సాహసగత్తెల సైకిల్ పోటీ

No automatic alt text available.

 

నవంబర్ నెల సప్తవర్ణలేఖ

20/10/16,
విశాఖపట్నం.

ప్రియమైన విమలా,
చినుకు ద్వారా నీ ఉత్తరం అందింది. భిన్నంగా వైవిధ్యంగా సాగిన నీ లేఖ చాలా ఆలోచనలను ఇచ్చింది. స్త్రీలు తమ ధిక్కారాన్ని ప్రకటించడానికి, తమని తాము స్థిరపరుచుకోవడానికి ఎంచుకునే పద్ధతులను చూసినపుడు వాళ్ళెంత సాహసులో కదా అని గర్వంగా ఉంటుంది. నేననుకుంటానూ స్త్రీలు ఎంతఎదిగినా, ఎదిగినచోటల్లా వాళ్ళని బలవంతానా ఒదిగించే వివక్షలు కాచుకుని ఉంటాయి అని. అంతోఇంతో చదువుకుని, తోచిన అనుభవాలు రాసుకుంటూ, సమూహాన్ని కలవరిస్తూ ఉండే నా మీద కూడా ఈ వివక్షలు పోవు. గొప్ప కవయిత్రి, కథకురాలు, ఉద్యమకారిణి అయిన నీ మీదా పోవు. మరెంత ఉన్నతస్థాయికి ఎదిగినవారి మీదైనా రూపం మార్చుకున్న భేదభావాలు వేధిస్తూనే ఉంటాయి.

మనమేం చేస్తాం మరి, సంస్కారం గల చోట మృదువుగానూ, తోలుమందపు లోకం మీద కాస్త గట్టిగానూ అరిచి చెప్పక తప్పదు కదా! మనకి తోచిన ధిక్కార పతాక ఎగురవేయక తప్పదు కదా! అట్లాంటి స్త్రీలను పరిచయం చేసినందుకు నీకు ధన్యవాదాలు. అటువంటి స్త్రీలలో కూడా ఏ గుర్తింపూ లేని ఇద్దరు అతిమామూలు ఆడపిల్లల పౌరుషాన్ని, అది వాళ్ళ అంతరంగాన్ని వెలిగించిన వైనాన్ని నీతో పంచుకుంటాను.

వివినమూర్తిగారు తరుచూ వాళ్ళమ్మాయి చెప్పిన ఒకమాటని కోట్ చేస్తూ ఉంటారు. ‘స్త్రీల సాధికారికత వాహనం నడపడం రావడం వల్లనే పరిపూర్ణమౌతుంది’ అని. చాలా సాధారణంగా కనిపించే ఈ వాక్యం మొత్తం మానవ ప్రగతి మూలాల్లో కీలకమైనదని అనిపిస్తూ ఉంటుంది నాకు. ఎంత నిగూఢమైన అర్థాన్ని పుణికిపుచ్చుకున్నది ఈ వాక్యం! జంతువులను లొంగదీసి మచ్చిక చేసుకుని సంచార జీవితాలను సులువు చేసుకున్న మనిషి ఈ రోజుకీ సంచారజీవే కదా. పొద్దుటినుంచీ రాత్రి ఇంటికి తిరిగివచ్చేవరకూ జనారణ్యంలో సంచరించడానికి సాయపడే వాహనాలని ముందుగా మచ్చిక చేసుకున్నది మగవారే కదా. స్త్రీలు ఇపుడిపుడే పూర్తిస్థాయి పోటీలోకి వచ్చారు. కారైనా, మోపెడ్ అయినా, సైకిలైనా మరే ఇతర వాహనాలనైనా నడిపే నైపుణ్యాన్ని కలిగి ఉండటం ఇప్పటితరం స్త్రీలకి తప్పనిసరి. దానివల్ల మొబిలిటీ పెరుగుతుంది. స్త్రీలకి లోకం విశాలమవుతుంది. ఎంతదూరమైనా వెళ్లి పని చేసుకురాగలిగిన ఆత్మవిశ్వాసం పెరుగుతుంది.
వాహనం నడిపే స్త్రీల నైపుణ్యం మీద చులకన భావం ఉంటుంది మగవారికి. ముఖ్యంగా పెద్దపెద్ద లారీలు, బస్సులు నడిపేవారికి మరీ ఎక్కువ. ధనమదం, అధికారఆధిపత్యం గలవారి పిల్లలు నడిపే వాహనాలు కూడా ఇటువంటి వేధింపులకి పాల్పడతాయి. మాటూరి లావణ్య హత్య కేసు ఇందుకు ఉండాహరణ. ఆడపిల్లలు మోపెడ్స్ మీద వెళ్తుంటే బాగా దగ్గరగావచ్చి కయ్యిన హార్న్ కొట్టి దడిపించడం, ఆలోస్మ్ట్ వారి వాహనాలను రాసుకుంటూ వెళ్ళడం, సమాంతరంగా నడుపుతూ కన్ఫ్యూజ్ చెయ్యడం ఎన్నోసందర్భాల్లో చూసాను. అలాంటివి చూసినపుడు చెయ్యగూడని పని చేస్తున్నవారిని వేధించినట్లుగా ఉంటుంది.
స్త్రీలు పురుషులతో సమానంగా అన్నిరంగాల్లో పనిచేయడం చట్టబద్ధమైనది కాబట్టి మగవాళ్ళ కసి, అసహనం వేరే రూపాల్లో వ్యక్తం అవుతుంది. పల్లెలనుంచి నగరాల వరకూ, సైకిల్ నుంచి విమానాలవరకూ వాహనచోదకులైన మగవాళ్ళకి ఉన్న రక్షణ, ప్రోత్సాహం ఆడవాళ్ళకి ఉండదు. ఈ వాహనాల విషయమై నా చిన్నప్పటి ఒక సంఘటన చెప్తాను విమలా!

ఎనిమిదోతరగతి నుంచి పదోతరగతి వరకూ కృష్ణా జిల్లా పల్లెర్లమూడి జిల్లా పరిషత్ హైస్కూల్ లో చదివాను. మా వూరు కొక్కిరపాడు, పశ్చిమగోదావరి జిల్లాలో ఉంటుంది. మా వూరి నుంచి బడికి రెండుమైళ్ళ దూరం. ఉన్న రెండు సిటీబస్సులూ ఏ సమయానికి వచ్చేవో మాకు తెలీదు. అందుకే పొద్దున్న అన్నాలు తినేసి కారేజీలు కట్టుకుని బైలుదేరే వాళ్ళం. పుస్తకాలని పసిపాపల్లా పట్టుకుని చలోబడికి అనుకుంటూ ఝామ్మని కాలు సాగించేవాళ్ళం. ఈ నడక వల్ల అందరం కబుర్లు చెప్పుకోవడం, ఆటలాడుకుంటూ వెళ్ళడం బానే ఉండేది.

నేను ఎనిమిదోతరగతిలో ఉన్నపుడు నా జూనియర్ శాంతకుమారి ఒకమ్మాయి ఉండేది. తనపుడు ఏడోతరగతి చదువుతోంది. మాలపల్లిలో ఉండే డాక్టర్ భద్రయ్యగారి అమ్మాయి. మెరిసే చిక్కటి నలుపు, బుల్లిబుల్లి ఉంగరాలు తిరిగిన జుట్టు, బొద్దుగా, ఇంతెత్తుగా ఉండేది. చూపులు నిలుపుకోగలిన పిల్ల. తనుకొన్నాళ్ళకి మాతోరావడం మానేసి సైకిల్ నేర్చుకుని దానిమీద రావడం మొదలుపెట్టింది. మేము ఇంకా మైలుదూరంలో ఊసురోమనుకుంటూ పడీపడీ నడుస్తుంటే తను రయ్యిన సైకిల్మీద మమ్మల్ని దాటుకుంటూ వెళ్తూ ‘లగెత్తండి తొరగా’ అనేది. అపుడు ఇద్దరు ముగ్గురం నిజంగానే తన సైకిల్ వెనకాల పరిగెత్తి మా సంచులూ కారేజీలు తగించేసేవాళ్ళం.

తనని చూసాక ఎక్కువరోజులేం తాత్సారం చెయ్యలేదు నా మనసు. వెంటనే సైకిల్ మీద కోరిక పుట్టించేసుకుంది. అప్పటికి మా నాన్నకి ఒక సైకిల్ ఉండేది. హీరో సైకిల్. ఆయన పొలానికి వేసుకువెళ్ళేవారు, అడ్డరోడ్డు దగ్గర సైకిల్ పెట్టి లైనుబస్సులో ఏలూరు వెళ్ళివచ్చేవారు. నేను సైకిల్ నేర్చుకుంటాను అనగానే మా నాన్నగారు ఏమీ ఆలోచించలేదు. వెంటనే చాలా సంబరపడి నేర్పించారు.
ఇప్పటిలాగా అప్పట్లో అమ్మాయిలకు ప్రత్యేకమైన సైకిళ్ళు ఉండేవి కాదు. సీట్ కి హాండిల్ కి అనుసంధానంగా ఒక రాడ్ ఉండేది. సైకిల్ తోసుకుని ముందుకు వెళ్లి ఒక్కఊపు మీద రెండోవైపు కాలు వేయాలి. అది మగపిల్లలంత సులువుగా ఆడపిల్లలు వెయ్యలేకపోయేవారు. మగపిల్లలు సీటు వెనక నుంచి కాలు వేసేవారు. గుర్రాన్ని అధిరోహించినట్లు. ఆడపిల్లలకి అలా సాధ్యపడేది కాదు. ఎందుకంటే అప్పటి వస్త్రధారణ చాలా సాంప్రదాయకం. కట్టుకున్న పరికిణి చీలమండ దాటి పైకి పోకుండా సైకిల్ నడపడం అంతటి పరీక్ష మరొకటి ఉండదు.

చాలా ఇబ్బంది అయినా పట్టుబట్టి నేర్చుకున్నాను. ఒకసారి కూడా కిందబడలేదు. దెబ్బలు తగిలించుకోలేదు. తర్వాత నుంచి నేను శాంతకుమారి కలిసి సైకిల్ వేసుకుని వెళ్ళేవాళ్ళం. మేం సైకిల్ నడుపుతుంటే కొందరు అబ్బాయిలకి వెక్కిరింతగా ఉండేది. ఏవో మాటలంటూ ఉండేవారు. మేం వెళ్ళే తోవలో పొలాల మధ్యలో పనిచేసే పదేళ్ళపిల్లలు ఇద్దరు చిన్నచిన్న రాళ్ళు తీసి మా మీదకి విసిరేవారు. ఆ చోటు వచ్చిందంటే రోజూ గుబులే. అవి తప్పించుకోవడానికి వేగంగా నడుపుతూ వెళ్ళేవాళ్ళం.

మా ఊరి ఆడపిల్లలు మహా పౌరుషమంతులు. మగపిల్లలతో పోటాపోటీగా ఉండటమే కాకుండా అన్నింటిలోనూ ముందంజలో ఉండటానికి సర్వశక్తులూ ఒడ్డేవాళ్ళం. మా వూరి ఆడపిల్లలకి మిగతా ఊర్ల అబ్బాయిలకి మధ్య ఆడామగా సమానత్వంమీద చాలాతగవులు నడిచేవి. ఆ తగవులకి పరిష్కారాలు ఏంటంటే ఏవో పోటీలు పెట్టుకుని గెలుపోటములు తేల్చుకునేవాళ్ళం. ఓ రోజు అట్లాంటి తగవు ఒకటి వచ్చింది. అదేంటంటే ఎవరు బాగా సైకిల్ నడుపుతారు అన్నది.
ఆడపిల్లలు నడపగలరా? మగపిల్లలా?

ఎందుకైనా మంచిదని, ఇద్దరూ బాగానడుపుతారు అన్నాము మధ్యేమార్గంగా. మగపిల్లలు ఒప్పుకోలేదు. పదోతరగతి చదువుతున్న ఒకబ్బాయిని ముందుకు తోసి, సైకిల్ తోలకంలో వీడిని కొట్టేవాళ్ళు లేరన్నారు. అని ఊరుకోకుండా బస్తీ మే సవాల్ అని కూడా అన్నారు. సవాల్ వరకూ వచ్చాక మా ఊరి అమ్మాయిలు అసలు వెనక్కి తగ్గరు. కానీ మాకంత సీన్ లేదే! సైకిల్ నడిపేదే లింగూ లిటుకూ మంటూ నేనూ శాంత ఇద్దరమే. అపుడు మా ఊరిఅమ్మాయిలంతా నైసుగా, లయకారంగా నా వైపు శాంతవైపు చూసారు.

బరువంతా మా మీద పడిపోయిందని అర్ధం అయింది. ముందుభయం వేసింది. ఇదంతా ఎటుపోయి ఎటు వస్తుందిరా బాబూ అనుకున్నాం. ‘ఓరిదేవుడా! ఈ గండం ఎలా గట్టెక్కాలిరా నాయనా అనుకుని వాహనాధిపతులైన దేవ దేవుళ్ళందరూ మా పక్షానికి వచ్చేయాలని, ఈసారి పూజలపుడు వారికి మంచి మంచి ప్రసాదాలు చేయించి పెడతామని ప్రార్ధించుకున్నాను. తర్వాత ఒప్పుకున్నాం. ఓడితే ఓడతాం కానీ పోటీకి అయితే దిగాం కదా. అక్కడికి అదే సగం విజయం అని నచ్చజెప్పుకున్నాం.

నేను శాంత, ఒక టీమ్. ఇద్దరబ్బాయిలు ఒక టీమ్. మా నలుగురికీ పోటీ. ఇద్దరేసి ఎందుకు ఒకళ్ళు చాలు కదా అని మాకు తర్వాత సందేహం వచ్చింది. అసలువిషయం తర్వాత తెలిసింది. వాళ్ళకెంత వ్యూహం అంటే పొరపాటున ఒకబ్బాయి ఓడిపోతే ఇంకొకబ్బాయి ఉంటాడు కదా! పరువు పోకుండా ముందస్తు జాగ్రత్త అన్నమాట.

పోటీరోజు రానే వచ్చేసింది. అందరం కలిసి కొక్కిరపాడు అడ్డరోడ్డుకి వెళ్ళిపోయాం. ట్రాఫిక్ తక్కువఉండే మిట్టమధ్యాన్నం పోటీ మొదలైంది. నలుగురం సైకిళ్ళ మీద కోళ్ళఫారం వరకూ వెళ్లి మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చేయాలి. మా నలుగురిలో ఎవరు ముందొస్తే వాళ్ళ టీమ్ గెలిచినట్లు.
పచ్చజెండా ఊపారు.

నేలమీద ఆన్చిన కాలుని పైకి తీసుకుని ఫెడల్ మీద కాలేసి బలంగా తొక్కాం. రెండునిమిషాలు గడిచేసరికి అబ్బాయిలు సీట్లోంచి లేచి హాండిల్ మీద బరువేసి గాల్లోకి లేచిన కోడిపుంజుల్లాగా ఎగురుకుంటూ వెళ్ళిపోతున్నారు. మేం వెనకబడిపోయాం. వెనకనుంచి మా వాళ్ళు అరుపులు.

అపుడు మేమిద్దరం మొహమొహాలు చూసుకుని పక్కన పక్కనే వెళ్తూ చేతులు చరుచుకుని కళ్ళతోనే ఏం చెయ్యాలో చెప్పేసుకున్నాం. శక్తి అంతా ఉపయోగించి ఫెడల్ తొక్కుతూ సైకిల్ హాండిల్ మీద చేతులు తీసేసాం. చేతులు బార్లా చాపి హాండిల్ బాలెన్స్ చేసుకుంటూ ముందుకు సాగిపోయాం. నీకూ నాకూ పందెం. హాండిల్ పట్టుకోకుండా తిరిగి రావాలి అంది శాంతకుమారి. ఓకే చెప్పేసాను. వేగం కొంచెం తగ్గినా హాండిల్ పట్టుకుని అదుపు చేయాల్సి వస్తుంది కాబట్టి వేగం అసలు తగ్గకూడదు.

టైటానిక్ సినిమాలో నాయికానాయకుల్లాగా చేతులు బార్లా జాపుకుని కోళ్ళఫారం వరకూ వెళ్ళిపోయాం. మలుపు తిరిగేపుడు మాత్రం ఒకసారి హాండిల్ బాలెన్స్ చేసుకుని, అక్కడ మగపిల్లలిద్దరినీ దాటేసాం. వాళ్ళు సీట్లోంచి లేచి ఒగర్చుకుంటూ చెమటలుకక్కుతూ వస్తుంటే మేమిద్దరం రెక్కలు జాయిగా చాపి ఎగిరే కొంగల్లాగా ఉల్లాసంగా తేలుకుంటూ ముందుకు వచ్చేసాం.

శాంతకుమారి నా కన్నా ముందు ఉంది. ఎంత ప్రయత్నించీ నేను తనని దాటలేకపోయాను. మేమిద్దరం ముందు రావడం గమనించిన మా ఊరమ్మాయిలు ఉత్సాహం పట్టలేక అరుస్తున్నారు. ఒక్కనిమిషం గడిచి ఉంటే శాంతకుమారి గెలిచేది. కానీ అలా జరగలేదు. తను బాగా స్లో అయ్యి నేను తనని అందుకునే వరకూ ఆగింది. ఇద్దరం పక్కపక్కనే వెళ్తుండగా,

“ఏం ఆగిపోయావ్?” అడిగాను.

“నేను గెలవడం ఏంటి జాజీ?! మనం గెలవాలి గానీ. ఇద్దరం ఒకేసారి వెళ్దాం. తొరగా పా… వాళ్ళొచ్చేత్తన్నారు.” అంటూ చెయ్యి చాపింది.
మిటుక్కుమంది మనసు. తన చెయ్యి అందుకోకుండా ఇంకా వేగం తగ్గించి సైకిల్ దిగేసి తనని ఆరాధనగా చూస్తూ ఉండిపోయాను. శాంతకుమారి కూడా సైకిల్ ఆపేసి ఆందోళనగా వెనక్కి చూస్తూ అయోమయంగా నా వంక చూసింది.

పడతా లేస్తా వచ్చిన అబ్బాయిలు మేమిద్దరం రోడ్డు మీద పంచాయితీ పెట్టడం చూసి సైకిళ్ళు ఆపేసి,

“ఏం ఆగిపోయారు?” అన్నారు.

“మేం గెలవడం ఏంటి మనం గెలవాలి గాని. పాండి అందరం ఒకేసారి వెళ్దాం.” అన్నాను.

తనని అందుకున్న నన్ను చూసి శాంతకుమారి సంతోషంగా నవ్వింది.

ఇది విమలా, నీ లేఖ గుర్తు తెచ్చిన జ్ఞాపకం. మళ్ళీ లేఖలో కలుద్దాం.
ఉంటానిక
జాజి

ప్రకటనలు

2 thoughts on “సాహసగత్తెల సైకిల్ పోటీ

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s