి నడకలా సురక్షితంగా, సుఖంగా సాగిపోతున్నా …… చుట్టూ ఉన్న ముళ్ళకంపలాంటి సమాజాన్ని, గాయపడుతున్న తోటివారిని చూసి భయపడుతూ/బాధపడుతూ వుంటాను. పిల్లలతోపాటు నాభయం కూడా పెరుగుతుంది. వాళ్ళని మాతో పాటు పల్లెటూర్లో ఉంచుకోలేం కదా ! ఉన్నదానితో తృప్తిగా గడిపేసే రోజులు కావుగా ఇవి .

ఎన్నాళ్ళు బ్లాగింగ్ కొనసాగించాలని ?

అలా అడిగేస్తే ఏం చెపుతావండీ ….. ఏమో , ఇదే నా బ్లాగులో పెట్టే చివరి పోస్ట్ కావచ్చు, ఎవరన్నా బ్రతిమాలితే ఇంకో ఆర్నెల్లు ఉండి పోవచ్చు . తీరా బ్లాగు మూసేసి పోయాకా మళ్ళీ మీరంతా గుర్తొస్తే వెంటనే పరిగేట్టుకు వచ్చీయొచ్చు అదండీ .

సరదాగా ఏవన్నా చెప్పండి : బాగా చిన్నప్పుడు మనం ఆడమన్నట్టల్లా ఆడటానికి ఒక గేంగ్ ని వెంట తిప్పుకునేదాన్ని , మరి ఏ కాలం లో అయినా గేంగ్ లీడర్ కి చాలా కష్టాలుంటాయండీ . వాళ్ళు అడిగినవన్నీ ఇచ్చేస్తూ వుండాలి లేపోతే పచ్చి కొట్టేసి పార్టీ పిరాయించేస్తారు. రోజూ సేమ్యా అయిసులు కొని పెట్టాలి . తీర్థాలప్పుడు జీళ్ళు తినిపించి, రంగులరాట్నం ఎక్కించాలి, మన ఖర్మ కాలి ఎవరి వీధిలో అయినా సినిమా వేస్తుంటే వాళ్ళందరికీ టికెట్లు మనమే కొని పెట్టాలి …ఇలాంటి బోల్డు ఖర్చులుంటాయి. అవన్నీ ఎలా వస్తాయ్ …తాతయ్యంటే భయం, అమ్మమ్మని అడిగావనుకోండి మహా అయితే పావలా ఇస్తారు . మన ఖర్చుకి పది రూపాయలన్నా కావాలి. ఇక తప్పక అప్పులు చేయాల్సొచ్చేది. అప్పులోళ్ళు మీ తాతయ్యతో చెపుతాం అని బెదిరిస్తే విధిలేని పరిస్తితుల్లో తాతయ్య జేబు కొల్లగొట్టాల్సి వచ్చేది ( మధ్యాహ్నం భోజనానికొస్తూ మిల్లునించీ జేబు నిండా చిల్లరేసుకొచ్చేవారు. అబ్బా…డబ్బుల మిల్లు కాదండీ , రైసు మిల్లు ) ఇంకా తీరని అప్పులుంటే పండక్కి అమ్మ వచ్చినపుడు తీర్చేసేది లెండి. ఎలా తెలిసేదో వాళ్ళు బస్సు దిగి కాళ్ళు కడుక్కునేసరికే వీధి వాకిట్లో అప్పులోళ్ళు క్యూ కట్టేసేవారు . నేను ధాన్యం గాది కింద దాక్కునిపోయేదాన్ని. మనం చేసిన ఘనకార్యాలు ఇంకా చాలా ఉన్నాయి కదా మరి ఆ మాత్రం భయం లేకపోతే ఎలా . వారానికోసారి రామిండ్రీ నించీ పేపర్ తెప్పించుకుని వారవంతా అదే తిప్పి తిప్పి చదివే తాతాయ్యొకరు నాకు ఫూలన్ దేవి అని పేరు పెట్టారు అప్పట్లో . కొత్త పేరు బావుందే అని మురిసిపోయాను పిచ్చి మాలోకాన్ని . ఆత్మ కథల్లో మాత్రమే రాసుకోవలిసిన అతిగొప్ప రహస్యం ఇది. మీకంటేనా అనిపించి ఇక్కడ చెప్పేసాను. మీరింకెక్కడా చెప్పకండి హుష్….గప్చుప్.

సీరియస్ గా ఏవన్నా చెప్పండి : ఇంకానా , ….అంటే పైన చెప్పినవన్నీ సరదాకనుకున్నారా …భలేవోరే !

మీ బ్లాగ్ లో మీకు నచ్చిన టపా : నిజానికి నా రాతలన్నీ కాలక్షేపం బఠానీలు . మళ్ళీ మళ్ళీ చదివేంత విషయం వున్నవి ఏం లేవు . అయినా అడిగారు కాబట్టి ఇవి చూడండి

http://naaspandhana.blogspot.in/2011/01/blog-post.html http://naaspandhana.blogspot.in/2010/02/blog-post_26.html http://naaspandhana.blogspot.in/2010/01/blog-post_27.html http://naaspandhana.blogspot.in/2010/01/blog-post_09.html http://naaspandhana.blogspot.in/2009/08/blog-post_28.html

చివరిగా ……మనసారా మీతో మరిన్ని మాటలు మాట్లాడుకునే అవకాశం ఇచ్చిన మల్లీశ్వరి గారికి ” ఆయ్…సేనా టేంక్సండీ ” .

పన్నీరు శశి

Picture 049.jpg

బ్లాగర్ పేరు;శశి కళ.వి 

 

బ్లాగ్ పేరు;ఇది శశి ప్రపంచం 

 

బ్లాగ్ చిరునామా;itissasiworld.blogspot.com

పుట్టిన తేదీ;

పుట్టిన స్థలం;

ప్రస్తుత నివాసం;నాయుడుపేట,నెల్లూరు జిల్లా 

చిరునామా(ఇబ్బంది లేనట్లయితే)

విద్యాభ్యాసం;MSc,MPhil,BEd.

వృత్తి, వ్యాపకాలు;P.G.Teacher in mathematics

బ్లాగ్ మొదలు పెట్టిన తేదీ;1/05/2011

మొత్తం బ్లాగ్ పోస్టులు(ఇంటర్వ్యూ నాటికి);157

బ్లాగ్ లోని కేటగిరీలు;13

బ్లాగ్ ని ఒక మాధ్యమంగా ఎపుడు గుర్తించారు?

సిస్టం వచ్చిన కొత్తల్లో ఏవైనా మంచి రచనలు చూసినపుడు పత్రికలకు అభిప్రాయాలు పంపేదాన్ని.అప్పుడు అలాగే పూడూరి.రాజిరెడ్డి గారికి 
పంపినపుడు ఆయన మీకు ఇంట్రెస్ట్ ఉంటె నా బ్లాగ్ చూడండి అని ఐడి పంపారు.ఆయనెవరో నాకు తెలీదు.కాని ఇలాగా ఒక బ్లాగ్ లో 
రచనలు అన్నీ చూడడం నాకు ఇది   చాలా మంచి మాధ్యమం గా అనిపించింది.అక్కడ అన్నీ క్లిక్ చేసి చూసుకుంటూ నేను కూడా  బ్లాగ్ మొదలు పెట్టాలి అనుకున్నాను.

బ్లాగ్ రచనలో మీ అనుభవాలు?
ముందు నాకు ఎలా వ్రాయాలో తెలీలేదు.కాని ఏదో ఒకటి తెలుసుకుందాము అనినెట్ సెంటర్ కి వెళ్లాను.వాళ్ళు మాకు ఫ్రెండ్స్.అక్కడ కూడా ఎవరికి బ్లాగ్ తెలీదు అని చెప్పారు.
నేను నిరాశగా కూర్చొని ఉన్నప్పుడు పక్కన ఒక అబ్బాయి  కంప్యూటర్ ముందు ఉన్నాడునాకు ఎందుకో అతనిని అడిగి చూద్దాము అనిపించింది.నాకు బ్లాగ్ కావాలి 
మీకు తెలిస్తే చెపుతారా?అని అడిగాను.ఆతను వెంటనే బ్లాగ్ ఓపెన్ చేసి పోస్ట్ లు వేయడం నేర్పించాడు.ఆ అబ్బాయి పేరు షాజహాన్.
బిటెక్ లో క్యాంపస్ లో జాబ్ వచ్చి చేరడానికి చెన్నై వెళుతూ ఆ కంప్యూటర్ సెంటర్ వాళ్ళతో రెండు గంటలు గడపడానికి వచ్చాడు.
ఆతను మెడిటేషన్ లో పెద్ద డాక్యుమెంటరీ లు తీసే మాష్టర్ గారు అని తెలిసి నాకు భలే సంతోషం వేసింది.చిన్న పిల్లలు ఇలాగే 
వినయంగా ఉండాలి అనుకొని అతనికి కృతఙ్ఞతలు చెప్పాను.
 
బ్లాగ్ మొదలు పెట్టాను.కాని ఏమి తెలీదు.అప్పుడే” వైలెన్ ”పోస్ట్ కి ‘కొత్త పాళీ”గారు ”ఇందు”ఇలా చాలా మంది కామెంట్స్ పెట్టారు.
వారికి ఎలాగా సమాధానం వ్రాయాలో కూడా అర్ధం కాలేదు.(ఇప్పుడు అదేముంది అనిపిస్తుంది కాని అప్పుడు అది సమస్యే)
 
అప్పుడు రాజ్ కుమార్.నీలం బ్లాగ్ చూడటం జరిగింది.నాకు ఇలాగా రావడం లేదు కొంచెం హెల్ప్ చేస్తారా అని కామెంట్ 
పెట్టాను.అప్పటి నుండి ఆతను,అతని ఫ్రెండ్స్, చెట్టు మీదకు ఒక్కో చిలక వచ్చి చేరినట్లు కిల కిలా రావాలే….అందరూ  సహాయం చేసేవారు.
తరువాత వలబోజు.జ్యోతి గారు కూడా రచన లో మంచి సలహాలు ఇచ్చేవారు.అందరికి ఇప్పుడు కృతఙ్ఞతలు చెప్పుకుంటున్నాను .
బ్లాగింగ్ వలన ఉండే సానుకూల అంశాలు?పరిమితులు?
చాలా ఉన్నాయి.మనం చాలా విషయాలు పంచుకోవాలి అనుకుంటాము.అలాగే తెలుసుకోవాలి అనుకుంటాము.ప్రతీది పత్రికల వాళ్ళు వేయలేరు కదా.
దీనిలో అందరితో పంచుకోవచ్చు.ఇది దేశ విదేశాల మధ్య తెలుగు వారధి.కాని పంచుకునేటపుడు చదివే వారిలో అన్ని రకాల వారు 
ఉంటారు.ఎవరి గౌరవాన్ని భంగపరచకుండా మన అభిప్రాయాలు సహేతుకంగా తెలియచేయడం మంచిది.మన అభిప్రాయాన్ని రికార్డ్ చేస్తునాము అనే ఎరికతో 
చేస్తే మంచిది.
 
మహిళా బ్లాగర్ గా మీ ప్రత్యేకత?
సామాజిక విషయాలు,రాజకీయాలు అందరు వ్రాస్తారు.కాని ఒక ఇల్లాలిగా ,భార్యగా అనుబంధాలను గూర్చి ఆడవాళ్లే బాగా వ్రాయగలరు అనుకుంటూ ఉంటాను.అందరిలాగే నేను. 

సాహిత్యంతో మీ పరిచయం?
చిన్నప్పటి నుండి పుస్తకాలు చదివే అలవాటు అమ్మా నాన్న ల నుండి వచ్చింది.ఇప్పటికీ కొనసాగుతూ ఉంది.అమ్మ అప్పుడప్పుడూ దేవుని  పాటలు వ్రాస్తూ ఉంటారు.
కొత్త కధలు అల్లి చెపుతూ,మమ్మల్నీ చెప్పమని ప్రోత్సహిస్తూ ఉంటారు.పదో తరగతి నుండే కధల పుస్తకాలకు చాలా కాదు కాని కొన్ని వ్రాయడం అలవాటు.అవి స్నేహితుల తల్లి తండ్రులకు చూపినప్పుడు 
వాళ్ళు భలే మెచ్చుకొనేవారు.ఇప్పటి సంగతి అంటే…..కవితలకు జిల్లా,రాష్ట్ర స్తాయి లో బహుమతులు వచ్చాయి.
జిల్లా సాంస్కృతిక శాఖ వారిచే ఉగాది సన్మానాన్ని కూడా పొంది ఉన్నాను.ఇంకా వివిధ పత్రికలలో ఆర్టికల్స్ వచ్చి ఉన్నాయి.
”జాబిలి  తునకలు” మొదటి కవితా సంకలనం.”దశ దిశలు”మిగిలిన మిత్రులతో కలిసి వెలువరించాను.త్వరలో నానీల ప్రక్రియ మీద ”స్వర్ణ ముఖీ సవ్వడులు”వెలువడనుంది.
 
స్త్రీగా రాయడంలో మీకు ఇబ్బందులు ఏవైనా ఎదురయ్యాయా?
స్త్రీగా అని కాదు కాని ఉద్యోగినిగా టైం అనేది చాలా ఇబ్బంది.మాది గురుకుల పాటశాల కాబట్టి పిల్లలు అక్కడే ఉంటారు.ఆదివారాలు కూడా పనిచేయాల్సి వస్తుంది.టెన్షన్ కూడా 
అదే స్తాయిలో ఉంటుంది.ఒక రకంగా నా రచనా వ్యాసంగం నత్త నడక నడవడానికి అదే కారణం.కాని నా రచనలు,బ్లాగ్ నాకు టెన్షన్ రిలీఫ్ గా పనిచేస్తున్నాయి.ఇక ఇల్లాలి పని ఎలాగు ఉంటుంది.
కొంచెం మా పిల్లలను కూడా గమనించుకోవాలి కదా.ఇంత కంటే పెద్దగా ఇబ్బందులు లేవు.కాకుంటే ఏదైనా టెక్నికల్ సహాయం కావాల్సినపుడు 
ఎవరిని అంటే వారిని ఎలా అడగగలం ,ఆడవాళ్ళం కదా అనిఅనిపిస్తూ ఉంటుంది.ప్లస్సర్స్ బాగానే సహాయం చేస్తారు కాబట్టి కొంత వరకు పరవాలేదు.
 
జీవన నేపధ్యం?
అమ్మా ఇల్లాలు.నాన్న వ్యాపారస్తులు.దైవ భక్తీ ,సంస్కారం కలవాళ్ళు.వాళ్లకు మంచి పేరు తేవాలి అనుకుంటూ ఉంటాను.శ్రీ వారు టీచర్ .కాబట్టి వృత్తిలో,ప్రవృత్తి లో కూడా సహకరిస్తూ ఉంటారు.
పాప,బాబు ఇంజినీరింగ్ చదువుతున్నారు.

ఎన్నాళ్ళు బ్లాగింగ్ కొనసాగించాలని?
వీలైనంత కాలం 

సరదాగా ఏవైనా చెప్పండి?
అడగాలే కాని,వినాలే కాని నా అంత చక్కగా కబుర్లు చెప్పేవాళ్ళు ఇక ఉండరు(గొప్ప కాదు.నిజం గానే నా కబుర్లు వింటే టెన్షన్ పోతుందని 
ఫ్రెండ్స్ ఫోన్ చేసి మరీ అడుగుతుంటారు).కాబట్టి ”చెప్పమని నన్ను అడగవలనా….వినేవాళ్ళు ఉంటె చెప్పనా?”
 
ఒక విషయం చెపుతాను.మీకు  ప్రైజ్ లు వచ్చాయి అని,ఫ్రెండ్స్ చేసుకోమని కొత్త మెయిల్ ఐ.డి ల నుండి మెయిల్స్ వస్తే ఓపన్ చేయవాకండి.
తరువాత వైరస్ లు వస్తే మీ సిస్టం అంటిబయోటిక్ లకు మీ జేబు చిల్లు పడిపోతుంది.

సీరియస్ గా ఏవైనా చెప్పండి?
చరిత్ర లో నాకు నచ్చని పదం సీరియస్ గా చెప్పడం.సరే అడిగారు కాబట్టి చెపుతాను.”ఏ విషయం అయినా తెలీక పొతే తెలీదు అని ఒప్పుకోవడం బెటర్ 
అప్పుడు తెలిసిన వాళ్ళు చెప్పే అవకాశం ఉంది.లేకుంటే అంత మంచి అవకాశం మనం కోల్పోతాము.”
 
మీ బ్లాగ్ పోస్ట్స్ లో మీకు నచ్చిన కధ గానీ వ్యాసం గానీ ఒకటి,కవితలైతే రెండు
మూడు…
 
నాకు ఏవి మంచివో తెలీదు.ఒక సారి జ్యోతిర్మయీ గారు ఈ పోస్ట్ బాగున్నది అన్నారు.

అకటా…ఏమంటిరి……ఏమంటిరి……

 
ఎమంటిరి?ఎమంటిరి?
రేణుకా చౌదరి గారు ఎమంటిరి?
 
“ఇదేమన్నా ప్రెషర్ కుక్కర్లో  వంటనా?అనియా?”
 
హెంత మాటా…..యెంత మాటా…….
 
ఇది ప్రాదేశిక వివాదము  కాని మా శక్తి వివాదము  కాదె ….
కాదు అదే నందురా….మా ప్రెషర్ లేకుండా ఈ రాష్ట్రం లో ఏ 
పనైనా జరుగునా….వాని గురువు ఢిల్లీ మాటేమిటి…..అక్కడ 
కూడా వెనక నుండి ప్రెషర్ పెడుతుంటేనే మాటలు బయటకు 
వస్తున్నవి కదా……………
 
అన్నియునూ కనపడని ప్రెషర్ తోనే జరుగుతుండ……….
నేడీ కుక్కర్ …..కుక్కర్ అని తేలిక మాటలేల………….
 
మరి మదీయ గొప్పదనము మీ కెరుక  అయిన అటుల వచింపబోదురు కదా?
 
సఖి….నా ప్రాణ నెచ్చలి …..శశి కళ…….మదీయ గొప్పదనము శతదా….సహస్రదా
….సహస్రదా……లక్షదా……..లక్షదా….కోట్లదా…… వీరికి వివరింపుము……..
 
అటులనే సఖా……..వినుడి ..వినుడి ….కుక్కర్ గాధా……వినుడీ మనసారా………
 
                           ఎవరిని ఎలా ఉడికించాలో 
                            బాగా తెలుసు ………..
                            కుక్కర్ తో 
                             సావాసం………….
 
మరి కుక్కర్ లేక పొతే యెంత మంది లేత వంటగాళ్ళు(ఆడ వాళ్ళ ను ఏమనాలో)
కు చేనక్కాయలు ఎలా ఉడక పెట్టాలో నేర్పేది ఎవరు?
మొక్కజొన్నలు ఎలా ఉడక పెట్టాలో నేర్పేది ఎవరు?
పప్పు ఎలా వండాలో……అన్నం ఎలా చిమడ పెట్టాలో 
నేర్పేది ఎవరు?ఎవరు?ఎవరు?…………………………..
 
                          గ్యాస్  బడ్జెట్ 
                           కిందకు దిగింది 
                           ప్రెషర్ ఉంటె 
                           అంతే………….
 
 
గ్యాస్ సబ్సిడీ లో కోత పెడుతూ……ఆరు సిలిండర్లె అని 
అరిచి గీ పెడుతూ…….ఉడకని అన్నం …….నానని పప్పు 
జాలిగా చూస్తూ…..కట్టెలు కొట్టుకొని బతకాల్సిన పరిస్తితిలో …….
ఆడవాళ్ళను ఆదుకున్నది ఎవరు?ఎవరు?ఎవరు?
 
                       వంట 
                       తగలడింది…….
                       కుక్కర్ 
                       లేక………..
 ఒక పక్క వంట…..ఒక పక్క పిల్లల తంటా…..
శ్రీవారి ఆకలి మంట…..తకదిమి తొమ్…..తకదిమి తొమ్….
కదాకళి  ,   కూచి పూడి చేస్తుంటే……వంట మాడకుండా ఆడవాళ్ళను 
కాపాడింది ఎవరు?ఎవరు?ఎవరు?
 
                        అన్ని తనలో 
                       ఇముడ్చుకుంటుంది….
                       ఇల్లాలి 
                       ప్రేమ కోసం…………
 
శ్రీవారికి అన్నం సరే….బాబుకి పప్పు సరే…..తాతకి తాలింపు సరే……
పాపకి కంకి సరే…….ఎన్నున్నా…..ఏమి తెచ్చినా……నీ సుఖమే 
నే కోరుకున్నా …….నీ కోసమే నే ఉడుకుతున్నా…..అంటూ 
అనుక్షణం తన నెచ్చెలి సుఖం కోరుకునేది ఎవరు?ఎవరు?
                      మొగుడి ముందే 
                    విజిల్ వేస్తుందే……
                     ఆడవాళ్ళ సప్పోర్ట్ 
                     ఉందిగా………….
 
అమ్మ రేణుక ఎంతంటే…..యేమని చెప్పను….కుక్కర్ గొప్పదనాన్ని….
శ్రీమద్రమా రమణ గోవిందో…..గోవింద………
 
ఇంకా మాకేంత  ఇష్టమంటే………
 
“లామి లామినా…..జాన్ కారేగా……జింగా…..జింగా…….
లామి లామినా……హే…హే…..వక్క……వక్కా ……హే…హే….
it is the time for aaaaafricaaaaaaaaaa……………..”
 
(ఏమి అర్ధం కాలేదా?అది మా బాబుకు ఇష్టమైన పాట అన్న మాట.
వాడికి నిద్ర వచ్చేదాకా మేము కూడా చచ్చినట్లు వినాల్సిందే……..
పాపం బాబుకి ఎన్నేళ్ళు అంటారా?చిన్న పిల్లాడే ……సీనియర్ ఇంటర్….)
 
మా బాబుకి ఆ పాట యెంత ఇష్టమో…..నాకు కుక్కర్ అంత ఇష్టమన్న మాట.
 
కాబట్టి కుక్కర్ ని గాలితో పని చేస్తుందని గాలి తీసిపారెయ్య కండి.
 
కుక్కర్ లేనిదే సగటు ఇల్లాలికి నిమిషం గడవదని గుర్తించండి……..
 
ఇక మేమిద్దరం కలిసాము అనుకోండి…………
 
రావే చేద్దాం ……..భాండియా…….జరా 
లొట్టలు వెయ్యదా ఇండియా …………
 
మీ మాటలు వెనక్కు తీసుకొని కోట్ల మంది ఇల్లాళ్ల 
అభిమాన దనాన్ని కాపాడుతారని ఆశిస్తున్నాము………
 
 
 
 

మోహ మకరంద – నిషిగంధ

Nishigandha Image Courtesy: Nishigandha
 
బ్లాగర్ పేరు: నిషిగంధ
 
బ్లాగ్ పేరు: మానసవీణ
 
బ్లాగ్ చిరునామా: http://nishigandha-poetry.blogspot.com/
 
పుట్టిన తేదీ: జనవరి 20
 
పుట్టిన స్థలం: విజయవాడ
 
ప్రస్తుత నివాసం: మయామి, అమెరికా
 
చిరునామా(ఇబ్బంది లేనట్లయితే)
 
విద్యాభ్యాసం: ఇంజనీరింగ్
 
వృత్తి, వ్యాపకాలు: ఐటి ప్రొఫెషనల్, గృహిణి, పుస్తకాలు, పాటలు, సినిమాలు… అతి ముఖ్యంగా, దగ్గర స్నేహితులతో బోల్డంతసేపు మాట్లాడుకోవడం
 
బ్లాగ్ మొదలు పెట్టిన తేదీ: July 16, 2007
 
బ్లాగ్ లోని కేటగిరీలు: నాలుగంటే నాలుగు!

  • జాజుల జావళి (కవితలు)
  • ఊసులాడే ఒక జాబిలట (నవల)
  • ఏదో ఎంతో చెప్పాలని (అవీ ఇవీ కధలు, ఆర్టికల్స్)
  • చిన్నారి సిరి (చిన్నపిల్లల సిరీస్)
 

నిషిగంధ కవిత్వం గురించి ప్రముఖ కవి,విమర్శకులు అఫ్సర్ ఇలా అంటున్నారు… 
                                                                                                        
 
పొద్దుటెండలోని మెత్తదనం
 నల్లని వర్షపు రాత్రులలో
తడితడిగా మునకలేసిన మోహాలు
తుంపులు తుంపుల జ్ఞాపకాలూ
గాఢమైన దిగుళ్ళూ
మనసు పట్టక.. దేహపు అంచుల్ని దాటేసి
నింపాదిగా ప్రవహించే భావాలెన్నో!
తెల్సిన అక్షరాలు మాత్రం గుప్పెడే!!

ఈ వాక్యాలు నేరుగా రేవతీదేవికి కొనసాగింపు లాగానే అనిపించాయి మొదటి సారి చదివినప్పుడు- ఈ కవిత చదివిన తరవాతనే నాకు ‘నిషిగంధ’ నిజంగా పరిచయమయింది. ఈ కవిత తరవాత ఆమె ఇతర కవితల్ని వెతుక్కుంటూ వెళ్లినప్పుడు, ఆమె బ్లాగు(‘మానస వీణ’) నాకు కొత్త కవిత్వ స్వరాన్ని వినిపించింది.  నిషిగంధ (కిరణ్మయి యలమంచిలి) నిజానికి వొక abstract painter తన  కవిత్వంలో! ఈ అనుభూతికి ఆకారం ఇవ్వలేము అనుకున్న abstract వస్తువుని తీసుకుని, దానికి వొక concrete రూపం తొడిగే పదచిత్రకారిణి నిషిగంధ. పైన ఉదాహరించిన పంక్తుల్ని చదివినప్పుడు ఈ విషయం స్పష్టంగా తెలిసిపోతుంది మనకు! వొక ప్రతిభావంతురాలయిన చిత్రకారిణి తన రంగుల చిటికెన వేలు మనకిచ్చి వొక అనుభవ మహారణ్యంలోకి దారితప్పకుండా నడిపించుకు వెళ్తున్నట్టు కవిత అంతా అలవోకగా నడిపిస్తుంది నిషిగంధ. మచ్చుకి వొకటి:

ఆకాశదీపాలన్నీ వెలిగాక

నీ ఆనవాలేదో
తలుపు తోసుకుంటూ చుట్టుముడుతుంది..

కళ్ళూ కళ్ళూ కలవగానే
సిద్ధంగా ఉన్న సగం నవ్వు
పెదవులపైకి జారుతుంది…
అలసట జతగా తెచ్చుకున్న అసహనం
మాటల్ని ముక్కలు చేసి విసిరేస్తోంది..

ఈ కవిత చదువుతున్నప్పుడు దాన్ని వెంటనే నేనొక పెయింటింగ్ లోకి  తర్జుమా చేసుకున్నా. నిషిగంధ బ్లాగులో మొత్తం కవిత్వమే వుంటే ఎంత బాగుణ్ణు అనిపించేలా వొక్క రోజులో ఆమె కవితలన్నీ చదివేశాను. వొక్క వాక్యంలో ఆమె కవిత్వ విజయాన్ని గురించి చెప్పాలంటే: ప్రతి కవితలోనూ వొక కొత్త చిత్రాన్ని ఆవిష్కరిస్తూనే, తన/మన మనసులోని అవ్యక్త భావాలకు ఫ్రేమ్ కట్టే ప్రయత్నం చేస్తుంది నిషిగంధ. వొక ఇంప్రెషనిస్ట్ చిత్రశిల్ప రహస్యం ఇది.

(వాకిలి అంతర్జాల మాసపత్రిక సౌజన్యంతో… )

బ్లాగ్ ని ఒక మాధ్యమంగా ఎపుడు గుర్తించారు?

2005-2006 లలో తెలుగుపీపుల్.కామ్ అనే ఫోరమ్ లాంటి సైట్‌లో కవితలు రాసేదాన్ని.. అక్కడ డిస్కషన్స్‌లో ఒకసారి ఒక స్నేహితుడు చెప్పాడు, ఇలా బ్లాగ్స్ అనే ప్రపంచం ఒకటి ఉందనీ, మన ఓన్ వెబ్‌సైట్‌లాంటిది, మల్లెపూల నించీ ములక్కాయ పులుసు వరకూ మనక్కావల్సినవన్నీ రాసుకోవచ్చనీ, దానిమీద సర్వహక్కులూ మనవే ఉంటాయనీ! అలా తను ఇచ్చిన కొన్ని బ్లాగ్ లింక్స్‌లో నన్ను వెంటనే ఆకట్టుకుంది, స్నేహమా బ్లాగ్! రాధిక కవితలే కాకుండా అలా కవితలన్నీ ఒకచోట ఉండటం కూడా నాకు చాలా నచ్చేసింది. అలా అప్పటికప్పుడు నేనూ ఒక బ్లాగ్ ఓపెన్ చేసి పాత కవితలన్నీ పోస్ట్ చేశాను.

బ్లాగింగ్ వలన ఉండే సానుకూల అంశాలు?పరిమితులు?

సానుకూల అంశాలు….

ఇక్కడ టివిలో ‘సెక్స్ అండ్ ద సిటీ’ అని ఒక సీరియల్ వస్తుంది. అందులో నలుగురు ఇండిపెండెంట్ అమ్మాయిలు, పూర్తిగా వేరే వేరే మనస్తత్వం ఉన్న వాళ్ళు, క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ ఉంటారు. ప్రతి ఎపిసోడ్‌లో వాళ్ళ స్నేహాన్ని చూసినప్పుడల్లా అనుకునేదాన్ని, అసలు ఆ ఫ్రెండ్‌షిప్ రెసిపీ ఏంటో నాక్కూడా తెలిస్తే బావుండని! అదొక్కటి తెలిస్తే కాదు అలాంటి ఫ్రెండ్స్ కూడా దొరకాలి కదా!! ఆ కోరిక నాకు బ్లాగ్స్ వల్ల తీరిందని చెప్పొచ్చు.. ఫ్రెండ్‌షిప్ ఎప్పుడూ కంఫ్లీట్ లైక్‌మైండెడ్ వ్యక్తుల మధ్యనే ఉండక్కర్లేదు. యెస్, కొన్ని బేసిక్ అభిప్రాయాలు కలవడం వల్ల స్నేహం ప్రారంభమైనా once you like a person you will learn to respect the other opinions/qualities of that person — అనే విషయం ఇక్కడ ఏర్పడిన స్నేహాల వల్ల ఇంకాస్త స్పష్టంగా అర్ధమైంది.

ఎంత సాధించినా, ఎన్ని తెలిసినా మామూలుగా హంబుల్‌గా ఉండటమెలానో కొంతమందిని చూసి నేర్చుకున్నాను.

అన్నిటికంటే ముఖ్యమైనదేంటంటే…. నా కంటే వయసులో ఎంతో చిన్నవాళ్ళైన కొంతమంది బ్లాగర్స్‌లో ఉండే మానసిక పరిణితి, కాన్ఫిడెన్స్, పట్టుదల లాంటివి చూసి నాకెంతో సంభ్రమంగా అనిపిస్తుంది.. ఆ వయసులో నేను బావిలో కప్పలా కాలం గడిపేశానే అని కాస్త బాధ వేస్తుంది.. వాళ్ళిచ్చే ఇన్స్పిరేషన్ గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే!!

 

పరిమితులు…

నా వరకూ నేనేం పరిమితులని ఎదుర్కోలేదు…

మహిళా బ్లాగర్ గా మీ ప్రత్యేకత?

మహిళగా అసలు ప్రత్యేకత ఏమీ లేదు కానీ, బ్లాగర్‌గా అంటే — భావుకత్వం.. అదే నా బ్లాగ్ మెయిన్ ఐడెంటిటీ!

సాహిత్యంతో మీ పరిచయం?

ఆ మధ్య పాదర్స్ డే నాడు ఫేస్‌బుక్‌లో రాసుకున్న పోస్ట్‌లో..
“నాన్న కంటే పెద్ద హీరో ఇంకొకరుండరు.. ముఖ్యంగా మా అమ్మాయిలకి!!” అనుకున్నాను..

నాకు సాహిత్యమంటే నాన్నే! చందమామ, బాలమిత్రల ఏడో తరగతిలోనే శరత్తునీ, జిడ్డు కృష్ణమూర్తినీ చేతిలో పెట్టి ఏది నచ్చితే అది చదువుకో అన్నారు.. ‘బడదీదీ’ చదివాను అప్పుడు.. ఆ తర్వాత ‘సంస్కరణ ‘ (ఎవరు రాశారో అస్సలు గుర్తు లేదు!) అనే నవల ఇచ్చారు.. అలా అని కావ్యాలూ, క్లాసిక్సూ లాంటివేవీ చదవలేదు! కానీ చదవడం అనే అనుభవాన్ని పరిచయం చేశారు.

జీవననేపధ్యం:

పెద్దగా చెప్పడానికేమీ లేదు. సాధారణ కుటుంబమే! అమ్మా నాన్న ఇద్దరూ ఉద్యోగస్తులవడం వల్ల ఇంట్లో చిన్నప్పట్నించీ  ఎవరి పనులు వాళ్ళు చేసుకోవడం, పనులు పంచుకోవడం, పంక్చువాలిటీ లాంటివి చాలా స్ట్రిక్ట్‌గా అమలు చేశేవాళ్ళు.. మామూలుగా కొన్ని కుటుంబాల్లో ఉన్నట్టు ఒకళ్ళు గారాబం, ఇంకొకళ్ళు గాంభీర్యం.. ఇలా కాకుండా అమ్మా నాన్న ఇద్దరి భయం మాకు ఉండేది! కాకపోతే అమ్మ కాస్త ఎక్కువే స్ట్రిక్ట్.. నాన్న మాత్రం అప్పుడప్పుడు ఆటవిడుపు ఇచ్చేవాళ్ళు.. సినిమాలు, పుస్తకాలూ, పాటలూ, టెన్నిస్ మ్యాచ్‌లూ అంటూ పక్కన కూర్చోబెట్టుకుని చాలానే ప్రపంచాన్ని చూపించారు.

చిన్నవయసులోనే బోల్డన్ని సినిమాలు చూపించేసి మమ్మల్ని పాడుచేశేస్తున్నారని అమ్మ మొత్తుకునేది! అయినా సరే పాత బ్లాక్‌ అండ్ వైట్ సినిమాలు ముఖ్యంగా పౌరాణికాలు రీరిలీజ్ అయినప్పుడు మమ్మల్ని తీసుకెళ్ళి చూపించేవరకూ ఆయనకి మనశ్శాంతి ఉండేది కాదు!

ఒకసారి ఇలానే భూకైలాస్ వచ్చిందని మమ్మల్నీ, మా మామయ్యగారబ్బాయినీ తీసుకుని బయలుదేరారు. అమ్మ ఎప్పట్లానే బ్లాక్&వైట్ బోర్ అని హాయిగా పడుకుంది. మేము ధియేటర్ దగ్గరికి వెళ్ళామో లేదో అక్కడ సెంటర్లో నాన్న బెస్టెస్ట్ ఫ్రెండ్ కనిపించారు. నాన్న ఇహ ఆయనతో బాతాఖానీ అనే మహత్తర అవకాశాన్ని వదులుకోలేక జేబులోంచి డబ్బులు తీసి మా కజిన్ కి ఇచ్చి (తనే మాలో కాస్త పెద్ద అన్నమాట), ‘అదిగో అక్కడ టికెట్ కౌంటర్ ఉంటుంది, టికెట్లు తీసుకుని సినిమా చూసేసి, తిన్నగా ఇక్కడికే రండి ‘ అని చెప్పి కబుర్లలో మునిగిపొయారు.

మేము బుద్దిగా టికెట్లు తీసుకుని అప్పటికే చాలా లేట్ అయిందని పరుగులు పెడుతూ లోపలికెళ్ళాం.. చీకట్లో తెర మిద రంగులు రంగులు కనబడుతున్నాయ్!!! అదేంటీ సినిమా బ్లాక్&వైట్ కదా అనుకున్నా, మళ్ళీ ముందు వచ్చే అడ్వర్టైజ్‌మెంట్లు ఏమో అని సీట్లో సెటిల్ అయిన ఐదు నిమిషాలక్కానీ అర్ధం కాలేదు, రాంగ్ థియేటర్.. రాంగ్ మూవీ అని! కానీ మాకు ఎంచక్కా కలర్ సినిమా చూడటమే ఇష్టం కాబట్టి చివరి వరకూ కదలకుండా (ఇంటర్వెల్‌లో కూడా) చూశేశాం.. ఇంటికొచ్చాక తెలిసింది, మేం చూసిన సినిమా శ్రీవారి ముచ్చట్లు అని!! దేవుడా, ఆ రోజు మా అమ్మ చదివిన దండకం సేవ్ చేయడానికి ఇవ్వాళ్టి గిగాబైట్ల మెమరీనే తక్కువయ్యేది! :))

ఆ సంఘటన తర్వాత మాకు చాలా రోజులు సినిమా కర్ఫ్యూ విధించబడినా నాన్నమాత్రం వాళ్ళు వెళ్ల్చొచ్చినప్పుడల్లా స్టోరీ మొత్తం భలే ఇంట్రెస్టింగ్‌గా చెప్పెవాళ్ళు! కానీ చదువులో కాస్త అటూ ఇటూ అయితే మా వీపులు విమానం మోత మోగించేదీ నాన్నే!! 🙂

 స్త్రీగా రాయడంలో మీకు ఇబ్బందులు ఏవైనా ఎదురయ్యాయా?

నేను రాసేదే చాలా తక్కువ కాబట్టి పెద్ద ఇబ్బందులేవీ ఎదురుకాలేదు కానీ, కొన్ని రాతల్ని చదివి అవి నిజజీవితానికి అన్వయించేయడం చూసి అప్పుడప్పుడూ విసుగైతే కలిగేది!

 బ్లాగ్ రచనలో మీ అనుభవాలు?

ఊసుపోకో, వదిలేయలేకో రాసుకున్న మన భావాలు ఇంకొంతమందికి కూడా నచ్చడం, వాళ్ళు దానిమీద స్పందించడం అసలు నా దృష్టిలో పేద్ద అనుభవం. కొన్ని కొన్ని సార్లు కామెంట్స్ చూసి ‘రియల్లీ..’ ‘నో వే..” అనుకున్నాను! ఆ సంతోషం నిజంగా ప్రైస్‌లెస్!!

ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని ఒక ప్రతిస్పందన ఏంటంటే, నేను రాసిన శ్రీవారికి ప్రేమలేఖకి

“…. నీ పేరుతో ఉత్తరం మొదలెట్టాల్సి వస్తే.. చివరి దాకా నీ పేరే ఉంటుందని, మధ్యన ఇంకో పదానికి ఆస్కారం ఇవ్వదు నా మనసు..” అంటూ పూర్ణిమ శ్రీవారే బదులిస్తే..  ఎలా ఉంటుందో చాలా అందంగా సమాధానం చెప్పడం!!

ఇష్టమైన బ్లాగర్ నించి ఒక విలక్షణమైన ప్రతిస్పందన! ఒక అబ్బాయి మనసులోకి పరకాయప్రవేశం చేయడానికి తను చేసిన ఒక సిన్సియర్ ప్రయత్నం!! చాలా చాలా ఎగ్జైటింగ్‌గా అనిపించింది ఆ పోస్ట్ చూసినప్పుడు.. అప్పుడు తన టపాలో అబ్బాయిలలో భావుకత్వం గురించి ఇంట్రెస్టింగ్ డిస్కషన్ కూడా నడిచింది. 🙂

 I really miss those days! 😦

 బ్లాగ్ కోసమే కాకపోయినా నా బ్లాగ్‌లో ఉన్న కవితల వలన నేను చేసిన రచన, ‘ఊసులాడే ఒక జాబిలట ‘ నవల. కౌముది కిరణ్‌ప్రభ గారు నా కవితలు, చిమటమ్యూజిక్‌ సైట్‌లో నేను రాసిన చిన్నచిన్న ఆర్టికల్స్ చదివి ఈ నవల రాయడానికి ప్రోత్సహించారు. నాకు అత్యంత సంతృప్తినిచ్చిన రచన మాత్రం ఇదే!

మానవాళి క్షేమం కోరి అపుడపుడూ కాదు తరుచుగా వచనం రాయాలి మీరు. హ్యూమర్ బావుంది. కవిత్వం రాయడం బావుందా వచనమా నిషిగంధ ?

వచనం చదవడం ఇష్టం.. కవిత్వం రాయడం ఇష్టం..కవిత్వంతో అయితే చాలా చెప్తూనే ఏవీ చెప్పలేదన్న లేక అసలేం చెప్తున్నామోననే సందేహావస్థ కలిగే భావన తెప్పించవచ్చు.. నాకు అది చాలా ఇష్టం. 🙂
వచనంతో అలా కుదరదు. మనసులో కార్నర్స్ ని ఫ్లడ్‌లైట్ వెలుతురులో పెట్టి చూపిస్తున్నట్టనిపిస్తుంది.కానీ ఏ బద్దకపు మధ్యాహ్నమో, ముసురుపట్టి కాలు బయటపెట్టనివ్వని ఉదయాలలో ఏమన్నా చదవాలనిపిస్తే ఖచ్చితంగా అది వచనమే అయి ఉంటుంది.

 
నిషిగంధ అన్న పేరుని ఎంచుకోవడం వెనుక ప్రేరణ ?
 
 
ప్రతిరోజూ మధ్యాహ్నం రేడియోలో ‘ఆప్ కీ ఫర్మాయిష్ ‘ కార్యక్రమం అనుకుంటాను ఒకటీ-ఒకటిన్నరకి వస్తుంది/వచ్చేది. నేను ఎనిమిదో తరగతిలో ఉన్నప్పుడు ఒక ఆదివారం ఈ కార్యక్రమం వింటున్నప్పుడు ఒక పాట మొదలైంది… ఆ గాయకుడి వాయిస్, ఆ సంగీతం, అప్పటివరకూ వినని ఎన్నో కొత్త హిందీ పదాలు.. ఇదని చెప్పలేనితనంతో.. ఇష్టంతో రేడియోని ఇంకాస్త దగ్గరకి  జరిపి, తల టేబుల్ మీద వాల్చేసి వినడం మొదలు పెట్టాను.. అందులో చివర్లో వచ్చింది ‘నిషిగంధ కే సుర్ మే..’ అని! ఆ నిషిగంధ అనే పదం చాలా నచ్చేసి మానాన్నగారితో చెప్పాను, నా పేరు తీసేసి ఈ పేరు పెట్టుకుంటాను అని.. ఆయన నవ్వి, అలా కుదరదు కానీ ఊరికే కలం పేరుగా పెట్టుకో అన్నారు! అప్పట్లో కలం పేరు అంటే కాస్త కూడా అవగాహన లేదు. బట్, ఆ పేరుని మాత్రం డైరీల్లో మొదటి పేజీల్లో ‘Nishigandha’s…’ అని రాసుకుని చాలా సంతోషపడేదాన్ని. మొదట్లో అది ఒక రాగం పేరు ఏమో అనుకున్నాను.. ఎందుకంటే పాటలో ఈ లైన్ అలానే ఉంటుంది కదా!

తర్వాత నేను కాలేజ్ లో చదువుతున్నప్పుడు మా సీనియర్ ఒకమ్మాయి మొదటిసారి వాళ్ళింటికి తీసుకెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ నేమ్ ప్లేట్‌మీద ఈ పేరు చూసి ఎంత ఎగ్జయిటింగ్‌గా ఫీలయ్యానో.. అప్పుడే తెలిసింది ఈ పేరు పుట్టు పూర్వోత్తరాలు..

అప్పట్లో నాకు నచ్చిన పాటలన్నీ మానాన్నగారికి నచ్చినవే! 🙂 కానీ ఈ పాట మాత్రం నాకు నేనుగా అంటే మా నాన్నగారి ప్రభావం ఏ మాత్రం లేకుండా ఇష్టపడ్డ పాట.. అందుకే నేను ఏదో రాస్తాను, రాయాలీ అనుకున్నప్పుడు అప్పటి మానాన్న మాట గుర్తొచ్చి ఇంకేమీ ఆలోచించకుండా ఈ పేరునే కలం పేరుగా పెట్టేసుకున్నా. ప్చ్, ఆయన చూసి ఉంటే ఎంత నవ్వుకునేవారో, ‘ఇంతోటి రాతలకి మళ్ళీ అంత చక్కని కలం పేరా!’ అనీ 🙂
ఉత్సవ్ లో ఈ పాట అన్నా, పాడిన సురేష్ వాడ్‌కర్ అన్నా ఎప్పటికీ స్పెషలాభిమానం నాకు. 🙂
 

సాహిత్యాన్నీ మియామీ ని కలిపి ఏవన్నా చెప్పండి ?

ఒక రోజు మధ్యాహ్నం డాక్టర్స్ ఆఫీస్‌కి ఆఘమేఘాల మీద వెళ్తూ, కార్లో రేడియో చానెల్స్ మారుస్తుంటే ఉన్నట్టుండి ఒకమ్మాయి గొంతు వినిపించింది, ఏదో చదువుతున్నట్టు.. ఖచ్చితంగా న్యూస్ మాత్రం కాదని రెండు సెకన్లకే అర్ధమైపోయింది.. తన గొంతు తప్ప ఇంకేమీ వినబడని స్వచ్చమైన semi silence అది!
 

“…I don’t watch telenovelas. I hate drama. That’s why I live in Doral. (In Doral, the most dramatic thing that happens is golf.) But. When my mother calls to tell me about the filming, I say, “ I’m coming!” “

అది ఒకమ్మాయి — తన పేరెంట్స్ ఉండే నెయిబర్‌హుడ్‌లో జరుగుతున్న ఒక టివిసీరియల్ షూటింగ్ గురించీ, అక్కడ నివసించే మనుషుల గురించీ, ఆ సమయంలోనే కొడుకుని ఆల్మోస్ట్ నీళ్ళల్లో ముంచేసి చంపేయబోయిన ఒక అబ్యూసివ్ తండ్రి గురించీ, దాని గురించి పెద్దగా పట్టించుకోని పోలీసుల గురించీ… చెప్తున్న కధ!

“… I know the camera only sees what it wants. But I keep trying to look outside the frame, to catch sight of the crowd watching from across the street. I want to see myself, living outside the drama.

But I can’t…”

ఇలా ముగిసేవరకూ నేను రియలైజ్ అవనే లేదు, నేను డాక్టర్స్ ఆఫీస్‌కి వచ్చేసి, పార్క్ కూడా చేసేసి, కదలకుండా ఆ కధ వింటున్నానని

మయామి అంటే పార్టీ సిటీ! బీచ్‌లు, క్లబ్‌లూ, ఓషన్ డ్రైవ్ మీద హిప్‌హాప్ బ్యాండ్లూ… ఇంతే నాకు తెలిసిన మయామి.. పెద్దగా ఆసక్తి కలిగించని మయామి! ఇక్కడ మ్యూజిక్‌కి ఇచ్చినంత ఇంపార్టెన్స్ మిగతా వాటికి ఇవ్వకపోవడంతో కొంచెం డ్రైగా అనిపిస్తూంటుంది. నా చుట్టూ ఉండేవాళ్ళు చదివేవి Twilight, 50 Shades of Gray, Inferno… లాంటి పుస్తకాలే కాబట్టి నాకు లోకల్ సీరియస్ లిటరేచర్ గురించి కానీ, ఆథర్స్ గురించి కానీ తెలీదు!

కానీ ఈ రేడియో కధ విన్నాక కొంచెం సంతోషం వేసింది, there is a thing called literature here in Miami! అని… ఇది కూడా సీరియస్ లిటరేచర్ కాకపోవచ్చు కానీ ఆ కధల్లో వాళ్ళ హృదయం ఉంది, నిజాయితీ ఉంది!

ఇంకా చాలా స్టోరీలు ఉండాలి, ఫెడెక్స్ డ్రైవర్ గురించీ, కొత్తగా అర్జెంటైనా నించి వచ్చిన ఒకబ్బాయి ఇబ్బందుల గురించీ, ఇలా.. కొన్ని మాత్రం ఇక్కడ చదవొచ్చు — http://wlrnunderthesun.org/category/miami-stories/

మీ బ్లాగు టపాల్లో మీకు నచ్చినవి:

 అదే వాన… (కవిత)

http://nishigandha-poetry.blogspot.com/2009/11/blog-post_22.html

 అనగనగా ఒక రోజు…. (వచనం)

http://nishigandha-poetry.blogspot.com/2011/01/blog-post.html

******************************************************************

స్ఫూర్తి మువ్వల వరూధిని

 

 

బ్లాగరు పేరు: సిరిసిరిమువ్వ

 

బ్లాగు పేరు: సరిగమలు

 
బ్లాగు చిరునామా:  vareesh.blogspot.in
 
పుట్టిన తేదీ: ఆగష్టు 30.
 
పుట్టిన స్థలం:  ఈతేరు, గుంటూరు జిల్లా
 
ప్రస్తుత నివాసం: స్థిరపడింది హైదరాబాదులో…ప్రస్తుతం కొంతకాలంగా తాత్కాలిక నివాసం మధ్యప్రదేశ్.
 
విద్యాభ్యాసం:  M.Sc
 
వృత్తి: మెడికల్ ట్రాన్స్క్రిప్షనిస్టుగా కొన్నేళ్ళు చేసి గత ఆరేడునెలలుగా ఏమీ చెయ్యటం లేదు.
 
వ్యాపకాలు: బోలెడన్ని..అన్నిటిల్లో వేలుపెట్టటమే కానీ ప్రావీణ్యత లేదు. ఒకప్పుడు కుట్లు-అల్లికలు విపరీతంగా చేసేదాన్ని. ప్రస్తుతం పుస్తకాలు చదవటం, మొక్కల పెంపకం, ప్రయాణాలు ఇవే ముఖ్యమైన వ్యాపకాలు అయిపోయాయి.
 
బ్లాగు మొదలుపెట్టిన తేదీ: ఫిబ్రవరి 22, 2007
 
మొత్తం బ్లాగు పోస్టులు: 149
 
బ్లాగులోని కేటగిరీలు: నా టపాల సంఖ్య కన్నా కేటగిరీల సంఖ్య ఎక్కువనుకుంటా 🙂 ముఖ్యమైనవి మాత్రం పుస్తకాలు, అనుభవాలు.
 
 బ్లాగుని ఒక మాధ్యమంగా ఎప్పుడు గుర్తించారు?
 
నిజానికి నేను బ్లాగుల్లోకి కాస్తంత అయిష్టతతోటే వచ్చాను.  అయిష్టత బ్లాగులంటే కాదండోయ్..కంప్యూటర్ లో చదవటం..వ్రాయటం అంటే అయిష్టత! మా వారు 2005 నుండే బ్లాగులు వ్రాస్తుండే వారు (http://chaduvari.blogspot.in).  తెలుగులొ తొలి బ్లాగర్లలో ఆయన కూడా ఒకరు.  అప్పుడప్పుడు తను వ్రాసిన టపాలు చదవమని చూపిస్తుండే వారు.  అలా బ్లాగుల తోటి పరిచయం.  నువ్వు కూడా వ్రాయవచ్చుగా అనేవాళ్ళు కానీ నాకెందుకో అంత ఆసక్తిగా ఉండేది కాదు.  2006 అక్టోబరులో నా ఆరోగ్యరీత్యా ఉద్యోగానికి సెలవు పెట్టాను.  అప్పుడు మెల్లగా బ్లాగులు చదవటం మొదలుపెట్టి చివరికి 2007 ఫిబ్రవరిలో బ్లాగు మొదలుపెట్టాను. నేను నా బ్లాగు నా కోసమే వ్రాసుకుంటాను. తెలుగులో వ్రాస్తున్నానన్న తృప్తే నన్ను బ్లాగు వ్రాయిస్తుంది.  నాకు కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని వ్రాయాలనిపించినప్పుడు మాత్రమే టపా వ్రాస్తాను, అందుకే నా బ్లాగులో చాలా తక్కువ టపాలు ఉంటాయి. చదవటం మాత్రం బాగా చదువుతాను.
 
బ్లాగు రచనలో మీ అనుభవాలు?
 
ఇంతవరకు సంతృప్తికరంగానే ఉంది. ఆహ్లాదకరమైన అనుభవాలే కానీ మనస్సుని బాధపెట్టినవి అయితే మాత్రం ఇంచుమించుగా లేవనే చెప్పవచ్చు.  నేను గుర్తింపు కోసం వ్రాయటం లేదు కాబట్టి అసంతృప్తి అంటూ ఏమీ లేదు. సీనియర్లు..జూనియర్లు..ఇలాంటివి నేనసలు పట్టించుకోను.  తెలుగు భాష మీద పట్టు కోల్పోలేదు అన్న ఓ నమ్మకం మాత్రం నాకు బ్లాగు ద్వారానే కలిగింది.  వ్రాసేకొద్దీ భాష మీద పట్టు పెరగటమే కాదు నా భావ వ్యక్తీకరణ కూడా చాలా మెరుగు పడిందనే అనుకుంటున్నాను.
 
మా ఊరి కబుర్లు..చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు బ్లాగులో వ్రాసుకుంటుంటే ఓ రకమైన ఆనందం కలుగుతుంది.  ఎక్కడో మరుగున పడిన జ్జాపకాలు ఈ బ్లాగన్నది లేకపోతే అలానే మరుగునే పడి ఉండేవి కదా అనిపిస్తుంది.
 
నా కాన్సరు సీరీస్ వ్రాసేటప్పుడు మాత్రం మానసికంగా ఒక రకమైన ఒత్తిడికి లోనయ్యాను.  ఆరేడు సంవత్సరాల కిందటి విషయాలు..ఆ చికిత్స..దాని మూలాన కలిగిన బాధలు..దుష్పరిణామాలూ..అవన్నీ గుర్తు చేసుకుంటూ వ్రాయటం శారీరకంగానే కాదు మానసికంగా కూడా కొంచం కష్టంగానే అనిపించింది. మొత్తం వ్రాసాక మాత్రం ఓ రకమైన రిలీఫ్ కలిగింది.
 
బ్లాగింగు వలన ఉండే సానుకూల అంశాలు..పరిమితులు:
 
సానుకూల అంశాలు:  మన ఆలోచనలు, అనుభూతులు, అభిప్రాయాలు వెళ్ళబుచ్చుకోను బ్లాగు ఒక మంచి మాధ్యమం అని నా అభిప్రాయం.  ఉరుకుల పరుగుల ఈ నాటి జీవితాలల్లో మన కబుర్లు వినేంత సమయం ఎవరికుంటుంది చెప్పండి? అదే బ్లాగులో అయితే మన ఇష్టం కదా! ఏమైనా ఎంతైనా వ్రాసుకోవచ్చు.  బ్లాగు మన ఆనందాలకి…సంతోషాలకి….బాధలకి..ఆవేశాలకి ఒక మంచి ఔట్ లెట్.  అది మనం ఉపయోగించుకునే విధానం బట్టి ఉంటుంది. మనం నొప్పింపక తానొవ్వక లా ఉన్నంత కాలం బ్లాగుల వల్ల మనకు బోలెడంత ఆనందం..విజ్ఞానం కలగటమే కాదు రోజూవారీ ఈతి బాధల నుండి ఆటవిడుపు కూడానూ!
 
బ్లాగింగు లోని మరో ముఖ్యమైన సానుకూలాంశం ఏంటంటే మన మాతృభాషకి మనం దగ్గరగా ఉండగలగటం.  చాకలి పద్దులు..వెచ్చాల పట్టీలు అన్నీ ఇంగ్లీషులో వ్రాసుకునే ఈ కాలంలో ఇలా తెలుగులో పేజీలు పేజీలు వ్రాయగలుగుతామని ఎప్పుడైనా అనుకున్నామా!  ఇప్పటి పిల్లలకి తెలుగు వ్రాయటం..చదవటం రావటం లేదు..మాతృభాషకి దూరం అయిపోతున్నారు అని బాధపడిపోతుంటాం కానీ బ్లాగుల్లో కొంతమంది పిల్లలు వ్రాసే టపాలు చూస్తే భలే ఆనందంగా ఉంటుంది.  మొదట్లో తప్పులు వ్రాసినా భాషని సరిచేసుకుంటూ చక్కటి తెలుగులో మంచి మంచి విషయాలతో టపాలు వ్రాసే వాళ్ళు ఉన్నారు. ఇదంతా బ్లాగుల ద్వారానే కదా సాధ్యపడుతుంది!
 
నాకయితే బ్లాగుల ద్వారా మంచి మంచి వ్యక్తులు పరిచయం అయ్యారు.  వీళ్ళంతా నడిచే విజ్ఞానసర్వస్వం లాంటి వాళ్ళు.  వాళ్ళ ద్వారా చాలా సంగతులు నేర్చుకున్నాను.  పుస్తకాలు ఊరికే చదవటం కాదు..వాటిని ఎలా అర్థం చేసుకోవాలి..ఎలా విశ్లేషించాలి..ఇప్పటి రోజులకి ఎలా అన్వయించుకోవాలి..ఇలాంటివన్నీ నేను ఈ వ్యక్తుల ద్వారా నేర్చుకున్నాను.  ఈ బ్లాగులన్నవి లేకపోతే ఇలాంటి వాళ్ళ పరిచయ భాగ్యం కలిగేది కాదు కదా అనిపిస్తుంటుంది.
 
పరిమితులు:  ఏదైనా మనల్ని బట్టే ఉంటుందని నా అబిప్రాయం.  నా వరకయితే అంతగా పరిమితులేం లేవు.  ఇల్లు..ఉద్యోగం..పిల్లల బాధ్యతలు వీటితో పాటు బ్లాగుని కూడా మానేజ్ చెయ్యటం ఒక్కోసారి కష్టం అనిపించేది కానీ దేనికి ఎంత ప్రాముఖ్యత ఇవ్వాలో  అంతే ఇస్తాను కాబట్టి అంత ఇబ్బంది అనిపించలేదు.  బ్లాగింగుని ఒక వ్యసనంలా చేసుకుంటే మాత్రం కష్టమే!
 
కొన్ని సార్లు చర్చల్లో వ్యక్తిగత దూషణలు చూస్తూ ఉంటాం…అవి మాత్రం బ్లాగింగుకి ప్రతికూలాంశమే..ముఖ్యంగా మహిళలకి.
 
మహిళా బ్లాగరుగా మీ ప్రత్యేకత:
 
అందరి బ్లాగర్లలాగ  నేనూ ఒక బ్లాగర్ని అంతే.  మహిళా బ్లాగరుగా నాకంటూ ఏ ప్రత్యేకతా లేదు.  కాకపోతే స్త్రీలు మాత్రమే వ్రాయకలిగే అంశాలు కొన్ని ఉంటాయి..అవి వ్రాయటం మగవారి వల్ల అవదేమో అని నా అభిప్రాయం.
 
సాహిత్యంతో మీ పరిచయం:  
 
ఏం చదువుతున్నానో..ఎందుకు చదువుతున్నానో తెలియని వయస్సునుండే అన్ని పుస్తకాలు చదివేదాన్ని.  చందమామలు..బాలమిత్రల తో మొదలుపెట్టి….అప్పట్లో వార పత్రికలు..మాస పత్రికలు బోలెడు వచ్చేవి కదా..వాటిల్లో వచ్చే సీరియల్సు… 70-90 లలో వచ్చిన రచయితలు..రచయిత్రుల నవలలన్నీ చదివాను.  మా చుట్టాలకి నవలలు అద్దె కిచ్చే షాపు ఉండేది..ఇక అక్కడికి వచ్చిన ప్రతి పుస్తకం చదివేదాన్ని.  డిటెక్టివ్ పుస్తకాలన్నీ ఆ షాపు నుండి తెచ్చుకుని చదివినవే!  కాకపోతే అంతా పై పైన చదువే! చదివి అవతల పడెయ్యటమే కాని చదివిన దాని గురించి ఆలోచించి విశ్లేషణలు చేసుకోవటం తక్కువగా ఉండేది.  నాకు బాగా ఇష్టమైనది..నన్ను అమితంగా కదిలించిందీ మాత్రం యండమూరి వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల నవల.  నేనంటూ నాకంటూ మొదటగా కొనుక్కున పుస్తకం అదే!
 
అప్పట్లో ఓ పుస్తకం చదవటం మొదలుపెడితే అది పూర్తయ్యేదాకా వదలకుండా చదివేదాన్ని.  ఇప్పుడు కూడా కనపడిన ప్రతిదీ చదువుతాను కానీ వెనకటంత ఉత్సుకత తో మాత్రం చదవటం లేదు..ఓ పుస్తకం పూర్తి చెయ్యటానికి ఒక్కోసారి నెలలు పడుతుంది.
 
స్త్రీగా వ్రాయడంలో మీకేమైనా ఇబ్బందులు ఉన్నాయా:
 
నేను వ్రాయటంలో అలాంటి ఇబ్బందులు ఏమీ లేవు కానీ ఇతరుల బ్లాగుల్లో కొన్ని కొన్ని విషయాల మీద వాదోపవాదాలు జరిగినప్పుడు నేను స్త్రీని అవటం మూలానే స్పందించలేకపోతున్నానేమో అనిపించిన సందర్భాలు మాత్రం ఉన్నాయి.
 
జీవననేపధ్యం: 
 
ఓ రైతు కుటుంబంలో పుట్టి మరో రైతు కుటుంబంలోకి వెళ్ళాను.  మా నాయనమ్మ మా ఊరిలో పెద్ద రైతు.  మా నాన్న లెక్చరరు.  మా మీద మా నాయనమ్మ ప్రభావం చాలా ఎక్కువ.  చదువంటే ఆమెకి ప్రాణం.  చదువు..పని ఈ రెండూ ఆమెకి రెండు కళ్ళు. ఆ రోజుల్లోనే మా నాన్నని బోంబే పంపించి M.Sc చదివించింది.  చెయ్యాలనుకుంటే ఏ పనైనా చెయ్యగలమని..మనం తప్పు చెయ్యనప్పుడు ఎవరికీ భయపడనక్కరలేదని ఆమె నుండే నేర్చుకున్నాను నేను.  జీవితంలో నాకు రోల్ మోడల్ మా నాయనమ్మే అని గర్వంగా చెప్పుకుంటాను.
 
 
వ్యక్తిగత జీవితంలో ఒక సంక్లిష్ట సందర్భాన్ని మీరు ఎదుర్కొన్న విధానాన్ని మీ బ్లాగ్ లో ఒక సీరీస్ గా రాసారు కదా దాని నేపధ్యం, ప్రతిస్పందనలు ?
 
నేను కాన్సరుకి చికిత్స తీసుకుంటున్న సమయంలో హాస్పిటల్ లో వివిధ రకాల కాన్సరు బాధితులతో మాట్లాడుతుండే దాన్ని.  అందులో కొంతమంది కాన్సరంటే చాలా భయపడుతూ ఇక తమకి అవే చివరి రోజులు అన్నట్టు మాట్లాడుతుండే వారు. కాన్సరు ప్రాధమిక దశలో ఉన్నవాళ్ళు కూడా తమకి ఏమవుతుందో..తగ్గుతుందో లేదో అని చాలా ఆందోళన పడుతుండే వారు.  కాన్సరు కన్నా దాని చికిత్స మూలాన తలెత్తే శారీరక దుష్పరిమాణాలకి భయపడేవాళ్ళు ఎక్కువగా ఉండే వాళ్ళు.  వాళ్ళకి నాకు చేతనయినట్లు ధైర్యం చెప్తుండే దాన్ని.  అప్పటికే నేను బ్లాగు వ్రాయటం మొదలుపెట్టి ఉన్నాను, ఈ విషయాలు..నా చికిత్సా అనుభవాలు బ్లాగులో వ్రాయాలని అప్పుడే అనుకున్నాను.  కానీ అప్పటి నా శారీరక పరిస్థితి మూలాన వ్రాయలేకపోయాను.  వ్రాద్దాం…వ్రాద్దాం అనుకుంటూనే మూడేళ్లు గడిచిపోయాయి. సరే అయిన ఆలస్యం ఎటూ అయింది కదా అయిదేళ్ళు పూర్తి అయ్యాక వ్రాద్దామని మొన్న ఫిబ్రవరి లో వ్రాసాను.
 
కాన్సరు సర్వైవల్సుకి అయిదేళ్ళ డిసీజ్ ఫ్రీ జీవితం అన్నది ఓ బెంచ్ మార్కు లాంటిది..ఆ మార్కు దాటితే కాన్సరు తిరగబెట్టే అవకాశాలు చాలా తక్కువ అని చెప్తారు. అందుకే అయిదేళ్లు పూర్తి అయ్యాక వ్రాసాను.
 
ఇక ప్రతిస్పందన అంటారా…మంచి స్పందనే వచ్చిందని చెప్పవచ్చు.  నా టపాలు ఒకరిద్దరికి మానసిక స్థైర్యం కలిగించినా చాలనుకున్నాను.  మీకు కాన్సరా అని బ్లాగు స్నేహితులు ఎక్కువమంది ఆశ్చర్యానికి లోనయ్యారు! కొంతమంది వాళ్ళ కుటుంబసభ్యుల అనుభవాలు పంచుకున్నారు.  చాలా మంది ఈ సిరీస్ ని పుస్తకంగా వెయ్యండి బాగుంటుందన్నారు.  నా బ్లాగులో కాస్తో కూస్తో జనాలకి ఉపయోగపడే టపాలంటే ఇవే అనుకుంటాను.
 
 
మీ యాత్రానుభవాలు చాలా ఆకర్షణీయంగా ఉన్నాయి. మీ పాదాలకు భ్రమణ కాంక్ష చిన్నప్పటి నుంచీ ఉన్నదా? 
 
భ్రమణ కాంక్ష చిన్నప్పటినుండీ ఏం లేదండి.  అసలు నేను M.Sc కి వేరే రాష్ట్రం వెళ్ళకముందు బయట ప్రదేశాలు చూసింది చాలా తక్కువ.  మా ఊరికి పది-పన్నెండు కిలోమీటర్ల వ్యాసార్థంలోనే నా ప్రయాణాలన్నీ! ఒకటి రెండు సార్లు హైదరాబాదు..ఒకసారి మా పక్కనున్న చీరాల..మరో రెండు సార్లు గుంటూరు చూసుంటాను అంతే. M.Sc కి వెళ్ళాక మాత్రం తమిళనాడు లోని చాలా ప్రదేశాలు చూసాను.  అప్పటినుండే ఈ భ్రమణకాంక్ష మొదలయ్యి కొత్త ప్రదేశాలు చూడటం మీద ఆసక్తి..అనురక్తి కలిగాయి.  అది ఇప్పుడు మరీ ఎక్కువయింది!
 
 
మీ బ్లాగ్ లో వర్గాలు చాలా విస్తృతమైన అంశాలపై ఉన్నాయి. వాటి ప్రత్యేకతల్ని చెప్పండి ?
 
ప్రత్యేకత ఏమీ లేదండి.  నా టపాలోని విషయాన్ని బట్టి ఒక్కో టపాకి రెండు-మూడు టాగులు పెడుతుంటాను.  వర్డుప్రెస్సు లో లాగా బ్లాగరు లో లేబుల్సు..టాగులు రెండూ విడి విడిగా ఉండవు…దాంతో నా టపాల సంఖ్య కన్నా వర్గాల సంఖ్య ఎక్కువైపోయింది. బ్లాగులో విషయం తక్కువ ఆడంబరం ఎక్కువలాగా అయిపోయిందన్న మాట! ఎప్పటినుండో వీటిని ప్రక్షాణన చేద్దామనుకుంటున్నాను కానీ బద్దకం.
 
 
ఎన్నాళ్ళు బ్లాగింగు కొనసాగించాలని:
 
ఇన్నాళ్ళని కొలమానం ఏం పెట్టుకోలేదు..వ్రాయాలనిపించినన్నాళ్లు వ్రాస్తుంటాను.  ఎవరన్నా వ్రాయటం ఆపమన్నా ఆపను!
 
 సరదాగా ఏమైన  చెప్పండి:
 
నేను చీర కట్టుకుని..చెప్పులతో రెండు సార్లు ట్రెక్కింగ్ చేసాను..ఈ అరుదైన ఘనకార్యం చేసినందుకు నా పేరు కనీసం గిన్నిస్ బుక్కులోకన్నా ఎక్కాలి.  ఆ దిశగా తెలుగు బ్లాగర్లంతా కలిసి ఉద్యమించాలి.సీరియస్సుగా ఏమైనా చెప్పండి:
జీవితం మీద ప్రేమ ఉన్నప్పుడు ఒక్కోసారి పోరాటాలు తప్పవు.  గెలుపోటమిల గురించి బెంబేలు పడకుండా మన పోరాటం మనం చెయ్యాలి.
 
 
మీ బ్లాగు టపాల్లో మీకు నచ్చిన టపా:
 
మీ పిల్లల్లో మీకు ఎవరంటే ఎక్కువ ఇష్టమంటే ఏం చెప్తాం? ఇదీ అంతే! అడిగారు కాబట్టి ఓ రెండు టపాలు!
 
 
 
ఇవి మహిళా బ్లాగర్ల పరిచయ టపాలు కాబట్టి తెలుగు మహిళా బ్లాగర్ల గురించి నేను వ్రాసిన మూడు టపాల లింకులు కూడా ఇక్కడ ఇస్తున్నాను.
 
 
 
 

చక్కని అమ్మాయి చెప్పిన కవుర్లు

IMG_2291
 
 
 
బ్లాగర్ పేరు : ప్రవీణ కొల్లి  
 
బ్లాగ్ పేరు : మనసుతో ఆలోచనలు  
బ్లాగ్ చిరునామా : http://alochanalu.wordpress.com/  
పుట్టిన తేదీ : మే 15 
పుట్టిన స్థలం : ఇండియా  
ప్రస్తుత నివాసం: దుబాయ్  
చిరునామా(ఇబ్బంది లేనట్లయితే) 
విద్యాభ్యాసం: Masters in computer science  
వృత్తి: యూనివర్సిటీలో  టీచింగ్ ఉద్యోగం 

వ్యాపకాలు: ఒకటి, మంచి టపాలు రాయలనుకోవటం!

రెండు, బోల్డు పుస్తకాలు చదవాలని కలలు కనటం!

నెలకో పుస్తకం చదవలేకపోతానా అని గత రెండు మూడేళ్ళుగా ఇండియా వెళ్ళినప్పుడల్లా సగం సూటుకేసు పుస్తకాలతో నింపుకుని వస్తున్నాను. నా పుస్తక పఠనం నూతిలో కప్ప టైపులో సాగుతూ ఉంటుంది. ఎలాగంటే…. దాదాపు ప్రతీ రోజూ పనులన్నీ అయిపోయి, నిద్రకు ఉపక్రమించే ముందు, ఎంతో కాలంగా చదువుతూ ఉన్న పుస్తకాన్ని తెరుస్తాను. “అవును, కధలో నిన్న ఏమైంది?” అనుకుంటూ ఒక పేజీ వెనక్కి వెళ్లి recap రీకాప్ చేసుకుని, ఇంకో పేజి చదివి, తర్వాతి పేజీ సగం నిద్రలో చదివాననిపించి, నిద్రలోకి జారుకుని బోల్డు పుస్తకాలు చదవాలని కలలు కంటూ ఉంటాను.

మూడు, ఫోటోగ్రఫీ@ అదింకో కధ. వద్దులెండి… 

బ్లాగ్ మొదలు పెట్టిన  తేదీ : January 2, 2011 

మొత్తం బ్లాగ్ పోస్టులు(ఇంటర్వ్యూ నాటికి) : కొన్ని మంచి పోస్ట్ లు ఉన్నాయనే నమ్మకం.   

బ్లాగ్ లోని కేటగిరీలు: కధలు, కవితలు, పోస్ట్ చెయ్యని ఉత్తరాలు, మహిళ….ఇలా చాలా వున్నాయి
 

బ్లాగ్ ని ఒక మాధ్యమంగా ఎపుడు గుర్తించారు? 

ఒకసారేప్పుడో బాగా తీరిక ఉన్న సమయాన తెలుగు కధలు నెట్లో ఏమన్నా దొరుకుతాయేమో చూద్దామని గూగుల్ లో తెగ వెతికేసా. ఈ గూగుల్ బాబాయ్ ని ఒకటి చెప్పమని అడిగితే పది చెపుతాడు కదా! అలా తెలుగు బ్లాగులు ఉంటాయని తెలిసింది. ఇలాంటిదేదో నేనూ మొదలుపెడితే పోలా అనుకున్నా.  

బ్లాగ్ రచనలో మీ అనుభవాలు? 

I have very good experience here. ఎంతో  తృప్తి…కాలేజీలో క్లాసు (కెమిస్ట్రీ, అందులోనూ ఆర్గానిక్ కెమిస్ట్రీ) బోర్   కొట్టినప్పుడల్లా నోట్ బుక్ వెనుక పేజీల్లో రాసేసుకుంటూ టైం పాస్ చేసేదాన్ని. నిద్ర రాకుండా ఉండే టెక్నిక్ కూడా!  ఒకటి  రెండు తవికలు రాసి ఫ్రెండ్స్ కి కూడా ఇచ్చాను. సాహిత్యము, కవితల్లాంటి పదాల అర్థాలు అప్పటికి ఇంకా తెలీవు.  కష్టం కలిగినా, సంతోషమొచ్చినా గబ గబా రాసేసుకునేదాన్ని.చదువైన  తర్వాత పెళ్లి, ఉద్యోగం, పిల్లలు …… I totally forgot about writing which is my way of expression. జీవితం చాలా వేగంగా  రొటీన్ లో పడిపోయింది.

ఒకసారి చెల్లి దగ్గరకు  వెళ్ళాను. బాబు నిద్రపోతున్న టైంలో ఒక పుస్తకం కనిపించింది. కాళీగా ఉన్నాను కదా అని  చదవటం మొదలుపెట్టాను. మొదటి  పేజిలో భావుకత్వంతో కూడిన  నాలుగు లైన్లు ఉన్నాయి. వాటిని చదువుతూ, ఒక్క ముక్క అర్థం  అయితే ఒట్టు అని నవ్వుతూ  చెల్లితో అన్నాను (అదేదో  పెద్ద గోప్ప విషయంలా). I can never forget the way she looked at me, నువ్వేనా ఇలా మాట్లాడుతుంది అంది.  I felt very much ashamed of myself. రాయటం పూర్తిగా మర్చిపోయానా అనే బాధ కంటే నాలోని సున్నితత్వాన్ని కోల్పోతున్నానా అని బాధేసింది. From then I started buying books and recollected my words too.

నేను  బ్లాగ్ ఎలా మొదలుపెట్టానంటే….. 2011 సంవత్సరము, జనవరి 2వ తారీకు నాడు, మా ఆఫీస్ లో నూతన  సంవత్సరము శుభాకాంక్షలు చెపుతూ, అందమైన డైయిరీ ఇచ్చారు. ఆ డైయరీ ఓపెన్ చెయ్యగానే అదేదో సినిమాలో చూపించినట్లు, మరేదో నవల్లో చదివినట్లు, డైయరీలో ఈ సంవత్సరము  నేను చెయ్యాల్సిన పనులన్నీ రాయాలి అనే మహత్తరమైన ఐడియా వచ్చింది. ఏమి రాద్దామా అని ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, తెలుగులో బ్లాగ్ స్టార్ట్ చేసేసి, అందులో నా పాండిత్యం, పైత్యం, తిక్క అన్నీ రాసిపడెయ్యాలి అనుకున్నాను. అనుకున్నదే తడువుగా బ్లాగ్ మొదలుపెట్టేసాను.

పురాతన కాలంలో రాసిన  కవితలు పోయినవి పోగా, దొరికిన ఒకటి రెండు కవితలు పోస్ట్ చేసేసా. నాకు తెలిసిన వాళ్ళందిరికీ facebook, mail ద్వారా ఢంకు వేసి, డోలు వాయించి మరీ చెప్పేసా. కుతూహలంతోనో, మొహమాటంతోనో, ఇష్టంతోనో నా కవితలు చదివిన నా స్నేహితులందరూ సూపర్ డూపర్, నీకు ఈ కళా పోషణ కూడా ఉందా అనీ మెచ్చుకునేసరికి, నేను ఉబ్బితబ్బిబైపోయి మహా గొప్పగా  ఫీల్  అయిపోయి వీరావేశంతో మళ్లీ రాయటం మొదలుపెట్టేసా. నాదంతా ఆరంభ శూరత్వంలే అనుకున్నాను, ఆశ్చర్యంగా ఇప్పటి దాకా కొనసాగింది. వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే, I have learned a lot.  likeలైక్ మైండెడ్ ఫ్రెండ్స్ కూడా దొరికారు.అంత గొప్పగా రాయకపోయినా  ఓ మాదిరిగా రాయటం నేర్చుకున్నాను. ఇప్పుడు పాత పోస్ట్ చదువుతుంటే  సిల్లీ గా వున్నాయే అని నవ్వుకుంటాను.

బ్లాగింగ్ వలన ఉండే సానుకూల అంశాలు? పరిమితులు? 

ఇవే రాయాలి, ఇలాగే రాయాలి అనే నియమాలు, సంకెళ్ళు లేవు.  మనసుకి హత్తుకున్న విషయాలు, ఎదురైన సంఘటనలు, ఆలోచింప చేసే ఏ విషయాన్నైనా రాసుకోవొచ్చు. It’s a way of expressing our self.   కధో, కవితో లేక మరేదైనా రాసాక మనసు తేలికగా ఉంటుంది. ఎవరైనా మెచ్చుకుంటే కొంచెం సేపు మునగ చెట్టు ఎక్కి మరోటి టపా రాయొచ్చు అనే స్పూర్తిని తెచ్చేసుకోవొచ్చు.  

 పరిమితులు@  భిన్నభిప్రాయాలను ఆహ్వానించే వాతావరణం ఇక్కడ లేదేమో అనిపిస్తుంది. I don’t agree with your opinion అని చెప్పే క్రమంలో వ్యక్తి దూషణలు, ఎగతాళులు ఆశ్చర్యాన్ని, బాధను కలిగించాయి.

 మహిళా బ్లాగర్ గా మీ ప్రత్యేకత?

మహిళా బ్లాగర్ గా నా ప్రత్యేకత అని చెప్పలేను. స్త్రీ సహజమైన సున్నిత మనసుతో చుట్టూ ఉన్న మనుష్యులను, మనస్తత్వాలను పరిశీలిస్తూ విశ్లేషించుకోవటం  నాకు చాలా ఇష్టం.  ఎక్కువ ఆలోచించటం..బహుశా అందుకే ఈమాత్రమన్నా రాయగలుగుతున్నా.

 
సాహిత్యంతో మీ పరిచయం? 

సాహిత్యంతో పరిచయం లేదనే చెప్పాలి. మా ఇంట్లో అందరు ఇంజనీర్లు, డాక్టర్లు. టెక్నికల్ పుస్తకాలే తప్ప సాహితి పఠనాలతో అంతగా పరిచయం లేదు. ఇటు బ్లాగుల్లోనూ, అటు పేస్ బుక్ తెలుగు పుస్తకం గ్రౌప్స్ పుణ్యమా అని మంచి పుస్తకాల గురించి తెలిసింది. గత రెండు మూడేళ్ళుగా పుస్తకాలు చదవటం మొదలుపెట్టాను. కాలేజీ రోజుల్లో ఎండమురి నవలలు చదివాను..అంతే!

స్త్రీగా రాయడంలో మీకు ఇబ్బందులు ఏవైనా ఎదురయ్యాయా? 

ప్రత్యేకించి ఇబ్బందులేమీ లేవు. చిన్న చితక ఉన్నా పెద్ద పట్టించుకోను.మానవత్వంతో చూడాల్సిన  విషయాలను ఒక వాదమనే పేరు తగిలించటం, ఒక్కోసారి కొట్టిపడేయ్యటం కోపాన్ని, అసహనాన్ని కలిగిస్తాయి.

జీవన నేపధ్యం? 

కష్టపడాలి, మీ కాళ్ళపై మీరు నిలబడాలని మా ముగ్గురు అక్కాచెల్లెల్లకు నూరిపోసిన అమ్మ నాన్న. Family first  అనే భర్త. ఇద్దరు అల్లరి గడుగ్గాయలు.   భార్య, తల్లి, ఉద్యోగి…..ఈ మూడు పాత్రలతో సాగే దినచర్య. 
 
ఎన్నాళ్ళు బ్లాగింగ్ కొనసాగించాలని? 

ఆసక్తి వున్నత కాలం. Negligence, laziness   నన్ను డామినేట్ చెయ్యనంత కాలం.  

 
సరదాగా ఏవైనా చెప్పండి? 

మనందరి మనసులలో ఎంతో కొంత పసితనం ఉంటుంది. కుదిరినప్పుడల్లా ఆ చిన్నిపాపనో/బాబునో  బాగా గారాబం చేసి తీరాల్సిందే.  

సీరియస్ గా ఏవైనా చెప్పండి? 

ఏకాంతం అత్యవసరం….సముద్రపు లోతుల్ని, మన ఆలోచనలను తెలుసుకోవటానికి.  

 

@ మీ బ్లాగ్ పోస్ట్స్ లో మీకు నచ్చిన కధ గానీ వ్యాసం గానీ ఒకటి,కవితలైతే రెండు మూడు

నాకు నచ్చిన టపాలు http://alochanalu.wordpress.com/2012/11/09/%E0%B0%AA%E0%B0%B0%E0%B1%8D%E0%B0%B8%E0%B0%A8%E0%B0%B2%E0%B1%8D-%E0%B0%B8%E0%B1%8D%E0%B0%AA%E0%B1%87%E0%B0%B8%E0%B1%8D-%E0%B0%88-%E0%B0%A8%E0%B1%86%E0%B0%B2-%E0%B0%9A%E0%B0%BF%E0%B0%A8%E0%B1%81/

 

 http://alochanalu.wordpress.com/category/%E0%B0%AA%E0%B1%8B%E0%B0%B8%E0%B1%8D%E0%B0%9F%E0%B1%8D-%E0%B0%9A%E0%B1%86%E0%B0%AF%E0%B1%8D%E0%B0%AF%E0%B0%A8%E0%B0%BF-%E0%B0%89%E0%B0%A4%E0%B1%8D%E0%B0%A4%E0%B0%B0%E0%B0%BE%E0%B0%B2%E0%B1%81/

అబ్సర్డ్  పైయింటింగ్

మనసు పొరలలో నిక్షిప్తమైన బావాలు 
కుంచె కొసలకు వేళాడి వేళాడి 
ఏ కలనో జారిపడి 
అలుక్కుపోయిన రంగుల కలబోత

వృత్తాల గర్భాల్లో  అనంతాలు 
వంకరటింకర గీతల్లో భావోద్వేగాలు 
మోహమో, వ్యామోహమో 
ప్రేమమయమో, ద్వేషపూరితమో 
జీవమో, జీవచ్చవమో 
ఏమో 
ఏవేవో అర్థాలు 
అంతులేని అయోమయాలు

హృదయాంతరాలలో  ప్రకంపనల అలజడి లేపి లేపి 
ఆలోచనల అలలు ఎగిసెగిసిపడి 
చిక్కు ముడులలో బిగిసి బిగిసి 
పాళీ కొనలకు అటు ఇటు ఊగిసలాడి 
స్తబ్దత నిశ్శబ్దము నీడలో 
చిత్రించబడిన ఆకారం 
ఆ మోములో 
ఆనందమో విషాదమో ఎవరికెరుక? 
వీక్షించిన ఒక్కోమారు ఒక్కో బావం…

ఆచిత్రంలో 
అన్నీ ఆద్యంతాలకు పరుగులు తీస్తున్న గీతలే…నా ఆలోచనల్లా 
అన్నీ దిక్కులను వెతుకుతున్న రేఖలే…నా ఆశల్లా 
అన్నీ శూన్యంలో అంతమవుతున్న ఆకృతులే…మనిషి మరణంలా

మా గోడకు  వేలాడుతున్న అబ్సర్డ్ పైంటింగ్ 
అచ్చు గుద్దినట్టు నాలా………

 

అసంపూర్ణం

ఒక్కో రాత్రి, ఒక్కో పగలు 
ఎక్కడి నుంచీ మోసుకొస్తాయో 
ఇంతేసి దిగులును? 
నేల ఈనుతున్నట్టు, ఆకాశం చాలనట్టు 
పుట్టుకొచ్చే ఈ ఆలోచనలు! 
కడవల కొద్దీ తోడినా 
ఊట బావిలా ఊరుతూండే ఈ జ్ఞాపకాలు!

నల్ల మబ్బుల నీటి భారం 
వానై వరదై ముంచెత్తితే మటుమాయం…ఎంతదృష్టం! 
కనురెప్పల కన్నీటి భారం 
చినుకై కురిసి కురిసి 
కడలిలోనే మరింత భద్రం….ఎంత విషాదం!

ఒక్కో వేదన, ఒక్కో ఆవేదన 
ఎంతకీ చిధ్రమవ్వవు చిత్రంగా! 
గాయాల తీపు తగ్గిందని భ్రమించినా 
గురుతుల సలపరాలు జీవించే ఉంటాయి వింతగా!

గతించిన గేయపు  స్వరాన్ని 
కరిగిపోయిన కాలపు పెదవులు 
ఆజన్మాంతం అవిశ్రాంతంగా ఆలపిస్తూనే ఉంటాయి… 
జనించిన స్మృతి రాగం 
కాలం మిగిల్చిన వినికిడిలో 
కూనిరాగమై ఆలకిస్తూనే వుంటుంది…

ఒక్కో ఘటన, ఒక్కో సంఘటన 
ఎప్పటికీ అంతు చిక్కని 
వైకుంఠ పాళి పాచికలే! 
నిచ్చెన అనుభవాల కన్నా 
పరిశీలన పాముకాట్లు ఎక్కువ బాధిస్తుంటాయి……

ఒక్కో అక్షరం, ఒక్కో భావన 
ఎప్పటికీ అసంపూర్ణమే! 
పోగు మిగిలిపోయిన నేత అల్లికలా…..

ధీరగుణ శోభ

My Passport size photo

బ్లాగర్ పేరు: శోభ

బ్లాగ్ పేరు: కారుణ్య

బ్లాగ్ చిరునామా: http://kaarunya.blogspot.in/

పుట్టిన తేదీ: 05.04.1978

పుట్టిన స్థలం: చింతపర్తి, చిత్తూరు జిల్లా

ప్రస్తుత నివాసం: చెన్నై

చిరునామా (ఇబ్బంది లేనట్లయితే)

విద్యాభ్యాసం: ఎం.ఏ. తెలుగు, బీఈడీ

వృత్తి : గృహిణి, అదృష్టం తోడయ్యుంటే గవర్నమెంట్ తెలుగు స్కూల్ అసిస్టెంట్ అయ్యేదాన్ని.. అర మార్కులో ఉద్యోగం పోయింది అందుకే అదృష్టం తోడయ్యుంటే అన్నాను…

వ్యాపకాలు: బ్లాగింగ్, పుస్తకాలు చదవటం, కవితలు, కథలు రాయటం.. కుట్లు, అల్లికలు, పాట్ పెయింటింగ్, క్లాత్ పెయింటింగ్, ఎంబ్రాయిడరీ….

బ్లాగ్ మొదలు పెట్టిన తేదీ: January 30, 2009

మొత్తం బ్లాగ్ పోస్టులు(ఇంటర్వ్యూ నాటికి): 102 పోస్టులు

బ్లాగ్ లోని కేటగిరీలు: 19 (ఆదెమ్మక్క కోసం, కవితలు, చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు, నాన్న జ్ఞాపకాలు, పత్రికల్లో నా రచనలు, ప్రేమగా నా కోసం, బుజ్జి కెమెరా జ్ఞాపకాలు, మా వూరు, మా బాబు కోసం, రోజువారీ స్పందనల ప్రతిరూపం, సునామీ జ్ఞాపకాలు, మా ఇంటి గోల, వంటకాలు, శైలూ కోసం, సిరి కోసం, అందరి కోసం లాంటివి)

బ్లాగ్‌ని ఒక మాధ్యమంగా ఎపుడు గుర్తించారు?

2009లో. గృహిణిగా ఉన్న నాకు బ్లాగు గురించి పరిచయం చేసింది మా అక్క వాళ్లబ్బాయి. తను రాసే ప్రతి పోస్టూ నాకు మెయిల్ చేసేవాడు. అలా బ్లాగ్ ప్రపంచం అనేది ఒకటుందని పరిచయం అయింది. అది కూడా మన మాతృభాషలోనే రాసుకునే సౌకర్యం ఉండటం ఇంకా బాగా నచ్చింది.

ఎందుకంటే చిన్నప్పటినుంచీ గవర్నమెంటు స్కూల్లో చదువు, ఆ తరువాత గవర్నమెంట్ కాలేజీలో చదువు… ఇంగ్లీషులో బాగా పూర్. అమ్మా నాన్నలు చదువుకోలేదు. వాళ్లలాగా మేమూ ఉండకూడదని… కూలి చేసుకునేవాళ్లు ఎన్నో కష్టాలకోర్చి మా ముగ్గురు పిల్లల్ని చదివించారు. అయితే చదువుపరంగా ప్రోత్సహించేవాళ్లు లేక… బడిలో చెప్పింది చదువుకుంటూ పోయా. గవర్నమెంట్ స్కూళ్లలో ఇంగ్లీషు లేదా ఇతరత్రా భాషలు సరిగా చెప్పరని కాదుగానీ… నాకే చిన్నప్పటినుంచీ ఇంగ్లీషు, హిందీ, లెక్కలు అంటే ఓ రకమైన భయం ఉండిపోయింది. అది ఇప్పటికీ కంటిన్యూ అవుతున్నప్పటీ… ఇప్పుడిప్పుడే ఇంగ్లీషు కొద్ది కొద్దిగా నేర్చుకుంటున్నా.

అలా నేర్చుకోబట్టే.. ఇంటర్నెట్ గురించి తెలుసుకోగలిగా.. అలా బ్లాగు ప్రపంచం గురించి కూడా తెలుసుకున్నా. మా అక్క కొడుకు బ్లాగు ప్రేరణతో… తన సహాయంతోనే నేనూ ఓ బ్లాగును 2009 జనవరిలో http://blaagu.com/kaarunya పేరుతో రూపొందించుకున్నా. బ్లాగు.కామ్‌ నిర్వహణ సరిగా లేని కారణంగా http://kaarunya.blogspot.in/ పేరుతో ఆగస్టు, 2010లో కొత్త బ్లాగును క్రియేట్ చేసుకున్నా. పాత బ్లాగు పోస్టులన్నీ ఇందులోకి తరలించిన తరువాత కొత్తగా రాయటం మొదలెట్టాను.

బ్లాగ్ రచనలో మీ అనుభవాలు?

మొదటినుంచీ మనసుకి తోచినవి రాయటం అలవాటు. నచ్చినవి, నచ్చనివి.. స్పందింపజేసినవి.. ఆలోచింపజేసినవి.. బాధపెట్టినవి, భయపెట్టినవి, బాధ్యతల్ని నేర్పినవి ఇలా ఒకటేమిటి అన్నీ మనసు చెప్పిన కథలు, కథనాలే నా బ్లాగునిండా. ఎక్కువగా స్వానుభవాలే. మొదట్లో ఏం రాయాలన్నా ఇది బాగుండదేమో, ఎవరికీ నచ్చదేమో… ఇలా రాయకూడదేమో…… ఇలా ఎన్నో రకాల సందేహాలు.

ఒకరికి నచ్చుతుందా లేదా అనేది పక్కనపెట్టి.. నీకు తెలిసింది, రాయాలనుకుంది… నీ మనసుకు నచ్చిన విషయాల్ని రాయమని మావారు ఎప్పటికప్పుడు ప్రోత్సహించేవారు. ఏది రాసినా ముందుగా మా ఆయనకో, లేక మా అబ్బాయికో పంపి వాళ్ల సలహాలు, సూచనల్ని తీసుకునే పోస్టు చేయటం అలవాటైంది మొదట్లో… తరువాత తరువాత ఎవరి సలహా, అభిప్రాయం లేకుండా నాకు తోచినట్లు రాయటం, పోస్ట్ చేయటం చేస్తూ వచ్చాను.

మొదట్లో అస్సలు కామెంట్స్ వచ్చేవి కావు. దాంతో కాస్త కంగారు. నా పోస్టులు ఎవరికీ నచ్చటం లేదేమోనని. అయితే బ్లాగు అగ్రిగేటర్ల గురించి తెలుసుకుని వాటిల్లో నా బ్లాగును ఆడ్ చేసిన తరువాత మెల్లిగా నా బ్లాగును చూసే చదువరులు పెరిగారు. తమ కామెంట్లతో ప్రోత్సహించటం.. నా పోస్టుల్లో నేను బాధపడితే సహానుభూతి ఇవ్వటం, నవ్వితే నవ్వటం, ఏడ్చితే ఓదార్చటం… ఇలా చాలా రకాలుగా తోటి బ్లాగర్లు, ఇతర చదువరులు ఇచ్చిన ప్రోత్సాహం మరువలేనిది. వారికి ఈ సందర్భంగా కృతజ్ఞతాభివందనాలు.

బ్లాగింగ్ వలన ఉండే సానుకూల అంశాలు? పరిమితులు?

బ్లాగు అన్నది మనం సొంతంగా రూపొందించుకున్నది. పూర్తిగా మనకి సొంతమైనది. మన మనసుకు అద్దంలాంటిది. మనకి నచ్చినట్లు రాసుకునే సౌలభ్యం ఇందులో ఉంది. ఏవైనా రచనలు బ్లాగులో ప్రచురించుకోవటం సులభం. పత్రికల్లో కొన్ని రకాల లిమిటేషన్స్ ఉన్నట్లుగా బ్లాగింగ్‌లో ఉండదు. ఇదే సానుకూల అంశం.

పరిమితులు అంటే… మనకి తట్టినవో, లేకపోతే ఊహ ద్వారానో కొన్ని రకాల అంశాలపై రాసినప్పుడు, వాటిని చదువరులు బ్లాగర్ స్వానుభవాలుగానో లేకపోతే, ఆ బ్లాగర్ సొంత జీవితంలో జరుగుతున్న ఘటనలను ఆ రచన ద్వారా చెబుతున్నట్లు భావించి.. వ్యాఖ్యానించే అవకాశం ఉంది. దానివల్ల బ్లాగర్ చెప్పాలనుకున్న విషయం పక్కదారి పట్టి… వ్యక్తిగత విషయాల్లో చర్చ మళ్లటం వల్ల మనస్తాపానికి గురయ్యే అవకాశం ఉంది. దానివల్ల కొన్ని కొన్ని విషయాలు రాయలేకపోతారు. నేను గమనించిన దాన్ని బట్టి… బ్లాగింగ్ పరిమితుల్లో ఇదొకటి.

మహిళా బ్లాగర్‌గా మీ ప్రత్యేకత?

ఓ మహిళా బ్లాగర్‌గా నా ప్రత్యేకత ఏమీ లేదండి. చాలా సాదా సీదా మనిషిని. సాహిత్యం అంటే ఇష్టమేగానీ… ఎలా రాయాలి, ఏది రాయాలి అనేది పెద్దగా తెలీదు. మనసుకి తోచింది రాస్తూ పోవడమే ఇప్పటిదాకా చేసింది. అయితే నా రచనలు పదిమందినీ ఆలోచింపజేయాలనీ, వాటి ద్వారా ఎంతో కొంతమంది అయినా మారినా చాలని అనిపిస్తుంటుంది. అంతే…

సాహిత్యంతో మీ పరిచయం?

చాలామందికిలా చిన్నప్పటినుంచి చందమామ సాహిత్యం చదువుతూ పెరగలేదు నేను. అస్సలు అదొక పత్రిక ఉందన్న సంగతి కూడా నా పెళ్లి అయిన రెండు మూడేళ్లదాకా కూడా తెలీదు. మీకు ముందే చెప్పాను కదండీ అమ్మా నాన్నలు నిరక్షరాస్యులు. ఓ పూట తింటే రెండు పూటలు పస్తులుండే పరిస్థితుల్లో నా చిన్ననాటి జీవనం సాగింది. ఇక్కడ పస్తులు అంటే అమ్మానాన్నలకేనండీ. మాకు మాత్రం మూడుపూటలా కడుపునిండేది.. మరి అమ్మానాన్నలంటే అంతే కదండీ.

అలాంటి పరిస్థితుల్లో మమ్మల్ని బడికి పంపటమే గొప్ప విషయం. పుస్తకాలు, బట్టల్లాంటి కనీస అవసరాల్ని తీర్చేందుకే నానా అగచాట్లు పడేవాళ్లు. నేను 8వ తరగతిలోకి వచ్చేదాకా ఇదే పరిస్థితి. తరువాత క్రమంగా మారటం మొదలైంది. ఉన్నంతలో కాస్త బాగా బ్రతికే పరిస్థితులు ఏర్పడ్డాయి. బాల సాహిత్యం లాంటివి ఉంటాయన్న సంగతి నాకు అస్సలు తెలీదు. దినపత్రిక, వార పత్రికల సంగతి ఇక సరేసరి. అయితే ఒక్కటి మాత్రం నిజం. పుస్తక రూపంలోని కథలు.. సాహిత్యం చదవకపోయినా… అద్భుతమైన బాల్యాన్ని అనుభవించాననే చెప్పవచ్చు. అమ్మమ్మ, తాతయ్య, నాన్నమ్మ, తాతయ్యల ప్రేమ, లాలన… వాళ్ల ఒళ్లో పడుకుని, భుజాలపై వాలిపోయి మరీ లెక్కలేనని కథల్ని విన్న రోజుల్ని ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను.

ఇంటర్మీడియట్ చదివేటప్పుడు… నా ఫ్రెండ్స్ చాలామంది కాలేజీ లైబ్రరీలోనే కాకుండా.. బయట లైబ్రరీలకు వెళ్లి పుస్తకాలు తెచ్చుకోవడం గమనించాను. లైబ్రరీలో క్లాసు టెస్ట్ పుస్తకాలు, లేదా కోర్స్‌కి సంబంధించిన ఇతరత్రా పుస్తకాలే ఉంటాయని అనుకునేదాన్ని. కానీ… బయటి లైబ్రరీల నుంచి నవలలు, కథల పుస్తకాలు, పాత వార పత్రికలు, చతుర, విపుల లాంటివి తెచ్చుకుని చదవుతుండేవారు. వాటిల్లో ఏముందో చూద్దామని ఓ నవల ఏదో తీసుకుని ఇంటికి వెళ్లాను.. అలా తొలిసారి నవల చదవటం. పేరు గుర్తు లేదుగానీ ఎదో ఎయిర్‌హోస్టెస్‌ల గురించిన నవల అది. విమానం అంటే వింతగా అనిపించే నాకు ఆ విమానంలో పనిచేసేవారి గురించిన నవల కావడంతో చాలా ఆసక్తిగా రాత్రికి రాత్రే చదివేసి పొద్దున్నే నా ఫ్రెండ్‌కి ఇచ్చేశా. అలా మెల్లిగా నవలలు, కథలు చదవటం అలవాటైంది. అమ్మవాళ్లు ఇచ్చే రోజూ ఇచ్చే ఐదు రూపాయల్లోంచి రోజూ 1 లేదా 2 రూపాయిలు మిగుల్చుకుని ఆ డబ్బుతో లైబ్రరీలో నవలలు తెచ్చుకుని చదివేదాన్ని. ఆ తరువాత కొన్నాళ్లకు ధైర్యం చేసి స్వాతి పత్రికను వారం వారం కొనుక్కుని అందులోని కథలు, సీరియల్స్ ఫాలో అయ్యేదాన్ని.

ఇంటర్మీడియట్ తొలి సంవత్సరం పరీక్షలు ముగిశాక… రెండో సంవత్సరంలోకి వెళ్లకముందే పెళ్లి జరిగిపోవడం…… ఒక్కసారిగా పల్లెటూరి నుంచి ఏకంగా మద్రాసు లాంటి మహానగరంలో పడటం చకచకా జరిగిపోయాయి. మావారికి మాత్రం సాహిత్యం అంటే పిచ్చి. ఇంటినిండా ఏ మూల చూసినా పుస్తకాలే. ఎప్పుడు చూసినా వాటిని ముందేసుకుని గంటల తరబడి కూర్చుంటున్న ఆయనని చూసి.. ఈ పుస్తకాల్లో ఏముందబ్బా ఇలా కూర్చుంటున్నారు అని… మెల్లిగా ఒక్కో పుస్తకాన్ని తిరగేయటం మొదలెట్టిన నాకు సాహిత్యం ఏంటో తెలియవచ్చింది. ఆ తరువాత సాహిత్యమే లోకమైంది.

స్త్రీగా రాయడంలో మీకు ఇబ్బందులు ఏవైనా ఎదురయ్యాయా?

బోలెడన్ని ఇబ్బందులు. ముఖ్యంగా కామెంట్ల రూపంలో… పేరు చెప్పకుండా అనానిమస్‌ పేర్లతో చాలా రకాలుగా ఇబ్బంది పెట్టేవాళ్లు. పైగా బ్లాగు ఆపేయమని బోలెడన్ని హెచ్చరికలు 🙂 ఇంతకంటే ఏం చెప్పగలను… అర్థం చేసుకుంటారుగా….. 🙂

జీవన నేపధ్యం?

పైన చెప్పినట్లుగా వ్యవసాయ కూలి కుటుంబం నుంచి వచ్చాను. పుట్టింది పెరిగింది మారుమూల పల్లెటూళ్లో. చదువు అంతా గవర్నమెంటు స్కూళ్లోనే. ఉపాధి కోసం అమ్మానాన్నలు చిన్నపాటి మండల కేంద్రానికి వచ్చిన తరువాత కాస్తో, కూస్తో మంచి జీవితమే. పెళ్లి తరువాత ఒక్కసారిగా వచ్చి మహానగరంలో పడ్డాను… 🙂 పెళ్లయ్యాక పూర్తిగా సంవత్సరాల తరబడీ చదువు మాటే మర్చిపోయిన నన్ను పట్టుబట్టి మరీ చదివించి డిగ్రీ పూర్తి చేయించారు మావారు. తరువాత ఆయన పట్టుదలతోనే బీఈడీ, ఎం.ఏ.లు కూడా పూర్తయ్యాయి.

ఎన్నాళ్ళు బ్లాగింగ్ కొనసాగించాలని?

మావూరికి అరగంట దూరంలో ఉండే మదనపల్లి అనే చిన్న పట్టణాన్ని ఒకసారో, రెండుసార్లో చూసిన నేను ఇంత పెద్ద మహానగరంలో ఉద్యోగం చేయగలుగుతాను అని అస్సలు అనుకోలేదు. అది కూడా ఓ ఆన్‌లైన్ పోర్టల్‌లో జూనియర్ సబ్ ఎడిటర్‌గా. మొత్తం కంప్యూటర్లో ఇంగ్లీషు నుంచి తెలుగులోకి వార్తలు అనువాదం చేసి ఎప్పటికప్పుడు వెబ్‌సైట్‌ని అప్‌డేట్ చేసే ఉద్యోగం.

జీవితంలో కంప్యూటర్ అనేదాన్ని చూస్తాననిగానీ.. కంప్యూటర్ నేర్చుకుని ఇలా బ్లాగింగ్ చేస్తూ.. ప్రపంచం నలుమూలల్లోని తెలుగువారితో నా భావాలను పంచుకుంటానని కలలో కూడా అనుకోలేదు. ఇంగ్లీషు అన్నా, లెక్కలు అన్నా పారిపోయే నేను మెల్లి మెల్లిగా ఇంగ్లీషును నేర్చుకుని కంప్యూటర్‌తో బంధాన్ని పెంచుకున్నాను.

నాకంటూ ఓ కొత్త ప్రపంచాన్ని పరిచయం చేసిన కంప్యూటర్‌ను, బ్లాగింగ్‌ను వదిలే ఉద్దేశ్యం ప్రస్తుతానికి లేదు. ఇప్పటికీ, ఎప్పటికీ వదిలే ప్రసక్తే లేదు. కానీ కాలం మనకంటే గొప్పది కదా… ఇవ్వాళ రాత్రి పడుకుంటే అస్సలు పొద్దున్నే ప్రాణాలతో లేస్తామో, లేదో తెలీని జీవితాలు కదండీ…

సరదాగా ఏవైనా చెప్పండి?

మద్రాసులో కాపురం పెట్టిన తరువాత ఓ స్నేహితుడి దగ్గర్నుంచి ఓ సెకండ్ హ్యాండ్ మోనో కంప్యూటర్ కొన్నారు మావారు. వాళ్ల ఇంటి నుంచి కంప్యూటర్ తెచ్చుకుని మా ఇంట్లో పెట్టుకున్నాం. కానీ దాన్ని ఎలా ఆపరేట్ చేయాలో తెలీలేదు. మావారు తన ఫ్రెండ్ దగ్గర అన్నీ తెలుసుకుని వచ్చి ఉంటారు అనుకున్నా. ఆయనేమీ అడగలేదట. మావారి స్నేహితుడు ఏదో పనిమీద వాళ్ల సొంతూరు వెళ్లిపోయాడు. ఇప్పట్లో లాగా అప్పుడు సెల్‌ఫోన్లు ఇంత విరివిగా అందుబాటులో ఉండేవి కావు. మరెలా… మేమే ఎలాగైనా సరే తెలుసుకోవాలని అనుకున్నాం.

స్విచ్ వేస్తే ఎంతకీ ఆన్ అవదే.. సీపీయూలో లైట్ వెలుగుతుందేగానీ.. మోనిటర్లో ఏమీ కనిపించటం లేదు. ఏం చేయాలబ్బా అని తలలు గోక్కుంటూ చెరోవైపు కూర్చున్నాం. ఏం చేసినా మోనిటర్లో మాత్రం ఏమీ కనిపించటం లేదు. ఎలా ఆన్ చేయాలో చెప్పకుండా వెళ్లిపోయాడన్న అక్కసునంతా తన తిట్లరూపంలో ఫ్రెండ్‌పై వెళ్లగక్కుతున్నారు మావారు.. అలా తిడుతూ తిడుతూ మోనిటర్ ఆన్ అయ్యేందుకు ఉండే బటన్‌పై అనుకోకుండా వేలో, లేదా చెయ్యో పెట్టాడు. అంతే ఒక్కసారిగా మోనిటర్లో అక్షరాలు… మా సంతోషం చూడాలి.. తరువాత అంత చిన్న విషయం కూడా తెలీని మా అమాయకత్వాన్ని తల్చుకుని తల్చుకుని నవ్వుకునేవాళ్లం చాలాసార్లు… ఇప్పుడు కూడా చెబుతుంటే ఆ రోజులు కళ్లకు కడుతున్నాయి.

సీరియస్‌గా ఏవైనా చెప్పండి?

మా నాన్నకి హఠాత్తుగా అనారోగ్యం. హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లారు. తీసుకెళ్లిన రోజున బాగా పూర్తి స్పృహలోనే ఉన్న నాన్న నేను ఫోన్ చేసిన రెండు, మూడు సందర్భాల్లోనూ నువ్వు త్వరగా వచ్చేయమ్మా అన్నారు. నేనూ సరిగానే మాట్లాడాను. నాన్న బాగానే ఉన్నాడు నువ్వు కంగారు పడకు ఇవ్వాళ కుదరకపోతే రేపైనా వచ్చేయ్ అని తమ్ముడు అన్నాడని ఆ రోజు హాస్పిటల్‌కి వెళ్లకుండా ఆగిపోయా. కానీ మరుసటి రోజు నేను వెళ్లేసరికి ఏ మాత్రం స్పృహలో లేని స్థితిలో మరణానికి అతి చేరువలో నాన్న… డాక్టర్లు చేతులెత్తేశారు. నేను పిచ్చిగా అలా తన వైపు చూస్తూ ఉండిపోవాల్సి వచ్చింది.

చాలాసేపు తన దగ్గరే కూర్చున్నాక ఓసారెప్పుడో కాస్త స్పృహ వచ్చింది. కళ్లతోనే పలుకరించాడు. ఏం నాన్నా అంటే.. ఏం లేదు మా అని కూడదీసుకుంటూ భారంగా అన్నాడు అంతే… ఆ తరువాత మళ్లీ మాట్లాడలేదు. తను పూర్తి స్పృహలో ఉన్నప్పుడు నన్ను చూడాలని, నాతో మాట్లాడాలని అనుకున్నారు. నేను వెళ్లలేక పోయానే.. తనతో మాట్లాడలేక పోయానే అని ఇప్పటికీ నన్ను నేను తిట్టుకోని క్షణం లేదు… ఆ విషయం గుర్తొస్తే కన్నీరు ఆగదు… చాలా బాధాకరమైన అనుభవం… ఎవరికీ ఇలా కాకూడదని కోరుకుంటానెప్పుడూ…

చిన్నప్పటినుంచీ అన్నీ తామే అయి కళ్లలో పెట్టుకుని చూసిన తల్లిదండ్రులు… వాళ్ల జీవితపు చివరి దశలో ఓల్డేజ్ హోంల పాలు అవుతున్న తీరు చూస్తే గుండెల్ని ఎవరో మెలిపెట్టినట్టుగా అనిపిస్తుంది. అలాగే కళ్లు తెరిసీ తెరవకముందే అనాధలవుతున్న చిన్నారుల్ని చూస్తే మనసు మూగబోతుంటుంది. ఇలాంటి అనాథలు, అభాగ్యుల కోసం ఎంతో కొంత మేలు చేయాలి అని అనుకుంటున్నా. పరిస్థితులు అన్నీ అనుకూలిస్తే ఇలాంటి వారి కోసం తప్పకుండా ఏదైనా మంచి పని చేస్తాను.

మీ బ్లాగ్ పోస్ట్స్ లో మీకు నచ్చిన కధ గానీ వ్యాసం :

ఏం కొడకా… మాకేమైనా ఇచ్చేదుందా…?
http://kaarunya.blogspot.in/2010/12/blog-post_03.html

కవితలు రెండు :

వందో టపా.. నాన్నకి..!!
http://kaarunya.blogspot.in/2013/03/blog-post.html

నా జీవితపు శిల్పీ…!!
http://kaarunya.blogspot.in/2013/01/blog-post_22.html

Click here to Reply or Forward

మనస్విజయం

బ్లాగర్ పేరు;  జయ

బ్లాగ్ పేరు;  మనస్వి

బ్లాగ్ చిరునామా;    www.manasvi-jaya.blogspot.in

పుట్టిన తేదీ;     ఆగస్ట్, 28

పుట్టిన స్థలం;    హైద్రాబాద్

ప్రస్తుత నివాసం;    హైద్రాబాద్

చిరునామా(ఇబ్బంది లేనట్లయితే)    

విద్యాభ్యాసం;    M.A., Ph.D.

వృత్తి, వ్యాపకాలు; పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పటం.  లలితకళలంటే ప్రాణం.

బ్లాగ్ మొదలు పెట్టిన తేదీ;      2008,  డిసెంబర్ 31  (వ్రాయటం మొదలు పెట్టింది మాత్రం ఏప్రిల్ 2009)

మొత్తం బ్లాగ్ పోస్టులు(ఇంటర్వ్యూ నాటికి);     వంద కి కొంచెం ఎక్కువ.

బ్లాగ్ లోని కేటగిరీలు;         అంతర్మధనం ,అనుభవాలు ,కవితా భావాలు, గుర్తుకొస్తున్నాయి, చర్చావేదిక, 
చిత్రలేఖనాలు, నాలోని నవరసాలు, పుస్తకాలు, ప్రయాణాలు, మనస్వి, ముచ్చట్లు, వంటకాలు, వన్నెలచిన్నెలు,
శుభాకాంక్షలు, సమ్మర్ స్పెషల్స్, సరదాగా …  సినిమాలు
  
బ్లాగ్ ని ఒక మాధ్యమంగా ఎపుడు గుర్తించారు?     

బ్లాగ్ అంటే అసలేవిటో తెలియకుండానే నేను దీన్ని మొదలు పెట్టాను. అంతకు ముందు బ్లాగ్ లనేవి ఉన్నాయని కాని, లేదా అవి చదివిన అనుభవం కాని నాకు లేదు. ఇదంతా నా మీద మా అక్క ప్రభావం. తను బ్లాగ్ ఓపెన్ చేసుకొని నన్నూ చేయమంటే యాంత్రికంగా నే చేసిన పని ఇది. కాని, క్రమంగా ఇందులో కొంతమంది రచనలు చదివి, నా భావాలు కూడా పంచుకోవాలనే కోరిక మెల్లిగా మొదలయ్యింది. నా విద్యార్ధుల తో నా అనుభవాలే దీనికి బీజం వేసాయి. నేను రాసుకున్నవి చాలా మటుకు నా వృత్తికి సంబంధించినవే. మెల్లిగా నా అనుభవాలు రాసుకోటం ద్వారా, వచ్చిన కామెంట్ల  వలన, నా భావాలను హాయిగా వ్యక్తీకరించుకునే వేదిక ఇదే…అన్న భావం నాలో స్థిరపడిపోయింది.

బ్లాగ్ రచనలో మీ అనుభవాలు?   

ఒకటి, రెండు కలత పరచిన అంశాలు తప్ప, అన్నీ మంచి అనుభవాలే.

బ్లాగింగ్ వలన ఉండే సానుకూల అంశాలు?పరిమితులు?    

కొన్ని కొత్త విషయాలను తెలుసుకొనే అవకాశం ఏర్పడింది. మంచి పరిచయాలు కూడా ఏర్పడ్డాయి. కాలం గడుస్తున్నా కొద్దీ కొంత మంది కొత్త బ్లాగర్ లతో ఏర్పడిన స్నేహం నూతన బంధాలను కూడా ఏర్పరిచింది. నా ప్రపంచం విస్తరించింది.నాకు నేను ఏర్పరచుకున్న పరిమితులను నేను తప్పకుండా ఎప్పటికీ అనుసరిస్తాను.  అంతర్జాలంలో విహరించే మన రచనలను ఎంతోమంది ఎన్నో రకాల ధృక్పధాలతో పరిశీలిస్తూ ఉంటారు.చెప్పదలుచుకున్న విషయాన్ని క్షుణ్ణంగా వివరించటం ముఖ్యం.  పొగడటాలు, తెగడటాలు కూడా జరుగుతాయి.ఎవరైనా తమ రచనల సత్ఫలితాలనే కోరుకుంటారు.ఎవరినీ నొప్పించక, తాను నొచ్చుకోకుండా ఉండటమే సరి అయిన పరిమితి.  

మహిళా బ్లాగర్ గా మీ ప్రత్యేకత?    

నాకెటువంటి ప్రత్యేకతా లేదు. అందరిలో నేనొకదాన్ని.ప్రతిరోజు  ఆడపిల్లలను గమనిస్తున్న నాకు, వారిగురించిన ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలు నాకు తెలియకుండానే నా రచనల్లో ప్రతిబింబిస్తాయేమో అని అనిపిస్తూ ఉంటుంది. మన మాట, మన మనసు…మన గుణాన్ని తెలుపుతుంది అని నమ్ముతాను.

లలితకళల్లో మీకు ప్రవేశం ఉందా? ఏ కళ  అంటే ఇష్టం?

లలితకళలంటే నాకు చాలా ప్రాణం. నృత్యం, సంగీతం, చిత్రలేఖనం ఇవన్నీ కూడా నాకు ఇష్టమే. కాని దేనిలో కూడా పూర్తి ప్రవేశం లేదు. ప్రస్తుతం కొంచెంగా చిత్రలేఖనాన్ని హింసిస్తున్నా.

డాక్టరేట్ అధ్యయన అనుభవాలు?

 నా డాక్టరేట్ అనుభవాలు మాత్రం నాకు ఎన్నో విషయాలు నేర్పించింది. ఒక్కదాన్ని బాంబే, కలకత్తా, ఢిల్లీ వంటి నగరాల్లో సంచరించటం వల్ల ఎందరో పెద్దలతో పరిచయాలు, అనేక ముఖ్యమైన అంశాలు తెలుసుకో గలిగాను. మరాఠి, గుజరాతీ వంటి భాషలు తెలుసుకో గలిగాను.ఒకప్పటి ఇంగ్లీష్ డాక్యుమెంట్స్, మోడీ స్క్రిప్ట్ చదవటం నేర్చుకున్నాను. పనిలో పనిగా,అనేక ప్రాంతాల ప్రజల మనస్తత్వాలు, ఆచారాలు, వాళ్ళ సంస్కృతి తెలుసుకోగలిగాను.చిన్నప్పటినుంచి చదివిన చదువుకన్నా, ఈ రీసెర్చ్ ద్వారానే ఎంతో నేర్చుకున్నాననిపిస్తుంది.  

 సాహిత్యంతో మీ పరిచయం?   

చదవటం ఇష్టమే కాని, అంతగా అలవాటు లేదు.నా సబ్జెక్ట్ పుస్తకాలు ఎక్కువగా చదవటం తోటి సమయమంతా గడిచిపోతోంది. ఇతర పుస్తకాలు చదువుతూనే ఉన్నప్పటికీ, నాకు ఎక్కువగా శరత్ చంద్ర సున్నిత రచనలు, రంగనాయకమ్మగారి ఆధునిక భావాలు,దేవులపల్లి గారి భావావేశం  చాలా నచ్చుతాయి. 

స్త్రీగా రాయడంలో మీకు ఇబ్బందులు ఏవైనా ఎదురయ్యాయా?   

ఇప్పటి వరకు ఇటువంటి సమస్య ఏదీ నేనెదుర్కోలేదు. ఏదైనా సరే మనం చెప్పదలుచుకున్న అంశం వ్యతిరేక భావాలతో, విమర్శలతో గాకుండా చక్కగా వివరిస్తే ఎటువంటి ఇబ్బంది ఉండదనిపిస్తుంది నాకు. ఆవేశం కన్న ఆచరణ, మార్గ నిర్దేశ్యత ముఖ్యం. 

జీవన నేపధ్యం?   

సంప్రదాయ బద్ధమైన కుటుంబంలో జన్మించాను. కట్టుబాట్లు ఎక్కువే. అంత మాత్రాన నా స్వేచ్చకు విద్యకు ఏనాడు ఆటంకం ఏర్పడలేదు. కోరుకున్న వృత్తి, జీవితాన్నిసంపాదించుకో గలిగాను.అది చాలు నాకు. 

ఎన్నాళ్ళు బ్లాగింగ్ కొనసాగించాలని? 

నేనేమి అంత ఆక్టివ్ బ్లాగర్ ని కాను. నాకు ఎప్పుడు రాయాలనిపిస్తే, ఏది రాయాలనిపిస్తే అది రాసుకుంటూనే పోతాను. 

సరదాగా ఏవైనా చెప్పండి?   

సరదాగానా…ఏముంది,  బతకలేక బడిపంతులు. మేము స్ట్రైక్ చేసిన రోజుల్లో మా మీద లాఠీ చార్జ్ జరిగి, పేపర్లో వచ్చిన ఒక వార్త నాకు ఇప్పటికీ నవ్వు తెప్పిస్తూనే ఉంటుంది. అదే “విద్యా శాఖా మంత్రి ఇంటి ముందు బడిపంతులుకి బడిత పూజ” అని.

సీరియస్ గా ఏవైనా చెప్పండి?   

ఆడ పిల్లని కాపాడండి….అంతే

 మీ బ్లాగ్ పోస్ట్స్ లో మీకు నచ్చిన కధ గానీ వ్యాసం గానీ ఒకటి,కవితలైతే రెండు
మూడు ఈ ఇంటర్ వ్యూ తో పాటు పోస్ట్ చేయడానికి పంపగలరు.

http://www.manasvi-jaya.blogspot.in/2009/10/blog-post_23.html     మజార్ భాయ్
http://www.manasvi-jaya.blogspot.in/2010/05/blog-post.html    నల్లమల లో చెంచులతో
http://www.manasvi-jaya.blogspot.in/2009/10/blog-post_29.html       విరిసే పువ్వు
http://www.manasvi-jaya.blogspot.in/2010/01/blog-post_23.html      మాతృగర్భాలే మరణ శయ్యలు
http://www.manasvi-jaya.blogspot.in/2009/10/blog-post_17.html  కల్లోల కర్నూల్
http://www.manasvi-jaya.blogspot.in/2010/04/blog-post_9979.html  యమునా తీరమున
http://www.manasvi-jaya.blogspot.in/2010/03/blog-post_08.html  నేను నేను గానే
నాకు నచ్చినవి వడబోయగా కష్టం మీద ఇవి ఉంచాను…అంతే మరి !!!  ఇక్కడ ప్రచురించే కన్నా డైరెక్ట్ గా చదువుకుంటే  బాగుంటుంది కదా:)

పాస్పోర్ట్  ఫొటో:ఒకటి: నా బ్లాగ్ లో రెండు పోస్ట్ ల్లో ఉన్నాను. ఇంకెందుకు:)

అనువాద విశారద

Sharada1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

బ్లాగర్ పేరు;   శారద

బ్లాగ్ పేరు;   నీలాంబరి 

బ్లాగ్ చిరునామా;   www.sbmurali2007.wordpress.com

పుట్టిన తేదీ;   2 జనవరి

పుట్టిన స్థలం; హైదరాబాదు

ప్రస్తుత నివాసం;   అడిలైడ్ , సౌత్ ఆస్ట్రేలియా

విద్యాభ్యాసం;   PhD in Physics

వృత్తి, వ్యాపకాలు;

వృత్తి  – ఆస్ట్రేలియన్ ప్రభుత్వ రంగ సంస్థలో సైంటిస్టు

వ్యాపకాలు  సంగీతం, సాహిత్యం 

బ్లాగ్ మొదలు పెట్టిన తేదీ; 2007

మొత్తం బ్లాగ్ పోస్టులు (ఇంటర్వ్యూ నాటికి); 69

 బ్లాగ్ లోని కేటగిరీలు

సంగీతం, పుస్తకాలు, అడిలైడ్ ముచ్చట్లు , అవీ ఇవీ, సినిమాలు

బ్లాగ్ ని ఒక మాధ్యమంగా ఎపుడు గుర్తించారు?

2007 లో. నిజానికి నేను మొదట్లో బ్లాగు కేవలం అంత వరకూ అక్కడక్కడా అప్పుడప్పుడూ ప్రచురించబడే నా కథలు ఒక్క చోట వుంచుకోవటానికి మొదలు పెట్టాను. మెల్లగా కేవలం కథలే కాకుండా మామూలు విషయాలు కూడా బ్లాగుల్లో ముచ్చటించుకోవటం నాకు చాలా నచ్చి, మిగతా విషయాల గురించి అప్పుడప్పుడూ రాయటం మొదలు పెట్టాను. కిందటి సంవత్సరం (2012) లో నా కథల సంకలనం “నీలాంబరి” తీసుకువద్దామని నిర్ణయించి నా కథలన్నీ బ్లాగులోంచి తీసేసాను.

అనుకున్నంత తరచుగా రాయలేకపోయినా అప్పుడప్పుడూ రాస్తూనే వున్నాను. మళ్ళీ ఒకటి రెండు నెలల విరామం తర్వాత ఎప్పటిలా బ్లాగు రచన కొనసాగించగలననే ఆశ—-

బ్లాగ్ రచనలో మీ అనుభవాలు

నా బ్లాగు రచన కొంచెం ఇష్టం కొంచెం కష్టంలా సాగుతూ వుంటుంది. చాలా మంది like minded స్నేహితులని సంపాదించుకొన్నాను. అది నన్ను చాలా సంతోష పెడుతుంది. These friendships are totally independent of age, gender, qualifications, professions or any other attributes. Which I like very much.

నన్ను కొంచెం నిరుత్సాహపరచే విషయం, నేను ఎంతో ఆసక్తితో, passionate గా రాసే విషయాలపై సైతం పెద్దగా స్పందన వుండకపోవటం. అయితే నేను అనుకున్నంత తరచుగా రాయలేకపోవటానికి కారణం, ఒకటి బధ్ధకమైతే, ఇంకొకటి కొంచెం పని వత్తిడి ఎక్కువగా వుండే వృత్తి.

బ్లాగింగ్ వలన ఉండే సానుకూల అంశాలు, పరిమితులు

సానుకూలమైన అంశాలు సులువుగా మన భావాలనీ, బాధలనీ, ఆలోచనలనీ పంచుకోగలగడం. తర్క బధ్ధమైన చర్చలూ, కొత్త విషయాల గురించి సులభంగా నేర్చుకోవటం మొదలైనవి. కొత్త స్నేహితులని సంపాదించుకోవడం. నా  వరకు నేను, ఎన్ని కొత్త విషయాలను తెలుసుకున్నానో లెక్క లేదు. అలాగే చాలా మంచి స్నేహితులని కూడ సంపాదించుకున్నాను. 

అయితే ఇతరుల అభిప్రాయాలతో మనం ఏకీభవించలేకపోయినంత మాత్రాన వ్యక్తిగత దాడులకి దిగటం, వెక్కిరించటం, వెటకారాలతో చర్చలని నిర్వీర్యం చెయటం చాలా సార్లు జరిగే విషయాలు. దీంతో any meaningful exchange of opinions becomes impossible. అప్పుడు బ్లాగులు కేవలం క్షేమ సమాచారాలు తెలుపుకునే వుత్తరాల్లా మిగిలిపోయే రోజు రావొచ్చు. బ్లాగుల్లో ఇది నన్ను చాలా నిరుత్సాహపరచే విషయం.

ఒక ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే ముఖాముఖి సంభాషణలూ, చర్చల్లో వుండే సంపూర్ణత్వం virtual స్నేహాల్లో వుండదు. బ్లాగులో అనుకున్నదంతా, అనుకున్నంత వివరంగా చెప్పలేం. బయటి ప్రపంచానికి మనకి సంబంధినంచి ఏదో ఒక ముఖమే చూపించే ప్రమాదమూ వుంది.కాబట్టి బ్లాగుల్లో చర్చల్లూ, స్నేహాలూ,అభిప్రాయ భేదాలూ అన్నీ కొంచెం one dimensional గా వుండే అవకాశం వుంది.


మహిళా బ్లాగర్ గా  మీ ప్రత్యేకత

నేను ఇద్దరు ఎదుగుతున్న వయసులో వున్న ఆడపిల్లల్ని నాది కాని పాశ్చాత్య వాతావరణంలో పెంచుకుంటున్న స్త్రీని. ఈ ప్రయాణంలో నేను, నన్నూ, పిల్లల్నీ, నా చుట్టూ వున్న వాతావరణాన్నీ అర్ధం చేసుకుంటూ, నాలో వున్న core personality ని పోగొట్టుకోకుండా  నడుస్తూ, ఒక రకంగా balance walk చేస్తున్నాను. నా సంస్కృతిలో వున్న స్వయం నియంత్రణా, పాశ్చాత్య సంస్కృతిలో వున్న స్వయం ప్రతిపత్తినీ కలిపి పిల్లలని పెంచుతున్నాని ఆశ పడుతున్నాను. ఈ ప్రయాణం లో నాకెదురైన అనుభవాలూ, ఆలోచనలూ, అభిప్రాయాలూ అన్నిటినీ బ్లాగు ప్రపంచంతో పంచుకోవాలన్న ఆశనాది.

అయితే, ఒక స్త్రీగా నా అలోచనల సున్నితత్వమూ, కుటుంబం పట్ల నాకున్న ప్రేమా, బాధ్యతా నాకున్న ఒక పార్శ్వం అయితే, నా వృత్తి మీద నాకున్న ఆసక్తీ, దాని వల్ల నాకొచ్చే sense of achievement నాకున్న ఇంకొక పార్శ్వం. ఇవి రెండే కాక, సంగీతం మీద నాకున్న ఇష్టమూ, సాహిత్యం పట్ల నాకున్న ఆసక్తీ, ఇవన్నీ కలిపి నన్ను మొత్తంగా define చేస్తాయి. ఇన్ని కోణాల్లోనూ నన్ను నేను ఆవిష్కరించుకుంటూ, నా ఆలోచనలు పంచుకుంటూ, ఇతరుల అనుభవాలతో నేర్చుకుంటూ బ్లాగు ప్రయాణం సాగుతోంది.

సంగీత సాహిత్యాలూ, కుటుంబ బాధ్యతలూ సంగతలా వుంచితే, professional world లో ఆడవాళ్ళకి జరుగుతున్న అన్యాయం అంతా ఇంతా కాదు. చాలా వరకు టెక్నికల్ ప్రపంచం (ముఖ్యంగా నేను పని చేసే వాతావరణం) పురుష ప్రపంచం (boy’s club). అక్కడ ఆ.. ఈ లెక్కలూ, ఫిజిక్సూ, ఇంజినీరింగూ ఆడవాళ్ళకి ఏం వస్తాయిలే ” అన్న ధోరణే కనబడుతుంది. ఈ వృత్తనే కాకుండా, ఏ ఫీల్డులోనైనా, తమ వృత్తిని ప్రేమించి, ambitious గా వుండే స్త్రీలని చూస్తే సంఘంలో చాలా మందికి అసహనం. “ఆడవాళ్ళు ఉద్యోగాలు చేయడం వల్లనే సంఘంలో నేరాల సంఖ్య ఎక్కువైంది” అన్న కొత్త వాదన ఒకటి ఈ మధ్య ఎక్కువగా వినిపిస్తుంది. ఇది వింటే నాకైతే నవ్వాగదు. స్త్రీగా నేనెదుర్కునే సవాళ్ళలో ఈ స్టీరియోటైపింగునెదుర్కోవడమే నాకన్నిటికంటే పెద్ద సవాలుగా అనిపిస్తుంది. ఎప్పటికైనా కొంచెం తీరిక చిక్కితే ఆ సవాళ్ళూ, ఆలొచనలూ, అన్నీ పంచుకోవాలన్న కోరికా

సాహిత్యంతో మీ పరిచయం

సాహిత్యం తో నా పరిచయం ఆంగ్ల సాహిత్యంతో జరిగింది. అయితే ఇరవై యేళ్ళు దాటేక తెలుగు సాహిత్యం తో పరిచయం పెరిగి, ముందుకు జరిగింది.

స్త్రీగా రాయడంలో మీకు ఇబ్బందులు ఏవైనా ఎదురయ్యాయా

చాలా వరకు ఆడవాళ్ళకి సంఘర్షణా, దెబ్బలాటలూ నచ్చవు. “ఎవరి అభిప్రాయాలు వాళ్ళవిలే” అన్న ఒకరకమైన నిరాసక్తతో మనకి నచ్చని అభిప్రాయలు ఎవరైనా వెలిబుచ్చినప్పుడు వదిలేస్తాం. అందులో బ్లాగుల్లో వాదనలు మొదలైనప్పుడు అవి చాలా తొందరగా “వ్యక్తిగత దాడుల్లోకి” దిగుతాయి. అందుకే చాలా వరకు సెన్సిటివ్ విషయాల మీద ఆడవాళ్ళు స్పందించరు. నేను కూడ చాలా సార్లు అలాటి మౌనమే వహించటం జరిగింది. ఏదైనా విషయం గురించి రాయాలనో, వాదించాలనో అనిపించినప్పుడు, “నేను స్త్రీని, ఇలాటి విషయం రాస్తే నన్ను తప్పుగా అర్ధం చెసుకుంటారేమో” అన్న ఆలోచన కంటే, “వాదనలతో మనుషులని మార్చలేం. మనుషులు మారాలంటే, వాళ్ళ సొంత ఆలోచన, అనుభవాలతోటే మారాలి,” అన్న ఆలోచన వల్ల ఎక్కువగా వాదోపవాదాల్లో పాలు పంచుకోను.

జీవన నేపధ్యం

మామూలు మధ్య తరగతి కుటుంబం. అత్తవారిది తమిళుల కుటుంబం కావడంతో వాళ్ళ సంస్కృతినీ దగ్గరించి గమనించే అవకాశం దొరికింది.

ఎన్నాళ్ళు బ్లాగింగ్ కొనసాగించాలని?

దాని గురించి పెద్దగా ఆలోచించలేదు. ఒక వేళ మానేయటమంటూ జరిగితే, బహుశా అది చాలా gradual గా జరగొచ్చు.

సరదాగా ఏవైనా చెప్పండి

సీరియస్ విషయాల గురించే ఆలోచిస్తానన్న నింద నా స్నేహితులు నా మీద వేసినా, నిజానికి జీవితంలో sense of humour చాలా ముఖ్యమని నా నమ్మకం. అదృష్టవశాత్తూ నా జీవితంలో వున్న వాళ్ళందరికీ (భర్తా, తోబుట్టువులూ, పిల్లలూ) బోలెడంత సెన్స్ ఆఫ్ హ్యూమర్ వుండడం వల్ల నా చుట్టూ నవ్వులకి లోటు లేదు. అలాగే నేను చదివే పుస్తకాల్లో కూడా హ్యూమరు చాలా పెద్ద స్థానాన్నే ఆక్రమిస్తుంది.

సీరియస్ గా ఏవైనా చెప్పండి

సాహిత్యం తరవాత నాకు అంతే passionate  గా ఇష్టమైన విషయం సంగీతం ముఖ్యంగా భారతీయ శాస్త్రీయ సంగీతం. సంగీతం పాడుకోవడం లోనూ, పిల్లలకి నేర్పించడంలోనూ చాలా స్వాంతన పొందుతాను. జీవితం లో వచ్చే ఆటుపోట్లని తట్టుకోవడానికి ప్రతీ మనిషికీ ఏదో ఒక వ్యాపకం, మనసుని కదలకుండా కట్టిపడేయగలిగేది తప్పకుండా వుండాలి, అని నా నమ్మకం. అది కొన్నిసార్లు స్వతహాగా వచ్చినదైనా (inborn talent) కావొచ్చు, లేదా కల్పించుకొన్నదైనా కావొచ్చు (cultivated taste).

అనువాదకురాలిగా మీ అనుభవాలు-

పైన చెప్పినట్టు నాకు సాహిత్యంతో పరిచయం మొదట ఆంగ్ల సాహిత్యంతో జరిగింది. నాకు కొంచెం పెద్దయ్యాక చాలా వింతగా తోచిన విషయం ఏమిటంటే వివిధ ప్రాంతాల్లో మనుషులు బ్రతికే విధానాలు,

ప్రాంతాలు వేరు కావొచ్చు కానీ, మనుషుల మధ్య సంబంధాలని నిర్దేశించే సూత్రాలు మాత్రం దాదాపు ఒకే రకమైనవి.. అనువాదాల మీద అప్పుడే ఆసక్తి మొదలైంది. ఎందుకంటే, ఒక అనువాద కథలోమనకి ఏమాత్రం పరిచయం లేని ప్రాంతంలో వున్న మనుషుల భావోద్వేగాలతో కూడా మనం identify చేసుకోవచ్చు.

ఇది ఇలా వుండగా ఒకసారి నిడదవోలు మాలతి గారి తూలిక వెబ్ సైటు కొసం కొన్ని తెలుగు కథలని ఇంగ్లీషులోకి అనువదించాను. అప్పుడప్పుడూ ఇంగ్లీషులోంచి తెలుగులోకీ అనువాదాలు చేస్తూనే వున్నాను. అలా సరదాగా మొదలైన అనువాద ప్రక్రియ, over the years కొంచెం సీరియస్ నెస్ ని సంతరించుకుంది.

సొంతంగా చేసే రచనలకీ, అనువాదాలకీ చాలా తేడాలున్నాయి. రచనలకి భావ ప్రకటన ముఖ్యమైతే, అనువాదాలకి భాష మీద పట్టు ముఖ్యం.

అ) ప్రతీ భాషకీ తనదైన ఒక లయా, ఒక గ్రామరూ, idiomatic expression వున్నాయి. ఒక వాక్యాన్ని ఒక భాషలోంచి ఇంకొక భాషలోకి అనువదించేటప్పుడూ ఈ నిజాన్ని మనసులో పెట్టుకోవాలనిపిస్తుంది నాకు. అంటే “యథాతథంగా” అనువదించేకంటే, ఆ భాషకి తగిన ఇడియం వాడితే చదువరికి కథ గాఢంగా హత్తుకుంటుంది.

ఆ) అన్నిటికంటే హాస్య కథలు అనువదించటం కష్టమేమో. సాధారణంగా హాస్యం రెండు రకాలు. ఒకటి situational comedy, అసంబధ్ధమైన సంఘటనల వల్ల పుట్టే హాస్యం. రెండోది  భాషా, యాసలవల్లా పుట్టే హాస్యం. మొదటిది అనువదించటానికి వీలుగానే వున్నా, కొంచెం తాడు మీద నడకలానే వుంటుంది. రెండో రకం రాయాలంటే మాత్రం భాష మీదా, ఇడియం మీదా చాలా పట్టుండాలి. ఈ మధ్య నా అభిమాన హాస్య రచయిత P.G.Wodehouse కథ ఒకటి అనువదించటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. ఎలా వస్తుందో చూడాలి.

ఇ) కిందటి వారం సారంగ ప్రత్రికలో చెహోవ్ రాసిన కథకి నేను చేసిన అనువాదం వచ్చింది. దాన్ని చదివిన పాఠకులొకరు, “కథలో పేర్లు రష్యన్ పేర్లు కాక భారతీయ పేర్లు పెడితే బాగుండేదేమో” అన్నారు.

ఈ విషయం లో కొంచెం confusion-

 ఇతర ప్రపంచ కథలు అనివదించేప్ప్పుడు భారతీయ పేర్లు పెట్టొచ్చు. కానీ అప్పుడది అనువాదం అవుతుందా లెక అనుసరణ అవుతుందా? పైగా, పేర్లన్నీ భారతీయుల్ పేర్లైనప్పుడు ప్రదేశాలు కూడా మార్చాల్సొస్తుంది. లండన్ బదులు మద్రాసు, న్యూయార్కు బదులు హైదరాబాదు ఇలాగ. అప్పుడిక అది అనుసరణే అవుతుంది కానీ అనువాదం కాదు.

అయితే అనువాద కథలు చదవటానిక్కారణం, ప్రపంచ రచయితలని పరిచయం చేసుకోవటమే కాక, బయట ప్రపంచం లో బ్రతుకుతున్న వాళ్ళ జీవిత విధానం తెలుసుకోవడానిక్కూడా. (అందుకే నాకు భారతీయ జీవితం గురించి భారతీయులు ఇంగ్లీషులో రాసే పుస్తకాలు తెలుగులోకి అనువదించాలంటే పెద్ద ఉత్సాహం వుండదు.) అప్పుడు కథలోని ప్రదేశాలూ, పేర్లూ మూల కథలో వున్నట్టు వుంటేనే, పరాయి భాషలోంచి వచ్చిన కథ చదువుతున్నామన్న స్పృహ పాఠకుడికి వుంటుంది.

నేననేదేమిటంటే- అనువాద కథ చదువుతున్నప్పుడు, పాఠకులకి భాషా- వ్యక్తీకరణ తమ స్వంత భాషలాగుండాలి. కథనమూ, పాత్రలూ, ప్రదేశాలూ మనవి కావన్న స్పృహా కలిగించాలి. అప్పుడే కథ చదవాలన్న కుతూహలమూ, కొత్త విషయాలను తెలుసుకోవలన్న కుతూహలమూ, రెండూ తీరతాయి.

మీ బ్లాగ్ పోస్ట్స్ లో మీకు నచ్చిన కధ గానీ వ్యాసం గానీ 

నీతిస్త్రీ వాదం ఆర్ధిక స్వాతంత్ర్యం మీద నేను రాసిన రెండు భాగాలూ నాకు చాలా ఇష్టమైనవి.

http://sbmurali2007.wordpress.com/2011/01/20/%e0%b0%a8%e0%b1%80%e0%b0%a4%e0%b0%bf-%e0%b0%b8%e0%b1%8d%e0%b0%a4%e0%b1%8d%e0%b0%b0%e0%b1%80%e0%b0%b5%e0%b0%be%e0%b0%a6%e0%b0%82-%e0%b0%86%e0%b0%b0%e0%b1%8d%e0%b0%a7%e0%b0%bf%e0%b0%95-%e0%b0%b8/

సహృదయ లలిత

20120915_180058lalitha                                           
“చిన్నా పెద్దా ఆలోచనలు, మనసులో రేపే అలజడులు

చిన్నా పెద్దా ఆనందాలు,  మనసులో నిలిపే జ్ఞాపకాలు

క్షణికమైనా నీటి బుడగలు,  అవి అనుక్షణికాలు”

ఇవి అంతర్జాలంలో నా తెలుగు తప్పటడుగుల కథని చెప్పడానికి ముందు మాటలు. బ్లాగింగు గురించి నా  చివరి మాటలు కూడా 🙂 నేను పుట్టింది కాకినాడలో. అమ్మమ్మ దగ్గర గారం మరిగింది కాకినాడలో. పెరిగినది హైదరాబాదులో. పై చదువు పూణేలో. స్థిరపడింది అమెరికాలోని న్యూజెర్సీలో. నన్ను నేను అర్థం చేసుకునే ప్రయాణం మొదలుపెట్టింది బ్లాగుల్లో ఓనమాలు వ్రాయడంతో. అక్షరాలా, “ఓనమాలు” అనే పేరుతో బ్లాగేదాన్ని :)ఇప్పుడా బ్లాగు లేదు కానీ. ఆ బ్లాగు నాకు సంపాదించి ఇచ్చిన స్నేహాలు మిగిలి ఉన్నాయి.

అమెరికా వచ్చినప్పట్నుంచీ అంతర్జాలలంలో తెలుగు లిపిలో ఏదైనా కనిపిస్తుందేమోనని తెగ వెతికేదాన్ని. పిల్లలు పుట్టాక వాళ్ళకి తెలుగు అలవాటు చెయ్యడానికి సులభమైన తెలుగులో పాటలు, పద్యాలు, కథలు  ఏమైనా దొరుకుతాయేమోనని తెగ వెతుకుతూ ఉండే దాన్ని. ఆ వెతుకులాటలో చాలా సార్లు రచ్చబండ అనే యాహూ గుంపు (http:/groups.yahoo.com/group/racchabanda/) కనిపిస్తూ ఉండేది. అందులో సాహిత్యం గురించి చాలా చర్చలు జరిగేవి. అక్కడక్కడా చిన్న పిల్లలకి సంబంధినవీ కనిపించేవి. ఆది బ్లాగరు కిరణ్ కుమార్ చావా గారు అక్కడ సొంత గూడు (బ్లాగ్) ఏర్పరుచుకోండి అని సందేశాలు వ్రాస్తూ ఉండే వారు.

అలా బ్లాగుల గురించి తెలిసి వాటి గురించి కుతూహలం మొదలయ్యింది. తెలుగు బ్లాగులు చదవడం మొదలు పెట్టాను. వాటిలో కూడా పిల్లల కోసం తెలుగులో ఏమున్నాయో తెలుసుకోవాలనే ఆరాటం. అలా వెతుకుతూనే నేను కూడా నాకు తెలిసినంత తెలుగునే అంతర్జాలంలో ఉంచడానికి ప్రయత్నం మొదలు పెట్టాను. పిల్లలకోసం అతి సులభమైన తెలుగులో వీడియోలు తయారు చెయ్యడం మొదలు పెట్టాను. అలా తెలుగు4కిడ్స్ (http://telugu4kids.com) శుభారంభం జరిగింది. మార్కెట్లో సీడీలు కూడా అప్పటికి ఇక రావడం మొదలు పెట్టినా, అవి పిల్లలు ఇష్టంగానే చూస్తున్నా, నేను ఊహించిన, ఆంగ్లంలో నాకు పరిచయమైన వినోదం వంటిది  నాకు తెలుగులో పిల్లల కోసం తారసపడలేదు. ఆ తరవాత బుక్‌బాక్స్(http://bookbox.com) కనిపించింది. కానీ అందులో ఒక్క కథ మాత్రమే తెలుగులో ఉండేది. అక్కడా ఇంకో రెండు కథలు తెలుగు చెయ్యడానికి నేను చెయ్యగలిగిన సాయం చేశాను. ఇలాంటి వెతుకులాటలు, ప్రయత్నాల మధ్య రచ్చబండ సభ్యురాలిగా చేరి  తెలుగు4కిడ్స్ గురించి పరిచయం చేసుకున్నాను.

బ్లాగుల్లోనూ పిల్లల కోసం నేను చేస్తున్న పనిని ప్రచారం చేసుకోవడం, సలహాలు అడగడం, పిల్లల కోసం తెలుగులో ఎటువంటి వినోదం, విజ్ఞానం అంతర్జాలంలో, పుస్తకాలలో ఉంటే బాగుంటుంది అనే విషయాలలో నాకున్న అభిప్రాయాలని పంచుకోవడం మొదలు పెట్టాను. అలా అభిప్రాయాలు పంచుకుంటూ, మెల్లగా కొన్ని పెద్ద వాళ్ళ విషయాలకి కూడా స్పందించడం మొదలు పెట్టాను. తర్వాత బ్లాగు మొదలు పెట్టాలని అనిపించినా, నా ప్రైవసీకి భంగం కలుగుతుందేమో అనుకుని ఆలస్యం చేసాను. అనుకోకుండా చరసాల ప్రసాద్ గారిబ్లాగులో TMAD (http://tmad.org/)  అని స్వచ్ఛందంగా సమాజ శ్రేయస్సు కోసం పని చేసే అనే యువ బృందం గురించి తెలుసుకుని, వారి గుంపులో చేరి అక్కడినుంచి నాకు ఇష్టమైన విద్య విషయంలో ఏదో కొంత సాయం చేస్తూ, తెలుగు భాషలో పిల్లల కోసం ఇంకా ఏదైనా చెయ్యగలనేమో అని ప్రయత్నించాను.

ఆ తర్వాత నా పరిమితులు నాకు అర్థమయ్యాయి. కానీ ఉత్సాహంగా మంచి పనులు చేస్తున్న యువతీ యువకుల ప్రభావంతో నాలోనూ ఏదో కొత్త శక్తి వచ్చినట్లయ్యి ఒక శుభముహూర్తాన “ఓనమాలు” అనే పేరుతో బ్లాగు మొదలు పెట్టాను. అంటే ముహూర్తం చూసుకుని అని కాదు. మొదలు పెట్టిన సమయం మంచిది అనిపించేలా ఉత్సాహంతో ఒక ఒరవడిలో వ్రాయగలిగాను కాబట్టి.

బ్లాగు వ్రాస్తున్నప్పుడు నాకు కలిగిన అనుభవాల గురించి చెప్పాలంటే స్నేహం తో మొదలు పెట్టాలి. “స్నేహమా” బ్లాగు (http://snehama.blogspot.com/) రాధిక గారు అప్పట్లో కొత్త బ్లాగర్లందరినీ స్నేహంతో పలకరిస్తూ ఉండే వారు. నేను ముందు బ్లాగులు చదవడంతో మొదలు పెట్టాను కనుక నాకు తన బ్లాగూ, కవితలూ అప్పటికే తెలుసు. తేలికైన తెలుగులో అంత తేలికగా చెప్పలేని భావాలని అందంగా అక్షరబద్ధం చెయ్యడం రాధిక గారికే చెల్లింది. అటువంటిది, ఆమెనుంచి నాకు అభినందనలు రావడం నాకు తొలి ఆశీస్సు అనిపించింది. (http://yarnar.blogspot.com/) రామనాథ రెడ్డి లాంటి వారి యువకుల తెలుగు నుడికారాలు చూసి ఇక తెలుగు భాష భవిష్యత్తుకి ఢోకా లేదనిపించింది. తెలుగుని కాపాడడం కోసం కాక తెలుగు నేర్చుకోవడం కోసం ఎక్కువ ఆరాటపడడం మొదలు పెట్టాను. ఇక ఆ తర్వాత ఎంతో మంది అమ్మాయిలూ, అబ్బాయిలూ ధారాళంగా తెలుగులో వ్రాస్తుంటే చదివి ఆనందించాను. అన్ని వయసుల వారితో, రక రకాల భావజాలాలు ఉన్న వారితో సంభాషించగలిగాను. కొన్ని సార్లు ఆవేశం ప్రదర్శించాను. కానీ సంయమనం కోల్పోలేదనే అనుకుంటున్నాను.

బ్లాగు వ్రాయడం వల్ల ఆలోచన పెరిగింది. ఆవేశం తగ్గింది. మరిన్ని రకాల మనస్తత్వాల గురించి అవగాహన పెరిగింది. చెప్పదల్చుకున్న విషయాలు స్పష్టంగా చెప్పగలగడం సాధన చెయ్యడానికి  బ్లాగు ఒక మంచి పరికరం అనిపించింది. వ్రాయడంలోని ఆనందం ఏమిటో తెలిసింది. బ్లాగ్ వ్రాయడం వల్ల మంచి స్నేహితులు దొరికారు.

బ్లాగులో జరిగే వాదనలలో వేడి కూడా చాలా తొందరగానే అనుభవంలోకి వచ్చింది. వేదాల గురించి వాటిని చదివి తెలుసుకుని చర్చించాలి కానీ అందులోనే అన్నీ ఉన్నాయనుకునో, లేక అందులో ఏమీ లేవనో ఏదో ఒకటి నమ్మేసి విపరీతాలకి పోకూడదు అని చెప్పదలుచుకుని వ్రాసిన ఒక టపా చాలా బ్లాగాదరణ పొందింది. బ్లాగులలో కథలు వ్రాయడానికి ప్రోత్సహిస్తూ కొత్తపాళీ గారు పెట్టిన పోటీలకి నేను వ్రాయలేను అనుకుంటూనే ఆరోగ్యకమైన వాతావరణం సహజంగా కలగజేసే ఉత్సాహంతో వ్రాయడానికి పూనుకుని, పిల్లల్ని ఊహించుకునే ఒక కథ వ్రాశాను. నిజానికి అది స్కెచ్ అని గురువు గారు అన్నారు:) కానీ అందులోని మూలభావాన్ని గుర్తించి ఆశీర్వదించారు. అది నేను వ్రాసిన మొట్టమొదటి పిల్లల కథ. ఆ తర్వాత చందమామకీ కథలు వ్రాసే సాహసం చేసి కొన్ని ప్రచురించబడే అదృష్టానికి కూడా నోచుకున్నాను.
పెద్దవాళ్ళ కథలూ వ్రాయడానికి ప్రయత్నం చేశాను.

ఓనమాలు బ్లాగు అనుకోని పరిస్థితులలో నా ప్రమేయం లేకుండా తొలగించబడింది. అది నాకు బాధ కలిగించింది. దానికి దారి తీసిన పరిస్థితులు, మనుషులు నా వ్యక్తిగతమైన విషయం.  అందులో బ్లాగర్ల ప్రమేయం ఎంతమాత్రమూ లేదు. ఐతే అదే బ్లాగుని నేను కూడలి ముఖం చూడకుండా రెండేళ్ళు గడిపిన తర్వాత కూడా గుర్తు చేసుకునే వారు ఉన్నారని తెలిసినప్పుడు ఆ బాధని మించిన ఎంతో సంతృప్తి కూడా కలిగింది. బ్లాగు నాకు బయటి ప్రపంచంతో పాటు నా లోపలి ప్రపంచం, నా ప్రపంచం అని నేననుకున్న నా పరిమిత సంబంధాలలోని మంచీ చెడు నేను తెలుసుకునేందుకు ఉపకరించింది.

తెలుగు4కిడ్స్ మొదలు పెట్టి దాదాపు ఇప్పటికి  ఏడెనిమిది సంవత్సారాలు అయ్యుంటుంది. తెలుగు4కిడ్స్ తో అంతర్జాలంలో నేను ప్రవేశించిన కొన్ని రోజులకి సిలికాన్ఆంధ్రా వారి సుజనరంజని పత్రిక (http://www.siliconandhra.org/nextgen/sujanaranjani/jan13/) మొదలైనట్టు గుర్తు.
 

ఇప్పటికి తెలుగు4కిడ్స్ యూట్యూబ్ చానెల్‌(http://youtube.com/telugu4kids)లో 80 వీడియోలు ఉన్నాయి. బ్లాగ్ సౌలభ్యం కోసం తెలుగు4కిడ్స్‌ని వర్డ్‌ప్రెస్‌కి మూవ్ చేశాము. తెలుగు4కిడ్స్ ని మూవ్ చెయ్యకముందు ఆ వెబ్‌సైట్‌లో ఉండి ఇంకా యూట్యూబ్‌లో పెట్టని వీడియోలు కూడా ఉన్నాయి. ఇవి కాక తెలుగు అక్షరాలు, గుణింతాలు, వత్తులు, చిన్న చిన్న మాటలు, వాక్యాలు సాధన చెయ్యడానికి ఉపయోగపడేలా తయారు చేసిన printable activities మరియు interactive activities కూడా ఉన్నాయి. ఇవి కూడా కొత్త సైట్‌లో ఇంకా చేర్చవలసి ఉంది.ఐదు నిమిషాలకి మించని నిడివి గల వీడియోల రూపంలో కథలు, పద్యాలు, rhymes, మాలతి(http://tethulika.wordpress.com)గారు పిల్లల కోసం వ్రాసిన కథలు, వారి సహాయంతో తయారు చేసిన సామెత కథలు, పొడుపు కథలు, “ఆణిముత్యాలు” (My favorites) శీర్షికన కొన్ని నాకు చాలా నచ్చిన పాటలు, కథలు వంటివి, printable activities, interactive activities, పురాణ కథలు మొదలైన పలు అంశాలతో చాలానే కంటెంట్ పోగయ్యింది. ఇది మూవ్ చేస్తుంటే చాలా అనిపిస్తుంది. కానీ చెయ్యాలి, చెయ్యగలను అనుకునేది ఇంకా ఎంతో ఉంది. తెలుగు4కిడ్స్ కి అనుబంధంగా “తెలుగు మాటలు” (http://balasahityam.wordpress.com/)అనే పేరుతో ఒక బ్లాగ్‌లో పిల్లల కోసం ఆడియో కథలు తయారు చేసి పెట్టడం మొదలు పెట్టాను. ఆడియో కథలు ఇంకా బాగా చెయ్యగలగాలి అని అనిపించింది. ఇప్పటి వరకూ చేసినవి నాకు పూర్తిగా సంతృప్తిని ఇవ్వలేదు. ముఖ్యంగా కథాసుధ (http://kadhasudha.blogspot.com/) లో కథలు విన్నాక నేను కథలు అంత బాగా చెప్పట్లేదని అర్థమైపోయింది. ప్రస్తుతానికి అది ఇక ముందుకు సాగట్లేదు. బాలసాహిత్యం మీద నా భిప్రాయాలు చెప్పాలనుకుని మొదలు పెట్టిన బ్లాగ్‌(http://balasahityam.blogspot.com/)లో కూడా ఇప్పుడేమో వ్రాయడం లేదు.  ఎలాగూ తెలుగు4కిడ్స్ కి ఇప్పుడు బ్లాగు సౌలభ్యం కూడా ఉంది కాబట్టి అక్కడే ఈ ప్రయత్నాన్ని మెరుగు పరిచి కొనసాగించాలని ఒక ఆలోచన.

కొన్నాళ్ళ క్రితం ఫేస్‌బుక్ ఇచ్చే అత్యుత్సాహంతో, కొత్త సెల్ ఫోన్ ఇచ్చిన కెమెరా సౌకర్యంతో నాలోని కోతికి ఇంకో కొత్త కొబ్బరికాయ దొరికినట్టయ్యి నేను “చూడచక్కని (చిత్రాలు)” పేరుతో ఒక ఫోటో బ్లాగ్ (chudachakkani.blogspot.com) మొదలు పెట్టాను. ఆ ఉత్సాహం కొంత  తీరింది. ఇప్పుడు అప్పుడప్పుడూ అక్కడ పెట్టగల ఫోటోలు ఏవైనా ఉంటే పెడుతుంటాను. వాటికి తెలుగులో శీర్షికలు ఆలోచించడం నా బుర్రకి ఒక వినోదకరమైన కసరత్తు. 

బ్లాగింగ్ వలన ఉండే  సానుకూల అంశాలు, పరిమితుల గురించి చెప్పాలంటే, బ్లాగింగ్ అభివ్యక్తికి ఒక సాధనం. ఎంత ఆవేశపడినా ఒక పరిమితిని మించి ఆవేశానికి  పోలేము అని అనిపిస్తుంది. అది సానుకూల అంశం నా ఉద్దేశంలో. పరిమితులు దాటిన వ్యాఖ్యాలని ప్రచురించడం మానుకోవచ్చు. మనమే హద్దు మీరుతుంటే మన బ్లాగుకి ముం స్పందన ఎక్కువైనట్టనిపించినా మెల్లగా అది ఆరోగ్యకరం కాదని తెలుసుకుని వెనక్కి తగ్గే వారి సంఖ్యే ఎక్కువ ఉండే అవకాశం ఉంది. నేను గమనించినంతవరకూ నాకనిపించినది అదే. పత్రికలు వగైరాలలో వ్రాయడానికి ఏ పరిమితులు ఉంటాయో బ్లాగులకీ అవే పరిమితులు ఉంటాయి అని నా అభిప్రాయం. సానుకూలంగా పని చేసే అంశాలలో స్పందన చాలా ముఖ్యమైనది. అది చాలా మటుకు కూడలి, హారం వంటి అగ్రిగేటర్ల వల్ల సమకూరుతోంది. నలుగురితో అభిప్రాయాలు పంచుకోవడానికి, ఆలోచనలు చర్చించుకోవడానికి, మన లాంటి అభిరుచులు ఉన్న వారిని కలుసుకోవడానికి ఈ స్పందన సహాయం చేస్తుంది.

కనీసం మొదలు పెట్టిన కొత్తల్లో బ్లాగర్ల గురించి వ్యక్తిగతంగా తెలిసినది తక్కువ కాబట్టి, ఎప్పటికైనా వారితో వ్యక్తిగత పరిచయం పెంచుకునే అవసరం కూడా ఎక్కువ ఉండదు కాబట్టి కూడా బ్లాగుల్లో మనం సంభాషించుకోవడం సులభం అవుతుందని నాకనిపిస్తుంది. ఇందుకు ఉదాహరణ, నా స్నేహితురాలు తెలుగులో బ్లాగు వ్రాస్తోందని నాకు తెలియదు. ఆమె బ్లాగు నాకు ఇష్టంగా చదవాలనిపించేది. కొన్ని టపాలకి చాలా పెద్ద వ్యాఖ్యలు కూడా వ్రాశాను. ఫేస్‌బుక్ పుణ్యమా అని తను నన్ను గుర్తు పట్టి ఆ వ్యాఖ్యలు వ్రాసింది నేనే అని తెలుసుకుని నాకు చెప్పింది. అంత ఇష్టంగా నేను చదివే బ్లాగు నా స్నేహితురాలిదే అని తెలిసి కొన్ని రోజులు ఆనందాశ్చర్యాలలో మునిగి తేలాను. ఆ ఆననదంలో మళ్ళీ అన్ని టపాలూ చదివి వరసగా వ్యాఖ్యలు వ్రాశాను. కానీ మెల్ల మెల్లగా నా వ్యాఖ్యల పరిమాణం, frequency తగ్గి నా స్పందన స్మైలీలకి పరిమితం ఐపోతోంది ఈ మధ్య. ఎందుకంటే, తెలిసిన వారితో ముఖా ముఖీ (లేదా ముఖపుస్తంలో) మాటా మంతీ జరపడం ఎక్కువ అనువుగా ఉంటుంది.

ఇలా చెప్తుంటే నాకు ఇంకో విషయం గుర్తుకు వస్తోంది. నేను బ్లాగు వ్రాయడం మొదలు పెట్టినప్పుడు నా ఉత్సాహం కొంచెం శృతి  మించుతోందేమో అన్న అనుమానం కలిగి అలా ఐతే చెప్పమని నా దగ్గరి స్నేహితులకి చెప్తూ నా బ్లాగుని పరిచయం చేశాను. అప్పుడు వారు ఏమీ చెప్పలేదు. ఎవరికి వాళ్ళు యమా బిజీగా ఉంటారు. నా బ్లాగు చదివే తీరిక వాళ్ళకి ఎక్కడుంటుంది అనుకుని ఆ విషయం మర్చిపోయాను. కానీ ఒక స్నేహితురాలు క్రమం తప్పకుండా నా టపాలు చదువుతున్నాననీ, బాగా వ్రాస్తున్నాననీ తనకి కాస్త తీరిక దొరకగానే నాకు చెప్పింది. నేను సంతోషం పట్టలేకపోయాను. బ్లాగు డిలీట్ చెయ్యబడ్డాక కూడా ఏమయ్యిందో తెలియక తను నేను వ్రాయడం గురించి ఎదురు చూసింది, నన్ను అడిగింది. బ్లాగులో కొన్ని చేదు అనుభవాలైనప్పుడు ఎన్నేళ్ళనుంచో నన్నెరిగిన స్నేహితురాలిగా నేను నా గురించి సందేహించాల్సింది ఏమీ లేదని నాకు నమ్మకం కలిగించింది. అందుకని స్నేహం బ్లాగుల్లోకీ, బ్లాగులు స్నేహంలోకీ దారి తీసినా, రెండూ పూర్తిగా మమేకం కానక్కర్లేదు అని నాకనిపిస్తోంది. దేని ప్రాముఖ్యత దానిదే, దేని సంతోషం దానిదే. 

మహిళా బ్లాగర్‌గా నాకు నేనై ఏ ప్రత్యేకతా ఊహించుకోలేదు. ఇది బ్లాగు ప్రపంచమే కల్పించింది. అప్పట్లో సీబీ రావు గారు(http://deeptidhaara.blogspot.com/) మహిళా బ్లాగర్లతో ముఖాముఖీ ప్రచురించే వారు. అప్పుడు నేను వారడగగానే ఏదో వ్రాసి పంపించేశాను. ఇప్పుడు మీరీ ప్రశ్న అడిగితే అనిపిస్తోంది, నిజానికి మహిళా బ్లాగర్లు అని విడిగా చెప్పుకోవలసిన అవసరం ఉందా అని. ఇప్పట్లో బ్లాగులు రాశిలోనూ వాశిలోను, వైవిధ్యంలోనూ  మిన్నగా వ్రాస్తున్న వారిలో మహిళల శాతం ఎక్కువ ఉండి మగవారిని ప్రత్యేకంగా గుర్తించాలనిపించదూ, నిజం చెప్పండి?:) నేను అలా బాగా వ్రాసేవారిలో నా స్నేహితురాలు కూడా ఉందని చెప్పుకుని మురిసిపోవడం, తను నా స్నేహితురాలు కావడాన్ని ప్రత్యేకంగా చూడడం చెయ్యగలను. కానీ మహిళా బ్లాగరుగా నాకేమీ ప్రత్యేకత లేదు.  

సాహిత్యంతో నా పరిచయం అన్న ప్రశ్న రాగానే ఇంతవరకూ ఆగకుండా సాగిన మాటల ప్రవాహం ఒక్క సారి ఆగిపోయింది. నాకు తెలుగు సాహిత్యంతో చెప్పుకోదగ్గ పరిచయం లేదనే చెప్పుకోవాలి. బ్లాగుల్లో పుస్తకాల గురించి వ్రాస్తుంటే చదివి తెలుసుకుని AVKF వారినుంచి తెప్పించుకున్న పుస్తకాలు చదివి కానీ అంతర్జాలంలో అందుబాటులో ఉన్న కాపీలు చదివి కానీ తెలుసుకుంటున్నాను, నేర్చుకుంటున్నాను. అంతెందుకు వేటురి పాటలలో సాహిత్యాన్ని కూడా పాటపాటలో పదాలు వెతుక్కుని ఆనందించడం నేర్చుకున్నది చాలా మటుకు బ్లాగుల మూలంగానే. నేను బడి మారడం వల్ల ఎనిమిదో తరగతి నుంచీ తెలుగు మూడో భాష అయిపోయింది. నా చిన్నప్పుడు మా అన్నయ్యలూ, అక్కయ్యలూ వాళ్ళ పాఠ్యపుస్తకాలలోని పద్యాల గురించి మాట్లాడుకుంటుంటే నాకు పద్యాలంటే ఆసక్తి, ఇష్టం పెరిగింది. ఇంకా వాళ్ళందరూ స్నేహితులతో చర్చించేటప్పుడు శ్రీశ్రీ గురించి తెలిసింది. అలాగే యండమూరి రచనల గురించీ వాళ్ళు మాట్లాడుకుంటుంటే విని తెలుసుకున్నదే. సినిమా పాటల పుణ్యమా అని దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి దగ్గరయ్యాడు. కానీ సరిగ్గా సాహిత్యం పరిచయం కావల్సిన సమయంలో తెలుగు స్థానే ఆంగ్లం వచ్చింది. తెలుగులో చదవలేదని, తెలియలేదనీ ఒక రకమైన అసంతృప్తి ఉన్నా నాకు ఆంగ్లమైనా సరే సాహిత్యాన్ని ఆస్వాదించడానికి కావలిసిన బీజాలు అక్కడ పడ్దాయి. వ్రాయడం, భావాలని వ్యక్తపరచడం, చదివిన దానిని అర్థం చేసుకోవడ, విశ్లేషించడం, 8, 9, 10 తరగతులలో తెలుసుకున్నాను. అలా సాహిత్యం రుచి మరిగాక తెలుగు సాహిత్యం కోసం మొహంవాచిపోయాను. బ్లాగుల వల్ల ఆ విషయంలో నాకు ఆ లోటు చాలా మటుకు తీరింది. మాలతి గారి కథలంటే నాకు చాలా ఇష్టం. సాహిత్యానికి సంబంధించి ఆమె వ్రాసే వ్యాసాలు కూడా నాకిష్టం. ఇక పుస్తకం.నెట్ (http://pustakam.net)గురించి నేను చెప్పేదేముంది? బ్లాగుల్లో తెలుగు పుస్తకాల చిరునామాగా అందరికీ తెలిసిన ఇల్లే కదా! ఇప్పుడు మా అన్నయ్యలూ, అక్కయ్యలతో నేను కూడా తెలుగు సాహిత్యం గురించి కొన్ని మాటలు మాట్లాడగలుగుతున్నాను 🙂

స్త్రీగా వ్రాయడంలో ఏ ఇబ్బందులూ ఎదురవ్వలేదు. ఇబ్బంది ఎక్కడా అంటే స్త్రీల సమస్యల గురించి సరైన అవగాహన పెంచుకోమని వ్రాయడంలో. స్త్రీల సమస్యని స్త్రీల కోణంలోనుంచి వివరిస్తే చాలు వారి గురించి ఒక విధమైన అభిప్రాయం ఏర్పరుచుకుని వారిని ఒక రకమైన మసి పూసిన అద్దాల వెనక నుంచి చూడడం మొదలు పెడతారు కొంతమంది. ఇక వారు ఏ విషయం గురించి వ్రాసినా సరే వారిని వ్యతిరేకించడమే పనిగా పెట్టుకుంటారు. నేను వేదాలని చదివి అర్థం చేసుకోవలసిన అవసరం ఉందని వ్రాసిన వ్యాసానికి వచ్చిన స్పందనలో కూడా ఒకాయన నేను వేదాలని దూషిస్తున్నాను అన్న భావంతో వ్యాఖ్య వ్రాశారు. ఆయన చాలా విషయాల మీద సాధికారంగా మాట్లాడతారు. ఎంతో పరిజ్ఞానం ఉంది ఆయనకి. కానీ స్త్రీల దగ్గరికి వచ్చే సరికి అద్దాల రంగు మారిపోతుంది. అది అర్థం కావడానికి నాకు చాలా సమయం పట్టింది. అర్థమయ్యాక అది నాకు నిజ జీవితంలో కూడా వ్యతిరేకతని అర్థం చేసుకోవడానికి ఉపయోగపడింది. అదే విధంగా ముందు ఒక అభిప్రాయం ఏర్పరుచుకున్నా వరుసగా నా టపాలు చదువుతూ ఉండడం వల్ల నేను చెప్పదల్చుకున్నదేమిటో అర్థం చేసుకుని ఆ విషయం చెప్పిన వారూ ఉన్నారు. 

కొత్తపాళీ గారు చాలా మంది స్త్రీలు “నేను ఫెమినిస్టుని కాదు” అంటారెందుకు  అని ఒక చోట అనుమానం వ్యక్తం చేశారు. నేను ఫెమినిస్టుని కాదని నేనెందుకనుకుంటాను అంటే “ఫెమినిజం” భావజాలం నాకు పూర్తిగా తెలియదు కనుక. ఆ పదం నాకు తెలిసినప్పట్నుంచీ దాదాపుగా ఆ పదం వాడడం అపాయకరమనే అనుభవాలు కలగడం వల్ల. ఫెమినిస్టు అంటే పురుషద్వేషంతో సమానం అనే అభిప్రాయాం చాలా ప్రచారంలో ఉంది కనుక. ఆ అభిప్రాయం నాకు లేదు. కానీ నాకు ఫెమినిజం మీద ఏ అభిప్రాయమూ లేదు. నాకు పూర్తిగా అదేంటో తెలియదు కనుక.  సమాజం స్త్రీని ఎంత కాదన్నా ప్రత్యేకంగానే చూస్తుంది కనుక ఆ ప్రత్యేకతని అర్థం చేసుకుని దాని హద్దులు తెలుసుకుని, అవసరమనుకున్న చోట ఆ హద్దులని చెరిపే ప్రయత్నం చెయ్యక తప్పదు అమ్మాయిగా పుట్టిన వారికెవరికైనా అనే నా అనుభవాలు నాకు నేర్పాయి. ఐతే మానవత్వం ఉన్న చోట ఏ ఇజాలూ అక్కర్లేదు అనీ, ఆత్మీయత ఉన్న చోట ఈ రోజుల్లో అందరూ సమానమే అనీ అవి లేని చోట ఏ అభిప్రాయాలూ గౌరవించబడవనీ, ఇందులోనూ ఏ తేడాలూ లేవనీ కూడా అర్థమౌతోంది. 
బ్లాగింగ్ ఇప్పుడు దాదాపుగా ఆపేశాననే చెప్పాలి. తెలుగు4కిడ్స్ కోసం బ్లాగింగ్‌తో సహా నేను చెయ్యగలిగినదంతా ఎప్పటికీ చేస్తూ ఉండాలి అనే నా కోరిక. వ్రాయడం ఏదో ఒక రూపంలో ఎప్పటికీ కొనసాగించాలి అని ఆశ. తెలుగు బాలసాహిత్యానికి నేను విశేషంగా ఏదైనా ప్రయోజనకరమైన పని చెయ్యాలని కూడా నా కోరిక. 

నాకు నచ్చిన రచన ఏది అంటే దాదాపుగా తడుముకోకుండా నేను వ్రాసిన మొదటి కథ “అమ్మ దొంగా” అనే చెప్పాలి. మీ ఇంటర్వ్యూకి ఇవ్వడానికి ఇంకో కథ కూడా పోటీకి వచ్చింది. అది పెద్ద వాళ్ళ కథ. పిల్లల విషయంలో నేను చేస్తున్న కృషి చాలా మటుకు తెలిసిందే కదా, ఇంకో కథ ఇస్తే బావుంటుందని మనసులో తొలుస్తోంది. కానీ నా ఓటు పిల్లల కథకే వేస్తున్నాను. పెద్ద వాళ్ళ విషయాలూ వ్రాయగలను అని చెప్పుకోవాలని ఉన్నా, ఇక్కడ బాగా వ్రాసే వారందరూ తలుచుకూంటే పిల్లల కోసం బాగా వ్రాయగలరు అని చెప్పాలని  ఉంది. అందుకు ఉదాహరణగా నేను వ్రాసిన కథ పనికి వస్తుందని నాకనిపిస్తోంది. ఇప్పుడూ మళ్ళీ చదివి చూశాను. సులభమైన మాటలు వాడే, పిల్లలకి ఆసక్తికరంగా ఉండే కథనంతోనే, ప్రయోజనకరమైన విషయం మీదే వ్రాశాను అనిపిస్తోంది. మా పిల్లలూ ఈ కథని వారికి అన్వయించుకున్నారు. ముఖ్యంగా మా పెద్దబ్బాయి వేసే బొమ్మలూ, తెల్ల కాగితాల కోసం వాడి డిమాండ్లూ, వాడి ఇష్టాన్ని ప్రోత్సహించడానికీ, బాధ్యత తెలియజేయడానికీ మధ్య నా ఊగిసలాటా ఈ కథకి ప్రేరణలు. అప్పుడప్పుడూ ఈ కథ గుర్తు చేసి వాడిని కాగితాలు పొదుపుగా వాడడానికి మొహమాటపడేలా చేస్తుంటాను 🙂 ఈ కథ కొత్తపల్లి పిల్లల పత్రిక వారు అచ్చు వేశారు కూడా. ఆ కథ ఇక్కడ ఇస్తున్నాను.
————–
అమ్మ దొంగా!

సంచీ నిండా పుస్తకాలు.

నోటు పుస్తకాల నిండా ప్రశ్నలూ జవాబులూ.

ఎప్పుడైనా తెల్ల కాగితం దొరికిందంటే దాని మీద రాసేది పరీక్ష జవాబులు.

బొమ్మలేసుకుందామంటే- చిత్తు కాగితాలు.
‘నువ్వెంత బాగా బొమ్మలు వేస్తావో!’ అంటుంది అమ్మ.
కాని కొత్త కాగితం అడిగితే మాత్రం ‘దండగ’ అంటుంది.
‘చెట్లు కొట్టి కాగితాలు చేస్తారు;’

‘కాగితాలు తక్కువ వాడాలి, ఖాళీ ఉంటే మళ్ళీ వాడాలి’ అంటుంది.

ఒక రోజు మా నాన్న, అమ్మకి తెలియకుండా తన ఫైలులోంచి తీసి ఒక తెల్ల కాగితం ఇచ్చారు.

నేను చాలా జాగ్రత్తగా దాచుకున్నాను దానిని.

‘ఏదైనా మంచి బొమ్మ వెయ్యడానికి వాడాలి ‘అని.

అంతే కాదు, అమ్మ చూస్తే కోప్పడదూ? నాన్న మీద కూడా కోపమొస్తుందో ఏమో.

రోజూ పడుకున్నాక, అమ్మ లైట్లు ఆర్పేసి వెళ్ళిపోతే, ఆ చీకట్లోనే ఆ కాగితం తీసుకుని చూసుకుంటున్నాను: ఏమైనా మంచి ఆలోచన తడ్తుందేమోనని. ఒకటే బెంగ, ,అమ్మ చూసేస్తుందేమో, తీసేసుకుంటుందేమో అని!

ఒక రోజు అమ్మకి ఒంట్లో బాలేదు. రోజంతా పడుకునే ఉంది.

నాకేమీ తోచలేదు. ఆ దాచి ఉంచిన కాగితం గుర్తుకు వచ్చింది.

బాగా దిగులేసింది. ఏదో తప్పు చేశాననిపించింది.

నాన్న ఇంటికి వస్తూ కొత్త మందులేవో తెచ్చారు. నేను కంగారు పడుతుంటే టెంపరేచరు చూసి, “పరవాలేదులే, జ్వరం లేదు. ఈ రోజుకి అమ్మని ఇబ్బంది పెట్టకు. వీలైతే ఏదైనా మంచి బొమ్మ వేసి ఇవ్వ కూడదూ, సంతోషిస్తుంది?” అన్నారు.

అప్పుడు వెంటనే ఆ తెల్ల కాగితం తీసి అమ్మ కోసం ఒక మంచి బొమ్మ వేశాను.

కింద చాలా చిన్నగా “సారీ” అని రాశాను.

అమ్మకి చూపించాను.

అమ్మ, బొమ్మ చూసి చాలా బావుంది అంటుంటే నేను కింద రాసిన “సారీ” చూపించాను.
అమ్మ నవ్వేసింది.

‘సరే, అయితే ఇప్పుడు వెనక వైపు కూడా ఏదైనా బొమ్మ వేసి ఇవ్వు’.

‘రెండు వైపులా పూర్తిగా వాడుతానంటే నాన్న నీ కోసం కొని ఉంచిన కాగితాల్లోంచి నీకు రోజుకొకటి ఇస్తాను’ అంది.

అప్పటికప్పుడు కాగితం తిప్పి ఇంకో బొమ్మ వేశాను. నాన్న కాగితాలు గూట్లో దాస్తుంటే అమ్మ నా కళ్ళు మూస్తోందిట.

కింద పెద్ద అక్షరాలతో రాశాను, “అమ్మ దొంగా!” అని.

—————-
మీరు ఇప్పుడు నా బ్లాగు గురించి వ్రాయమని అడిగినందువల్ల నేను నా జ్ఞాపకాలని నెమరు వేసుకోగలగడమే కాదు, మళ్ళీ ఎన్నో నెలల తర్వాత ధారాళంగా వ్రాయగలిగాను కూడా. అందుకు మీకు ఎంతైనా కృతజ్ఞతలు చెప్పుకోవాలి.

కొంటె పిల్లతో కాసేపు…

https://i1.wp.com/vaakili.com/patrika/wp-content/uploads/2013/02/jyothirmayi.jpg

బ్లాగర్ పేరు; జ్యోతిర్మయి 

బ్లాగ్ పేరు; శర్కరి, కనిపించే అందాలే, పాఠశాల

బ్లాగ్ చిరునామా    http://themmera.blogspot.com/

http://sajyotsna.blogspot.com/

http://vidyalayamu.blogspot.com/

పుట్టిన తేది: శ్రావణమాసంలో రెండో మంగళవారం.

పుట్టిన స్థలం: రాళ్ళు, రప్పలు, కొండ, గుడి వుండి ఒకప్పుడు నీటి ఎద్దడి బా…గా వున్న ఊరు. గిత్తలకు మాత్రం మాంచి గిరాకీ.

ప్రస్తుత నివాసం: ఓ క్షణం ఇంట్లో మరు క్షణం ఊహల్లో…. ఎక్కడనిచెప్పను. శాశ్వత నివాసం మావారి హృదయంలోనే(నట).

విద్యాభ్యాసం; పూర్తయ్యాక తప్పకుండా చెప్తాను.  

వృత్తి; ఉండాలంటారా…

వ్యాపకాలు; ఇదీ అదీ అని లేదు అప్పటికి ఏది ఆసక్తి కలిగిస్తే అదే…ఎక్కువ కాలం అంటిపెట్టుకున్నవి చదవడం, చదరంగం. ప్రస్తుతం అమ్మ, ఆవు, ఇల్లు, ఈగ అంటూ ఓ నలుగురు పిల్లలతో చెప్పించడం. 

బ్లాగ్ మొదలు పెట్టిన తేదీ; 2 సెప్టెంబరు 2011

మొత్తం బ్లాగ్ పోస్టులు; గాంధారి సంతానాన్ని ఈ మధ్యే దాటాయి.

బ్లాగ్ లోని కేటగిరీలు;ప్రచురణలు,

కథలు, కవితలు, నా జ్ఞాపకాలు, కదంబమాల, పసిడి పలుకులు, బంగారు బాల్యం, మధురస్మృతులు, మా గడుగ్గాయి, దృశ్యనాటికలు, సంస్కృతి, ప్రయాణం, సమీక్షలు, శుభాకాంక్షలు. 

బ్లాగ్ ని ఒక మాధ్యమంగా ఎపుడు గుర్తించారు?

జూన్ లో 2011 లో… చిమటా మ్యూజిక్ సైట్ లో మొదటి సారిగా చూశాను. ఆ బ్లాగులకు వెళ్ళి వ్యాఖ్యలతో పాటుగా చాలా దూరాలు ప్రయాణించి…’ఇదేదో బాగానే ఉందే..’ తో మొదలై, రెండు రోజుల్లో కళ్ళు ఎరుపై ఆ తరువాత ఇంకేముంది ఎదలో వలపై నిలిచింది.

బ్లాగ్ రచనలో మీ అనుభవాలు?

మొదలుపెట్టిన రోజే ఓ నాలుగు రచనలు బ్లాగులో పెట్టేసి కాఫీ కప్పు, చిప్స్ పాకెట్ పక్కన పెట్టుకుని కూర్చున్నాను…అందరూ వచ్చి వ్యాఖ్యలు పెడతారని రోజంతా ఎదురుచూశాను L (అమాయకత్వానికి మించిన సుఖం లేదు కదూ). గాలన్ కాఫీ, నాలుగు చిప్స్ పాకెట్స్ పూర్తయ్యాయి కాని ఎవరూ వ్యాఖ్య పెట్టడం కాదు కదా చూడడానికి కూడా రాలేదు. ఎందుకు రాలేదో అర్ధం కాలేదు. మరీ అంత ఛండాలంగా ఉన్నాయా అనుకుని పైకి కిందకూ స్క్ర్లోల్ చేస్తూ ఓ ముప్పై సార్లు చదివాను. ఆ తరువాత ఎవరి బ్లాగులోనో ఒక పక్కగా కనిపించాయి…కూడలి, మాలిక, హారం…టట్టడాయ్ ఇంకేముంది రహస్యం బట్టబయలు. మొదట్లో ఘడియకోసారి చూసేదాన్ని పెద్ద బ్లాగర్లు(అంతలోనే అపార్ధం చేసుకోకండి…. అప్పటికే బ్లాగు వ్రాస్తున్న వాళ్ళు) ఎవరన్నా వచ్చి కామెంట్ పెడతారేమోనని J. వచ్చేవాళ్ళు వస్తున్నారు పోయేవాళ్ళు పోతున్నారు అప్పుడప్పుడూ ఓ మాటనేస్తున్నారు…వాళ్ళ వివరాలు కొంచెం తెలుసుకుందామని స్టేట్స్, ఫీడ్ జిట్ కలిపాను. కొన్నాళ్ళకు అవన్నీ శతృకూటమిని తయారు చేస్తున్నట్లుగా అనుమానం వచ్చి వాటిని తీసేసాను.

బ్లాగింగ్ వలన ఉండే సానుకూల అంశాలు?పరిమితులు?

 

ఇలా బ్లాగ్ లో పోస్ట్ పెడతానా…అలా పాఠకులు వచ్చేస్తారు. నాకెలా తెలుసని ఆశ్చర్యపోతున్నారా వెనక స్టాట్స్ దగ్గర మాటేస్తాగా…వచ్చిన పుణ్యాత్ములు ఓ మాటనేస్తారు. దాన్ని నేనో వారం పాటు మోసుకు తిరుగుతాను. ఆ మాట ఊరుకుంటుందా మరో మాట తోడు కావాలంటుంది. దాని ముచ్చట ఎందుకు కాదనాలి ఇంకో పోస్ట్ వేస్తాను. అలా అలా నల్లేరు మీద నడకలా సాగిపోతుండగా ఒకరోజెందుకో వెనక్కి చూసుకున్నాను. ‘నిజంగా నేనేనా…’ అని సందేహం, నేనేనని నమ్మకమూ కలిగాయ…అభిమానించే నలుగురూ అక్షరసుమాలంది౦చారు. ఇంతకంటే ప్రయోజనం ఏం కావాలండి.

మహిళా బ్లాగర్ గా మీ ప్రత్యేకత?

మా స్కూల్లో ఒకసారి ‘స్త్రీ కి విద్య అవసరమా అనవసరమా’ అన్న అంశం మీద వక్త్రుత్వ పోటీ జరిగింది. ముగ్గురు ఉపాధ్యాయునిలు సగానికి సగం విద్యార్ధినులు ఉన్న మా స్కూల్లో ఆ చర్చే అనవసరం అన్న వాదన చేసినట్లు గుర్తు. ఇప్పుడెందుకో అది గుర్తొచ్చింది.

నా ప్రత్యేకత…..ఎముందబ్బా, పెద్దలడిగాక చెప్పకపోవడం పద్ధతి కాదే….పాఠకులే సాయం చెయ్యాలి.

సాహిత్యంతో మీ పరిచయం?

కొన్ని దశాబ్దాల క్రితం మా అమ్మ టీచర్ గా పనిచేసేవారు. తరగతిలో పిల్లలెవరో దొంగతనంగా పుస్తకం చదువుతుంటే అది తీసి బాగ్ లో పెట్టుకున్నార్ట(ఇది దొరతనంగానే). ఆ విషయం మరచిపోయి ఇంటికి తెచ్చారు. బుజ్జి పుస్తకం, సరిగ్గా అరచేయంత ఉందేమో, రాజు..మాంత్రికుడు, చెట్టుతోర్రలో ప్రాణాలు కథ. మొదటి అక్షరం మొదలెట్టగానే ప్రపంచంతో సంబంధాలు తెగిపోయాయి…చివరి అక్షరం పూర్తయినా స్పృహలోకి రాలేదు. అప్పట్నుండి ఎప్పుడు సమయం దొరికితే అప్పుడు ప్రపంచంతో సంబంధాలు తెంచేసుకుoటు౦టాను. ఇక్కడ మా నాన్నకున్న అలవాటు గురించి కూడా చెప్పాలి. నచ్చిన వాక్యానికి ముందో వెనుకో ఓ నవ్వు అతికించి అక్షరాలను ఇల్లంతా చల్లేసేవాళ్ళు. అవి మమ్మల్ని పట్టుకుని మిగిలిన అక్షరాలను పరిచయం చేసేవరకూ వదిలేవి కావు.

స్త్రీగా రాయడంలో మీకు ఇబ్బందులు ఏవైనా ఎదురయ్యాయా?

 

అబ్బో చాలానే ఎదురయ్యాయి. ఈ పప్పు, ఉప్పు, పాలు నిశానీలు కదండీ…సమయం సందర్భం లేకుండా మాడిపోవడాలు, అడుగంటడాలు చేసి గొప్ప ఇబ్బందుల్లో పడేసేవి. వంట చేయకుండానే వడ్డించబోవడం లాంటి ఇరకాటాలూ తప్పలేదు.

జీవన నేపధ్యం?

ఒకప్పుడు రాధా, గోపాలం, బుడుగు, సీగానపెసూనాంబ. ప్రస్తుతం విమల, బుచ్చిబాబు, బుజ్జిపండు, చిట్టితల్లి.

ఎన్నాళ్ళు బ్లాగింగ్ కొనసాగించాలని?

‘క్షణక్షణముల్ జవరాండ్ర చిత్తముల్’…. చిత్తం ఉన్నంతవరకూ.

సరదాగా ఏవైనా చెప్పండి?

సరదాగా చెప్పడం మహా కష్టమండి నేనసలే మహా సీరియస్….

బ్లాగులన్నీ ఇళ్ళయిపోయి బ్లాగర్లే అందులో గృహస్థులైతే వచ్చే పోయే పాఠకులతో సాహిత్య చర్చ చేస్తూ…. ఎంత బావుంటుందో కదా!

సీరియస్ గా ఏవైనా చెప్పండి?

నేను గమనించినంతవరకూ చాలా వరకు బ్లాగరు వ్రాసేవి కొన్ని వారి అనుభవాలు, కొన్ని సమాజాన్ని చూసినవి. ఈ కలబోతలో సంబంధంలేని వాటిని బ్లాగరుకు ఆపాదించి వ్యాఖ్యానించడం జరుగుతుంది. అందువల్ల కొన్ని అంశాలను వ్రాయాలనుకుని కూడా మానేసాను.

 

మీ బ్లాగ్ పోస్ట్స్ లో మీకు నచ్చిన కధ గానీ వ్యాసం గానీ ఒకటి, కవితలైతే రెండు  మూడు 

పెద్ద సమస్యే తెచ్చి పెట్టారుగా…ఒకదాని పేరు చెప్తే మిగిలిన వాటికి కోపం వస్తుంది. సరే ఒక పేరు చెప్తాను నేను చెప్పానని మా ‘శర్కరి’ దగ్గర అనకండి.

 

లేత ఇల్లాలి ముదురు పాకం