భాండాగారం

పండువెన్నెల

Cover Page _ Modified

 ”…రెండురోజుల కాలానికే ఇంతశక్తి ఉంటే తరుచుగా పిల్లలకీ రచయితలకీ మధ్య అనుబంధం ఏర్పడితే అద్భుతాలు జరిగితీరుతాయి. సాహిత్యసభలు అంటే తలపండిన పదిమంది ఒకచోట చేరి ఒకరిగురించి మరొకరు పొగుడు కోవడంగా మారిపోయిన సందర్భం ఇది. ఆ సభలు చూసినపుడల్లా రచయితల టార్గెట్ ఏంటి అన్న సందేహం ఊపేస్తూనే ఉంటుంది. సన్మానాలు,సత్కారాలు, పుస్తకావిష్కరణలు, పుస్తకసమీక్షలు, కవిత, కథాపఠనాల పేరిట పదేపదే అదే గుప్పెడు గుంపు కూడినపుడు సాహిత్యజీవుల చివరాఖరి నాటకం చూస్తున్న దిగులు కలుగుతుంది.

సమాజాన్ని సమూలంగా మార్చేస్తున్నామన్న భ్రమలలోనుంచి ముందుగా రచయితలే బైటపడాలి. ‘మేము రాసేది మాకోసమే లేదా మా గుప్పెడుమందికోసమే అది మా ఇష్టం’ అన్నవారితో పేచీ ఏమీలేదు. వారితో ఆనందంగా విభేదించి తప్పుకోవచ్చు. కానీ సాహిత్యం సమాజచలనానికి ప్రత్యక్షదోహదాన్ని ఇస్తుంది అని బలంగా నమ్మిన రచయితలు మాత్రం తమ ఎజెండా మార్చుకోవలసి ఉంది. దానికోసం అనేక ప్రయోగాలు చేయవలసి ఉంది…” ( పండువెన్నెల – ముందుమాట నుంచి ) – మల్లీశ్వరి, కత్తిపద్మ, నిశాంత్

ప్రకటనలు

‘బెమ్మోచ్చవం నాకు సేన నచ్చీసినాది.’

10502130_1532170283672466_8872186814400156413_n

నాను ఇలగ అనీసినానో నేదో వూరోల్లంత గొల్లువెట్టీసినారు. ‘ఓలమ్మా! ఈ మల్లమ్మకి ఏటయిపోనాది! ఒడుపెరిగిన దాయి గదా తట్టుకుని ఒడ్డున పడిపోతాది అనీసుకున్నాం…సివరికి మల్లమ్మకి కూడా దెబ్బడిపోనాది. పిచ్చి మాటలాడేస్తోంది ఏటి సేస్తుము!’  అనీసి అక్కుర్లు బుక్కుర్లై ముక్కులు సీదేసినారు. మరి కొందరు నేస్తులయితే ఇకటాలు మొదలు పెట్టీసినారు. ‘నెంబర్ 10 బస్సు ఎక్కించీ మందువా!’  అనీసి. మరి కొందరు జూదగత్తెలు పందెం విసిరినారు నా మీదకి. ‘ఇంకోపాలి దయిర్నంగా చూసి సిలకలాగా నవ్వుకుని వచ్చీసినావంటే నీకు లచ్చ కాదు పది లచ్చలు ఇస్తుము’  అనీసి.

ఇయ్యన్నీ ఇనేసి నాను జవజవలాడిపోనాను. ఈ  లోకంలోట దర్మము నశించుట గాకపోతే ఆళు సెప్పేది నాను ఇనీయాలి గానీ నాను సెప్పేది ఆళు ఇనుకోరా?! అదే అనీసినాను.

అల్లప్పటికి అందరికీ ఒంటి మీనకి తెలివి వచ్చీసి ‘ యానికే నీకు బెమ్మోచ్చవం నచ్చీసినాది ఒక్క పాయింటు సెప్పుమీ మావు  ఆలకిస్తాం.’ నిలదీసి అడిగినారు.

నానపుడు సద్దుకుని కూకుని ఇలగ సెప్పినాను.

నానూ నా సెందుమావ కలిసి బెమ్మోచ్చవానికి పోయినాము. హాలు లోపట సల్లగా సుకంగా పత్తెంగా ఉండేతలికి అయిదో నిమిషాన నాను నిద్రలోకి జారుకున్నాను. మరల్లపుడు పదో నిమిషమో పదకొండో నిమిషమో నాకు ఎరికనేదు గానీ గొల్లున నవ్వులు వినపడేతలికి ఉలిక్కిపడి లేసినాను. అందరి మొకాలట ఎలుగు నవ్వులు. ఈ  నవ్వులన్నీ  నాను  మిస్సయిపోయాను గావాల అనీసి కళ్ళు గట్టిగా తెరిచి తెరకి అతికించినాను. అల్లప్పటికి నాకు బోధపడినాది. అసలు ఇషయం తెర మీదట కాదు నా పక్కన ఉన్నది అని. ఇకటదారి మా సెందుమావ నా పక్కన కూకుని పేల్సినాడు మాటలు…ఇహన సూడండే! హాలుహాలంత నవ్వుల్తో అవ్వాయి సువ్వాయిల్నాగా ఎగిసిపడినారు. ఓలమ్మా మరి కంటి మీద కునుకు పడితే ఒట్టు.

ఒక్క చణం సెందుమావ పల్లకుంతే నేనే గాదు పెజలు బరాయించుకోనేకపోయినారు. ఏదొకటి అనుమీ, ఒక డవిలాగ్ విసురుమీ అనీసి బోల్డు ఇజ్ఞప్తులు పంపినారు.  మరిహన ఏటి సేస్తాడు నా మావ! పెజల మానపేనాలు రచ్చించటం కోసం సెందుమావ బాద్దెత బుజానేసుకుని అందరిని ఒడ్డున పడేసినాడు. నాను కూడా ఇతోదికంగా నాలుగు మాటలు మా మావకి అందించి సాయపడినాను. హాలు లోపట నుండి బైటకు వచ్చేతలికి అల్లందరూ క్యూలు కట్టి మావకి షేకు హాండులిచ్చి ‘మీరే గనక నేకపోయి ఉంటే ఈ రోజు మావు ఏటయిపోయి ఉందుము…మా పేనాలు నిలువునా రచ్చించారు’. అనీసి పండగలు పబ్బాలకి మమ్మల్ని భోజికి రమ్మని పిలుపులు సేసి మరీ ఎల్లినారు.

దయగల తల్లుల్లాలా తండ్రుల్లాలా! ఇహన ఇప్పుడు సెప్పండి నాకు బెమ్మోచ్చవం సేన నచ్చీసినాది అంటే అందులోట ఏటి తప్పున్నాది??!!

నాన్నగారూ, పుట్టినరోజు జేజేలు

ఈ రోజు పాతూరి పూర్ణచంద్రరావు అలియాస్ పూర్ణయ్యగారి కోసం కొంచెం సమయం కేటాయించుకోవాలని గత పది రోజులుగా గట్టి నిశ్చయంతో ఉన్నాను. డెబ్భై నాలుగేళ్ళు నిండి డెబ్భై అయిదులోకి ప్రవేశిస్తున్న నా జీవనశిల్పికి నాలుగు అక్షరమాలలు అల్లుదామని ఇట్లా లాపీ ముందు కూచున్నాను. నేనంటే నేనంటూ దూసుకొస్తున్న ఆలోచనలను వరుసలో పెట్టలేక సతమతమవుతుంటే ఎందుకో చప్పున దుఃఖం ముంచుకొచ్చింది. ఏం ఆయన వయసు వెనక్కి పరిగెత్తకూడదా! ఇంత అన్యాయంగా ఏటికేడూ పరిపూర్ణతలోకి పయనించాలా! వద్దు గాక వద్దు. నేను పూర్ణయ్య గారి గారాలపట్టిగా ఉండగానే కాలం అక్కడే ఆగిపోవాలి. ఆయన వద్ద పదిలంగా ఉన్న బాల్యాన్ని ఎప్పటికీ అనుభవిస్తూనే ఉండాలి.

డిగ్రీ చదివే రోజుల్లో ఆయన పక్కనే నడిచినపుడు ‘మీ అన్నయ్యా?!’ అని స్నేహితులు అడిగితే ఆరడుగుల ఆ  అందగాడిని చూసి ‘నాన్నగారూ మురళీమోహన్ మిమ్మల్ని సినిమాల్లో నటించమని అడిగితే ఎందుకు వద్దన్నారు?’ అని చిరుకోపంగా అప్పటికి నూటపదోసారైనా కొత్తగానే అడిగాను. చర్మం ముడతలు దేలి గూళ్ళు పట్టు సడలి జుత్తు పండిపోయినా ఇప్పటికీ హీరో అంటే మా నాన్నగారే! స్నిగ్ధ అంటుంది ఈ లోకంలో అందరి కన్నా మా నాన్నే గొప్ప అని. అపుడు నేనంటానూ ‘నీ మొహంలే సిద్దూ మా నాన్నగారి కన్నానా?’అని. ఎవరి నాన్న వాళ్లకి గొప్ప అని అనిపించనివ్వనంతగా ప్రేమిస్తారేంటో ఈ తండ్రులు!

ఇన్నేళ్ళ జీవితంలో నచ్చినవీ నచ్చనివీ బోల్డు ప్రేమలేఖలు అందుకున్నానా…

జాబిలిలోని చల్లదనం

జిలేబిలోని తియ్యదనం

కలిసి మా జాజి అని నాన్నగారు నా చిన్నపుడే చెప్పినంత బాగా ఇంకెవరూ చెప్పలేక పోయారు J సారీ చందూ

పల్లెటూరి రైతుకి ఉండే ఈస్థటిక్స్ తో బోల్డు వర్ణనలు చేసేవారు. చిన్నపుడు ఏం తోచకపోతే అక్కాచెల్లెళ్లు నలుగురం ఆయన చుట్టూ చేరి, నేనైతే నాన్నకూతురిని కదా మరీ హక్కుతో నాన్నగారూ నా చెవుల గురించి చెప్పండి, కళ్ళు గురించి చెప్పండి అనగానే ‘తాటికాయ ముచ్చు వద్ద చెక్కాక పైకి తేలిన తాటిముంజెలా ఉంటాయి నీ కళ్ళు’ అంటుంటే నోరావలించి వినేవాళ్ళం. ప్రేమ, గారాబాల సిరులొలికే బాల్యాన్ని ఇచ్చినందుకు మీకు ఎంతేని రుణపడిఉన్నాము. అది మేము తీర్చలేనిది, మీరు ఆశించనిది.

నాన్నగారూ,

మేమిప్పటికీ మీ సందిట దాగున్న బిడ్డలం.

మీరు చిరకాలం ఆరోగ్యంగా సంతోషంగా జీవించాలి.

మీకు పుట్టినరోజు జేజేలు  12919062_572998596184353_1685750104_nDSCN0242DSCN0241

మనసున మల్లెల మాలలూగించే మాస్టారు.

12049372_505455532938660_4853252411669319510_n

దాదాపు పాతికేళ్ళ కిందట తెలుగు యూనివర్సిటీ లో సంప్రదాయ నవ్యసాహిత్యం పాఠాలు చెప్పిన బాలాంత్రపు రజని కాంతారావు గారు,ఎంతటి వారో కూపస్థ మండూకాల వంటి మాకేమి తెలుసు ! ఓ పెద్ద వయసు ఉపాధ్యాయుడు ఆయన. మేమేమో అన్నీ మాకే తెలుసునని విర్రవీగే కుర్రపిల్లలం . క్లాసు రూములో మా అల్లరికి అంతే ఉండేది కాదు. ఆయనేమో తన్మయంగా పాడుకుంటూ పాటల మధ్య పాఠాలు చెపుతూ ఉండేవారు. ఆయన నుంచి ఏమి గ్రహించామో ఇపుడు విడదీసి చూసుకుని చెప్పడం చాలా కష్టం. నన్ను చూడగానే ప్రతి రోజూ ( నేను మల్లీశ్వరిని కదా ) మనసున మల్లెల మాలలూగెనే అని పాడుతుంటే చుట్టూ స్నేహితుల మధ్య గర్వంగా ఉండటం బాగా గుర్తుంది. మా క్లాసుకి వచ్చిన మొదటి రోజు సఫారీ సూట్ వేసుకుని, ఫేస్ పౌడర్ నీట్ గా రాసుకుని జేబు వద్ద ఎర్రగులాబీ పెట్టుకుని వచ్చారు.ఆ రోజంతా అదే మాట్లాడుకున్నాం. తర్వాత నాకు వీలైనపుడల్లా మా యూనివర్సిటీ తోటలోని ఎర్ర గులాబీ ఆయన చొక్కా జేబుపైన అలంకరణగా పెడుతుంటే ఏ రోజూ వద్దన్నది లేదు.

ఆ మధ్య మాటల్లో హేమచంద్ర గారు ఓ మాటన్నారు. పెద్దవాళ్ళ విషయంలో ఆలస్యం మంచిది కాదు అని. అవును పాతికేళ్ళ ఆలస్యం అసలు క్షమార్హమే కాదు. ఏడు గంటల సుదీర్ఘ ప్రయాణం తర్వాత మొన్న ఉక్కపోత విజయవాడ చేరి చుట్టుగుంట మీదుగా సీతారాం పురం చేరుతూ గులాబీ పూల కోసం వెతికి ,దొరకక ఉసూరుమని ఒట్టి చేతులతో రజని వద్దకు వెళ్లాను.

పాఠాలు చెప్పిన రజని దొరకలేదు.

రెండు మూడేళ్ళ పసి పిల్ల వాడు కనిపించాడు అవును.అప్పట్లాగే అలంకరణ శ్రద్ధ. రంగుల డిజైన్ పొట్టి లాల్చీ మణికట్టుకు పూసల దారం కట్టుకుని బుద్ధిగా కుర్చీలో కూచుని ఉన్నారు. ఉరుక్కుంటూ దగ్గరకి వెళ్ళానా ! నన్ను గుర్తు పట్టలేదు  😦 మనసున మల్లెల మాలలూగలేదు. చేతిలో గులాబీ పూవూ లేదు. జ్ఞాపకాల వంతెన మీద నా ఒంటరి ప్రయాణం. శతపత్ర సుందరి గురించి చెప్పి పాడమని హేమచంద్ర గారు సరోజ గారు చెపితే చెప్పినపుడుల్లా నీకెందుకు నేను పాడతానుగా అన్నట్లు తలూపుతూనే ఉన్నారు. చివరకి రెండు లైన్లు పాడగానే మింగకుండా పదిలంగా బుగ్గన దాచుకున్న జ్వరం మాత్ర అడ్డు పడి ఆగిపోయారు.
96 ఏళ్ల పసివాడికి ఇపుడు కొడుకు తండ్రిగా మారాడు. కోడలు తల్లిగా మారింది ‘ ఏదీ నాన్నా ఓ సారి నవ్వు అనగానే అచ్చపు పాల నవ్వు. నవ్వుతుంటే ఆ పసితనానికీ, దానికి ఉన్న స్వచ్ఛతకీ మనసు పరవశించి పోయింది. ఆయన మలి బాల్యానికి వాత్సల్యపు ఆజానుబాహువు హేమ చంద్ర గారు, వెన్నెలవెల్లువ ప్రసూన గారు రక్షకులు. నా అలక్ష్యం వల్ల రజని జ్ఞాపకాల్లో నేను మిగలలేదని అనిపించి బిక్కమొహం వేసినపుడు ఈ దంపుతులిద్దరూ మళ్ళీ తల్లిదండ్రులై నన్ను అక్కున చేర్చుకున్నారు. పరంపరకి భరోసానిస్తూ చేతిలో చెయ్యి వేసి హత్తుకున్నారు.