కర్రోళ్ళ కోడలి కత

17/08/16,
విశాఖపట్నం.

ప్రియమైన అమ్మాయీ
కొండకోనల అంచుల మీద నడిచి వచ్చిన మనసుకి ఉత్తరం ఎలా మొదలు పెట్టాలో తెలియని తత్తరపాటుగా ఉంది. చిత్రకూటమి యాత్ర నుంచి వచ్చాక నిజానికి రాయడానికి బోల్డన్ని విశేషాలు ఉంటాయి కదా. కానీ మనసు కిక్కిరిసిపోయి ఉంది. ఆరంభ సంశయం గురించి తెలుసు కదా! సంశయం విషయానికి సంబంధించి కాదు. అది ఎలా మొదలుపెట్టాలో తెలియనితనం నుంచి. ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసే అంశాలకి ఒక కొస తగిలించలేని అసహాయత నుంచి. తీర్థ్ ఘర్ జలపాతాల హోరుకి మనసు ముందుకు తోస్తుంటే అక్షరం భయపడి వెనక్కి లాగుతోంది. ఇటువంటి భయసంశయాల మధ్య కనీసం ఉత్తరంగానైనా పలకలేని స్థబ్దతలో కూరుకుపోయి ఉన్నాను.
చిత్రకూట్ జలపాతపు నీటిపువ్వుల పాయలన్ని అలజడులు నిద్ర పోనీయడం లేదు. బాగా ధ్వనించే అనేక విషయాల మధ్య సన్నగా చిన్నవిషయం నీళ్ళలో చేపపిల్లలా మెల్లగా కదలాడుతోంది. అది నీతో ఈ ఉత్తరంలో పంచుకోవాలని అనుకున్నాను. ఆ విషయం నాకు భయమో బాధో మరే తామస భావమో కల్పించలేదు కానీ ఒక్కసారిగా పాత జ్ఞాపకాలన్నీ చుట్టుముట్టాయి. చందు నాకు పరిచయం అయి పాతికేళ్ళు. మేమిద్దరం పెళ్లి చేసుకుని 20 ఏళ్ళు. మాది ప్రేమ వివాహం, కులాంతరం. కులాంతర వివాహం కావడం వల్ల మేము బాధ పడ్డామా, లోకం మరీ గేలి చేసిందా అని తిరిగి చూసుకుంటే బోల్డన్ని బాధల్ని గడిచివస్తున్న జీవితం తూకం వేస్తుంది. ఆ!.. అవో పెద్ద బాధలా! అని ఇపుడు అనిపిస్తుంది. రెండిళ్ళలోనివారు, వారిని ఆవరించుకుని ఉన్న బంధుగణం, స్నేహితులూ తప్ప మా గురించి లోకానికేమి పని?
ఇపుడు ఈ 2016 లో, మా కులాంతర వివాహం, కుటుంబంలోని ఒక ధార్మిక క్రతువుకి అడ్డం పడటం నా పెదాలపై సన్నటి నవ్వుని పూయించింది. అందులో పెద్దగా విషాదం లేదు కానీ ఇంకా ఎప్పటికి మారేను లోకం అన్న విసుగు ఉన్నది. చందు వాళ్ళ చిన్నాన్న గారి అబ్బాయి పెళ్లి నిశ్చయం అయింది. తనకి తండ్రి లేడు. తల్లితండ్రుల స్థానంలో అన్నావదినలైన నేను చందు పీటల మీద కూచోవాలి. ఆ కార్యక్రమంలో నేను పాల్గొంటానా లేదా అన్నది వేరే విషయం. కానీ వేరే కులపు స్త్రీని వివాహం చేసుకున్నందున చందు దీనికి అనర్హుడు అని ఒక చుట్టాలాయన తత్వ గ్రంథాలు తిరగేసి తేల్చి చెప్పడం ఆయన బంధువులందరిలో అగ్రగణ్య స్థానంలో ఉండడం వల్ల దాని మీద చర్చలు మొదలయ్యాయి. ఈ విషయంలో కులమూ పిత్రుస్వామ్యమూ కట్టగట్టుకుని ఉండటం, లోకం చాలా ముందుకు వెళ్ళిపోయిందని నేను అంతో ఇంతో నమ్ముతున్న దశలో ఇటువంటి ప్రాధమిక స్థాయి చర్చ జరగడం ఆశ్చర్యపరిచింది విమలా!.
మరి ఇన్నేళ్ళుగా నేనూ చందూ కులాంతర వివాహం వల్ల వచ్చిన ఒత్తిళ్లను ఎలా అధిగమించాం అన్న ఊహతో ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటున్నాను విమలా! నాకు వెంటనే కొడవటిగంటి కుటుంబరావు చెప్పిన మాటలు గుర్తుకు వచ్చాయి. యధాతధంగా కాదు గానీ సారాంశంగా చెపుతాను…‘మనుషుల్లో మానసిక విలువల పెరుగుదల వల్ల చాలా సమస్యలు పరిష్కరింపబడతాయనీ అపుడు చట్టం చేసే పనిని సంస్కారమే చేస్తుందనీ’ అంటాడు కొకు. అటువంటి సంస్కారవంతులైన పెద్దవారు మా కుటుంబాలలో ఉండటం వల్ల మేము త్వరగా కోలుకోగలిగాం అనిపిస్తుంది.
అతి మామూలుమనుషులే… ఛాదస్తాలూ సాంప్రదాయాలూ బలంగా నమ్మే మనుషులే మా రెండు కుటుంబాల వాళ్ళూ. మా పెళ్లిరూపంలో అకస్మాత్తుగా వచ్చిపడిన ఉపద్రవాన్ని వాళ్ళు సంస్కారవంతంగా డీల్ చేసారు కనుకనే గత 20 ఏళ్లుగా మా ఎదురుగా వాళ్ళెవరూ ఏ కులాన్నీ ఓన్ చేసుకుని మాట్లాడటం నేను వినలేదు.
విమలా నీకు తెలుసా నేను చందూ ఇంట్లో చెప్పాపెట్టాకుండా ఇంచగ్గా కృష్ణాబాయి గారు, వేణుగోపాలరావు గారు, మా అత్తలూరి మాస్టారు, మిగతా ఫ్రెండ్స్ సాయంతో గుళ్ళో పెళ్ళిలాంటి తంతు అయిందనిపించాం. ఆ తర్వాత రిజిస్టర్ ఆఫీసులో ఏవో సంతకాలు పెట్టినట్లు గుర్తు. కానీ ఆ కాయితాలు కూడా తీసుకోలేదు. ఇళ్ళ నుంచి బహిష్కారాలు ఉంటాయని ఊహించి పెళ్ళికి ముందే విశాఖ లోని ప్రహ్లాదపురంలో మూడుగదుల ఇల్లు అద్దెకి తీసుకున్నాం. అద్దె నాలుగువందలు. అపుడు నా జీతం 1300. చందుకి ఇంకా ఉద్యోగం లేదు అప్పటికి. పెళ్ళయితే అయింది గానీ ఆ వార్త ఇరుకుటుంబాలకీ ఎలా చేరవేయాలా ఆ షాక్ ని వాళ్ళెలా తట్టుకుంటారా అన్నది అన్నింటి కన్నా పెద్ద టాస్క్ అయింది.
చివరికి ఏదోలా వార్తలు వెళ్ళాయి. తామరాకు మీద నీటిబొట్టులా ఉంటారన్న పేరు మా నాన్నగారిది. మా నాయనమ్మా తాతయ్యలు చనిపోయినపుడు కూడా చలించని ఆయన, మా పెళ్లివార్త వినగానే మొహం మీద టవల్ కప్పుకుని భోరున ఏడ్చి ‘నాన్నకూతురు ఇంత మోసం చేసిందా!’ అనేసి వీధిగుమ్మంలోకి వెళ్లిపోయారట. ఇక ఇటువైపు వస్తే, కబురు వినగానే ‘ఆ పిల్ల ఎవరో నీకు ఏదో మందు పెట్టేసి ఉంటుందిరా’ అనేసి మా అత్తయ్య ఘొల్లుమన్నారట. మొత్తానికి కాస్త స్థిమితంగా నిలబడింది మాత్రం మా అమ్మా, మా మావయ్య. మా అమ్మయితే మరీను. ఎంత వివరంగా వివేచనతో ప్రవర్తించిందో ఇప్పటికీ గుర్తే.
ద్వారకానగర్ లోని హోటల్ అనంత్ లోని రెస్టారెంట్ లో మొదటిసారి మావయ్యని కలిసాను. చందు కూడా ఉన్నాడు. నాకు భయంగానూ కుతూహలంగానూ ఉంది. ఆయన ఏవన్నా అన్నా పట్టించుకోవద్దని చందు చెప్పి ఉన్నాడు. ఆయనే కాదు ఇరువైపు పెద్దవాళ్ళూ ఎన్ని అన్నా మనమే సర్దుకుపోదాం అని ఒట్లు కూడా పెట్టుకుని ఉన్నాం. కనుక నేను బోల్డు తిట్లు కాయడానికి నన్ను నేను సంసిద్ధం చేసుకుని ఉన్నాను. ఆయన పోర్ట్ లో ఏదో ఆఫీసర్ హోదాలో కూడా ఉన్నారు. నేనా ఒక పల్లెటూరిపిల్లని. ఎలాగురా నాయనా ఈ గండం గట్టెక్కేది అనుకుంటూ చందు చెప్పినట్లు పొందిగ్గా చీరె కట్టుకుని బుద్ధిమంతురాలిలాగా వెళ్లాను.
ఆయన్ని చూడగానే నాలో ఉల్లాసం పిల్లకెరటమై పొంగింది. యాభై ఏళ్ళకి చందు ఎలా ఉంటాడో ఆయన అచ్చం అలా ఉన్నారు. సంభ్రమంతో నోరు తెరుచుకుని చూస్తుండిపోయాను. చందు చేయి పట్టుకు లాగాక అపుడు తేరుకుని ఇద్దరం కాళ్ళకి దండం పెట్టాం. నాలుగు కుర్చీల టేబుల్ వద్దకి వచ్చాక చందు నాకెదురుగా ఆయన పక్కన కుర్చీలో కుర్చోబోతే వారించి నా పక్కన కూచోమని సైగ చేసారు. మా ఇద్దరినీ కాసేపు పరిశీలించి చూసి కాసేపు పొడిదగ్గులు దగ్గి గొంతు సవరించుకుని ‘ఇట్లా చెప్పకుండా చేయడం ఏవన్నా బావుందా?’ ఇద్దరినీ ఉద్దేశించి మెల్లని స్వరంతో అన్నారు. ఆ చిన్నమాటకే నాకు చాలా పశ్చాత్తాపం కలిగి కరిగి నీరైపోయాను. ఆ ఒక్కమాట తప్ప రెండు దశాబ్దాలలో మా వివాహానికి సంబంధించి ఒక్క పొల్లు మాట అన్నది లేదు. ఆ రోజే చివర వచ్చేసే ముందు నా చేతులు పట్టుకుని నాలుగు మంచిమాటలు చెప్పారు. ఆ సమయంలో నెయిల్ పాలిష్ తో మిలమిల మెరుస్తూ సూదిగా వాడిగా షేప్ చేసి ఉన్న నా చేతిగోళ్ళను చూసి ‘ఇంత పొడవు పెంచడం అవసరమా?’ అన్నారు. అప్పటికే ఆయన మృదుత్వానికి ఫ్లాటయిపోయి ఉన్న నేను ‘అస్సలు అవసరం లేదు’ అని డిసైడ్ అయిపోయి ఆయన్ని సంతోషపెట్టడమే పరమలక్ష్యంగా ఇంటికి వెళ్ళగానే గోళ్ళు కత్తిరించేసుకున్నాను. రాజకీయ విలువలకి సంబంధించినవి అయితే ఎవరేం చెప్పినా నా అంతట నేను స్థిరంగా నిలబడిపోతాను. అయితే చిన్నచిన్నవిషయాల్లో మాత్రం పెద్దవాళ్ళని సంతోషపెట్టడానికే నేనూ చందూ ప్రయత్నించేవాళ్ళం.
నేను మందు పెట్టి ఉంటానని ఝడుసుకున్న అత్తయ్య మొదటిసారి నేను ఇంటి గుమ్మం ముందు నుంచోగానే రెండుమెట్లు దిగివచ్చి యాపిల్ పళ్ళ వంటి నిగనిగలాడే బుగ్గల్లో విశాలమైన నవ్వులు నింపుకుని నా రెండు చేతులూ పట్టుకుని ‘ఏమమ్మా?’ అంటూ పలకరించి బుగ్గలు ముద్దాడారు. పెద్దయ్యాక అంతటి ప్రేమ ప్రకటనలు మా ఇంట్లో కూడా అలవాటు లేని నేను అపుడే ఆమె మీద మనసు పారేసుకున్నాను. ఇక కాలం గడిచాక మా నాన్నగారు చందుతో తన బాధలు పంచుకునే సాన్నిహిత్యంలోకి వెళ్ళిపోయారు. ఎంతో సమయం, వ్యయం, ఎమోషన్స్, శ్రమ వెచ్చించి మా బంధాలను పునరుద్ధరించుకోగలిగాం. ఇదంతా అవసరమా అని ఎపుడూ అనుకోలేదు. చాలా అవసరం అని బలంగా ఇప్పటికీ నమ్ముతాం.
ఉత్తరాంధ్రలో కాళింగులు స్థానీయముద్ర కలిగిన ప్రత్యేక సామాజికవర్గం. మా పెళ్లి అయ్యేవరకూ చందు కులం నాకు సరిగ్గా తెలీదు. తర్వాత ఆసక్తితో తెలుసుకున్నాను. కులాలకి ఉండే సాంస్కృతిక కోణాల పట్ల ఆసక్తి అది. చందు తమాషాకి ‘మేము అశోకుడంతటివాడినే ఎదిరించాం. కళింగయుద్ధం చేసిన వీరులు మా పూర్వీకులు’ అని గొప్పలు చెప్పేవాడు. తర్వాత చరిత్ర చదివినపుడు చాలాకాలం కిందటి వరకూ కాళింగులు సంచార జాతి అనీ కొండొకచో దారిదోపిడి వారి జీవనవిధానమని తెలిసి ‘ఓరి పిడుగా నువ్వు దారిదోపిడీ దొంగవా?!’ అని చందుని బాగా ఆట పట్టించేదాన్ని. కాళింగులలో కూడా కింతలి, బూరగాని అనే తెగలు ఉంటాయి. చలసాని ప్రసాద్ గారు చందు కనపడగానే కావిలించేసుకుని ‘ఇదుగో శీనూ.. కింతలి అంటే ఏంటో తెలుసా?’ అంటూ ఒక కథ చెప్పేవారు. కళింగ యుద్ధంలో చనిపోయిన వారి తాలూకు యవ్వనవంతులైన భార్యలు తరువాతి కాలంలో ఒంటరిగా జీవించలేక ‘కిం.. తాళి?’ అని విలపించేవారని, వారి పట్ల కరుణతో వివాహం చేసుకుని సోషల్ రిఫార్మ్ కి పునాదులు వేసిన వారు కింతలి కాళింగులు అయ్యారని చెప్పగానే చందు మనోరంజనం పువ్వులా వికసించిపోయేవాడు.
కాళింగ స్త్రీలు సౌందర్యవంతులని పేరు. కందగడ్డ వంటి ఎర్రటి ఎరుపువర్ణం. నున్నని పారదర్శకమైన చర్మ కాంతి కుదిమట్టంగా వత్తయిన తలకట్టుతో ప్రత్యేకంగా ఉంటారు. చందు వాళ్ళ స్వగ్రామం పలాస దగ్గరున్న వరదరాజపురం తరుచుగా వెళ్ళేవాళ్ళం. అపుడు నన్ను చూడటానికి చాలామంది వచ్చేవారు. చందు ఏదో దేశం చదువుకోడానికి వెళ్లి నన్ను పెళ్లి చేసుకుని వచ్చాడని కతలు కతలుగా చెప్పుకునేవారు. నన్ను విచిత్రంగా చూసి కాస్త ముక్కూ మూతీ విరిచి “శీను బాగా తేటు… మల్లిక నలుపు’ అని అనేవారు. ‘నుదురు ఎత్తుగా ఉంటే అదృష్టం అనీ మల్లిక చెయ్యెత్తు మనిషి అనీ కళగా ఉంటుందని అత్తయ్యమావయ్య నా మీద మాట పడనివ్వకుండా మురుసుకునేవారు.
పలాస పరిసరాల్లోని పల్లెల్లో ఉండే వాళ్ళ చుట్టాల ఇళ్ళకు తరుచుగా వెళ్ళేవాళ్ళం. పొడవుగా కంపార్ట్ మెంట్స్ లాగా ఉండే అతి చిన్నఇళ్ళలోని వారి విశాలమైన హృదయాల్లో నాకు చాలా త్వరగా చోటిచ్చారు. పండు ముదుసలి స్త్రీల పట్ల సహజంగా నాకుండే అపారమైన ప్రేమ వల్ల వాళ్ళతో గంటలు గంటలు కూచుని వాళ్ళు చెప్పే కబుర్లు వినేదాన్ని. ఉత్తరాంధ్ర మాండలికం నాకు ఎలా పట్టుబడిందన్నది చాలామంది అడిగేవారు. ఇదుగో ఇలా వారి ముచ్చట్లలోంచి జాల్వారే జీవభాషని ఇష్టంగా దోసిలి పట్టాను. నిజానికి చందు కన్నా కూడా వారి చుట్టాల ఆనుపానులన్నీ నాకే బాగా తెలుసు. వూర్లో పదడుగుల వెడల్పున్న మట్టిరోడ్డుకి అటూ ఇటూ వట్టి నేలమీదే వారి సరసన గొంతుకు కూర్చుని, నీళ్ళుజల్లడం వలన ధూళి అణగారిన ఆ నేలమీద వేసిన ఆకుల్లో భోజనాలు చేసేదాన్ని. అక్కడ పుట్టి పెరిగి, పట్టణాలలో మెట్టి, చుట్టపుచూపుగా వచ్చిన పడుచులు లోపలిగదుల్లో ఎత్తుపీటల మీద నాజూకుగా మెతుకులు లెక్కబెట్టుకుని కొరుకుతుంటే నేను మాత్రం వీధిలో అందరి మధ్య కూచుని, వేడివేడి అన్నం మధ్యలో గుంట చేసి పొగలు గక్కే గూనపులుసు వేసుకుని ఇంతేసి వాటం ముద్దలు గుటుక్కుమనిపించేదాన్ని. సగ్గుబియ్యంతో చేసిన తియ్యటి పాయసాన్ని ఆకులో వేసుకుని జుర్రేదాన్ని. పెళ్ళిళ్ళూ పేరంటాలలో నడుంకట్టి అమ్మలక్కల మధ్య చేరి తెగ పనులు చేసేసేదాన్ని. దాంతో కలవరాలన్నీ సర్దుకుని నన్ను వాళ్ళలో కలిపేసుకున్నారు. సాహిత్య సంవాదాల్లో భాగంగా ఇదివరలో కొందరు నువ్వు ఉత్తరాంధ్ర దానివి ఎలా అవుతావు అన్నపుడు నా ఒంటిని అతుక్కున్న చర్మం లేచిపోయినంత నెప్పి కలిగేది. ఇపుడు అదేం లేదు. ఎందుకంటే ఇపుడు అస్తిత్వం నా సమస్య కాదు. ఉనికిని ఎవరైనా సవాల్ చేయొచ్చు గానీ ప్రాణప్రదమైన ప్రేమని ఎవరైనా సవాల్ చేయగలరా?!
ఎపుడూ లేనిది అకస్మాత్తుగా కులచర్చ మొదలుకావడం నాలో ఈ జ్ఞాపకాలను కదిలించింది. నో రిగ్రెట్స్… ఇదియునూ నా మంచికే. ఈ నాలుగు మాటలూ రాయించినందుకు చర్చ మొదలు పెట్టిన చుట్టాలాయనకు చాలా థాంక్స్.
నీ కథల పుస్తకం మీద విశాఖలో జరిగిన చర్చ గురించి మాట్లాడాలి. అది మళ్ళీ వచ్చే ఉత్తరంలో రాస్తాను. నీ రిప్లయ్ లో ఏయే కొత్త అంశాలను టచ్ చేస్తావోనన్న కుతూహలంతో…
– మల్లి

 

Image may contain: 1 person, smiling, text

Image may contain: 2 people, text

Image may contain: 1 person, text

ప్రకటనలు

9 thoughts on “కర్రోళ్ళ కోడలి కత

  1. కతకు వస్తువు , శైలీయ ఘనత లేవి
    కొలత గావని కర్రోళ్ళ కోడలి కత
    జాజి మల్లెల స్వచ్చతల్ చాటి చెప్పె
    వాస్త వమ్మెంతొ హాయిగా వస్తు వగుచు .

  2. mee maama gaarini chooste ‘Visu’ ani telugu movie actor gurtostunnaaru baagaa. hmmm , is it just me thinks or any!! ofcourse I am a big fan of Visu.

    ‘ ఎంతో సమయం, వ్యయం, ఎమోషన్స్, శ్రమ వెచ్చించి మా బంధాలను పునరుద్ధరించుకోగలిగాం. ఇదంతా అవసరమా అని ఎపుడూ అనుకోలేదు. చాలా అవసరం అని బలంగా ఇప్పటికీ నమ్ముతాం.’

    ee maatalu chalaa rojulu naa chuttu unnaayi. kaani ivvannee saripotaayi ani anipinchaledu kaaranam vetaggaa ad koodaa mee vyaasam lone undi. idi:

    ‘మనుషుల్లో మానసిక విలువల పెరుగుదల వల్ల చాలా సమస్యలు పరిష్కరింపబడతాయనీ అపుడు చట్టం చేసే పనిని సంస్కారమే చేస్తుందనీ’ అంటాడు కొకు.

    మానసిక విలువలు లోపించడం వల్ల ఉన్న సమస్యలు… అవి వ్యయం, సమయం ఎమోషన్స్, శ్రమా వేటికి లొంగడం లేదు, మారవు అన్నది నా వాదం. మరి వాటిని బంధం అనే సంకెళ్లు గా మార్చుకోవడం మానెయ్యొఛ్చా ?

      • అమ్మ నాన్నలు మారతారని నమ్మాలంటే అసాధ్యం.కొడుకు కోసమో కూతురు కోసమో మారని వారు బంధువుల కోసం మారడం అసంభవం. ఇక్కడ బంధువులు లలో మార్పు కోరడం లేదు నేను . వాళ్ళ సంస్కారాలని తప్పు పట్టడం లేదు. కానీ వాళ్ళని చేరాలంటే వీళ్ళని దాటాలి . కలుపుకుంటూ పోవడానికి వీళ్ళు ఒప్పుకోరు. దూరాన ఉండడం వల్లేనా ఈ సమస్య? ఎందుకంటె వీళ్లిప్పుడు ముందు/పైన ఉన్నారు. అక్కడినుండి చూడడానికి లోయలు కావాలి (చాలా విసుగొస్తోంది :))

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s