కరుణా టీచర్

ఈ వారం ఆంధ్రజ్యోతి ఆదివారం అనుబంధంలో నేను రాసిన కరుణా టీచర్ కథ పబ్లిష్ అయింది. ఏడాదిన్నర తర్వాత రాసిన కథ.

ఏదో పొరపాటు వల్ల బాక్స్ ఐటమ్స్ లో ఇచ్చిన వాక్యాలు టెక్స్ట్ లో మిస్సయ్యాయి.

‘కరుణ మాట్లాడుతుంటే మిగతా ముగ్గురూ అబ్బురంగా విన్నారు.’ పేరాకి ముందు మొదటి బాక్స్ ఐటం రావాలి.

“ఉలిక్కిపడి అద్దం ముందు నుంచి కదిలింది.” పేరాకి ముందు రెండో బాక్స్ ఐటం రావాలి.

లోకానికంతా ఇట్లా చేర్చుకుని చదవమని చెప్పలేం కానీ వీలైన చోట చెపుదామని ఈ ప్రయత్నం.

ప్రకటనలు

సాహసగత్తెల సైకిల్ పోటీ

No automatic alt text available.

 

నవంబర్ నెల సప్తవర్ణలేఖ

20/10/16,
విశాఖపట్నం.

ప్రియమైన విమలా,
చినుకు ద్వారా నీ ఉత్తరం అందింది. భిన్నంగా వైవిధ్యంగా సాగిన నీ లేఖ చాలా ఆలోచనలను ఇచ్చింది. స్త్రీలు తమ ధిక్కారాన్ని ప్రకటించడానికి, తమని తాము స్థిరపరుచుకోవడానికి ఎంచుకునే పద్ధతులను చూసినపుడు వాళ్ళెంత సాహసులో కదా అని గర్వంగా ఉంటుంది. నేననుకుంటానూ స్త్రీలు ఎంతఎదిగినా, ఎదిగినచోటల్లా వాళ్ళని బలవంతానా ఒదిగించే వివక్షలు కాచుకుని ఉంటాయి అని. అంతోఇంతో చదువుకుని, తోచిన అనుభవాలు రాసుకుంటూ, సమూహాన్ని కలవరిస్తూ ఉండే నా మీద కూడా ఈ వివక్షలు పోవు. గొప్ప కవయిత్రి, కథకురాలు, ఉద్యమకారిణి అయిన నీ మీదా పోవు. మరెంత ఉన్నతస్థాయికి ఎదిగినవారి మీదైనా రూపం మార్చుకున్న భేదభావాలు వేధిస్తూనే ఉంటాయి.

మనమేం చేస్తాం మరి, సంస్కారం గల చోట మృదువుగానూ, తోలుమందపు లోకం మీద కాస్త గట్టిగానూ అరిచి చెప్పక తప్పదు కదా! మనకి తోచిన ధిక్కార పతాక ఎగురవేయక తప్పదు కదా! అట్లాంటి స్త్రీలను పరిచయం చేసినందుకు నీకు ధన్యవాదాలు. అటువంటి స్త్రీలలో కూడా ఏ గుర్తింపూ లేని ఇద్దరు అతిమామూలు ఆడపిల్లల పౌరుషాన్ని, అది వాళ్ళ అంతరంగాన్ని వెలిగించిన వైనాన్ని నీతో పంచుకుంటాను.

వివినమూర్తిగారు తరుచూ వాళ్ళమ్మాయి చెప్పిన ఒకమాటని కోట్ చేస్తూ ఉంటారు. ‘స్త్రీల సాధికారికత వాహనం నడపడం రావడం వల్లనే పరిపూర్ణమౌతుంది’ అని. చాలా సాధారణంగా కనిపించే ఈ వాక్యం మొత్తం మానవ ప్రగతి మూలాల్లో కీలకమైనదని అనిపిస్తూ ఉంటుంది నాకు. ఎంత నిగూఢమైన అర్థాన్ని పుణికిపుచ్చుకున్నది ఈ వాక్యం! జంతువులను లొంగదీసి మచ్చిక చేసుకుని సంచార జీవితాలను సులువు చేసుకున్న మనిషి ఈ రోజుకీ సంచారజీవే కదా. పొద్దుటినుంచీ రాత్రి ఇంటికి తిరిగివచ్చేవరకూ జనారణ్యంలో సంచరించడానికి సాయపడే వాహనాలని ముందుగా మచ్చిక చేసుకున్నది మగవారే కదా. స్త్రీలు ఇపుడిపుడే పూర్తిస్థాయి పోటీలోకి వచ్చారు. కారైనా, మోపెడ్ అయినా, సైకిలైనా మరే ఇతర వాహనాలనైనా నడిపే నైపుణ్యాన్ని కలిగి ఉండటం ఇప్పటితరం స్త్రీలకి తప్పనిసరి. దానివల్ల మొబిలిటీ పెరుగుతుంది. స్త్రీలకి లోకం విశాలమవుతుంది. ఎంతదూరమైనా వెళ్లి పని చేసుకురాగలిగిన ఆత్మవిశ్వాసం పెరుగుతుంది.
వాహనం నడిపే స్త్రీల నైపుణ్యం మీద చులకన భావం ఉంటుంది మగవారికి. ముఖ్యంగా పెద్దపెద్ద లారీలు, బస్సులు నడిపేవారికి మరీ ఎక్కువ. ధనమదం, అధికారఆధిపత్యం గలవారి పిల్లలు నడిపే వాహనాలు కూడా ఇటువంటి వేధింపులకి పాల్పడతాయి. మాటూరి లావణ్య హత్య కేసు ఇందుకు ఉండాహరణ. ఆడపిల్లలు మోపెడ్స్ మీద వెళ్తుంటే బాగా దగ్గరగావచ్చి కయ్యిన హార్న్ కొట్టి దడిపించడం, ఆలోస్మ్ట్ వారి వాహనాలను రాసుకుంటూ వెళ్ళడం, సమాంతరంగా నడుపుతూ కన్ఫ్యూజ్ చెయ్యడం ఎన్నోసందర్భాల్లో చూసాను. అలాంటివి చూసినపుడు చెయ్యగూడని పని చేస్తున్నవారిని వేధించినట్లుగా ఉంటుంది.
స్త్రీలు పురుషులతో సమానంగా అన్నిరంగాల్లో పనిచేయడం చట్టబద్ధమైనది కాబట్టి మగవాళ్ళ కసి, అసహనం వేరే రూపాల్లో వ్యక్తం అవుతుంది. పల్లెలనుంచి నగరాల వరకూ, సైకిల్ నుంచి విమానాలవరకూ వాహనచోదకులైన మగవాళ్ళకి ఉన్న రక్షణ, ప్రోత్సాహం ఆడవాళ్ళకి ఉండదు. ఈ వాహనాల విషయమై నా చిన్నప్పటి ఒక సంఘటన చెప్తాను విమలా!

ఎనిమిదోతరగతి నుంచి పదోతరగతి వరకూ కృష్ణా జిల్లా పల్లెర్లమూడి జిల్లా పరిషత్ హైస్కూల్ లో చదివాను. మా వూరు కొక్కిరపాడు, పశ్చిమగోదావరి జిల్లాలో ఉంటుంది. మా వూరి నుంచి బడికి రెండుమైళ్ళ దూరం. ఉన్న రెండు సిటీబస్సులూ ఏ సమయానికి వచ్చేవో మాకు తెలీదు. అందుకే పొద్దున్న అన్నాలు తినేసి కారేజీలు కట్టుకుని బైలుదేరే వాళ్ళం. పుస్తకాలని పసిపాపల్లా పట్టుకుని చలోబడికి అనుకుంటూ ఝామ్మని కాలు సాగించేవాళ్ళం. ఈ నడక వల్ల అందరం కబుర్లు చెప్పుకోవడం, ఆటలాడుకుంటూ వెళ్ళడం బానే ఉండేది.

నేను ఎనిమిదోతరగతిలో ఉన్నపుడు నా జూనియర్ శాంతకుమారి ఒకమ్మాయి ఉండేది. తనపుడు ఏడోతరగతి చదువుతోంది. మాలపల్లిలో ఉండే డాక్టర్ భద్రయ్యగారి అమ్మాయి. మెరిసే చిక్కటి నలుపు, బుల్లిబుల్లి ఉంగరాలు తిరిగిన జుట్టు, బొద్దుగా, ఇంతెత్తుగా ఉండేది. చూపులు నిలుపుకోగలిన పిల్ల. తనుకొన్నాళ్ళకి మాతోరావడం మానేసి సైకిల్ నేర్చుకుని దానిమీద రావడం మొదలుపెట్టింది. మేము ఇంకా మైలుదూరంలో ఊసురోమనుకుంటూ పడీపడీ నడుస్తుంటే తను రయ్యిన సైకిల్మీద మమ్మల్ని దాటుకుంటూ వెళ్తూ ‘లగెత్తండి తొరగా’ అనేది. అపుడు ఇద్దరు ముగ్గురం నిజంగానే తన సైకిల్ వెనకాల పరిగెత్తి మా సంచులూ కారేజీలు తగించేసేవాళ్ళం.

తనని చూసాక ఎక్కువరోజులేం తాత్సారం చెయ్యలేదు నా మనసు. వెంటనే సైకిల్ మీద కోరిక పుట్టించేసుకుంది. అప్పటికి మా నాన్నకి ఒక సైకిల్ ఉండేది. హీరో సైకిల్. ఆయన పొలానికి వేసుకువెళ్ళేవారు, అడ్డరోడ్డు దగ్గర సైకిల్ పెట్టి లైనుబస్సులో ఏలూరు వెళ్ళివచ్చేవారు. నేను సైకిల్ నేర్చుకుంటాను అనగానే మా నాన్నగారు ఏమీ ఆలోచించలేదు. వెంటనే చాలా సంబరపడి నేర్పించారు.
ఇప్పటిలాగా అప్పట్లో అమ్మాయిలకు ప్రత్యేకమైన సైకిళ్ళు ఉండేవి కాదు. సీట్ కి హాండిల్ కి అనుసంధానంగా ఒక రాడ్ ఉండేది. సైకిల్ తోసుకుని ముందుకు వెళ్లి ఒక్కఊపు మీద రెండోవైపు కాలు వేయాలి. అది మగపిల్లలంత సులువుగా ఆడపిల్లలు వెయ్యలేకపోయేవారు. మగపిల్లలు సీటు వెనక నుంచి కాలు వేసేవారు. గుర్రాన్ని అధిరోహించినట్లు. ఆడపిల్లలకి అలా సాధ్యపడేది కాదు. ఎందుకంటే అప్పటి వస్త్రధారణ చాలా సాంప్రదాయకం. కట్టుకున్న పరికిణి చీలమండ దాటి పైకి పోకుండా సైకిల్ నడపడం అంతటి పరీక్ష మరొకటి ఉండదు.

చాలా ఇబ్బంది అయినా పట్టుబట్టి నేర్చుకున్నాను. ఒకసారి కూడా కిందబడలేదు. దెబ్బలు తగిలించుకోలేదు. తర్వాత నుంచి నేను శాంతకుమారి కలిసి సైకిల్ వేసుకుని వెళ్ళేవాళ్ళం. మేం సైకిల్ నడుపుతుంటే కొందరు అబ్బాయిలకి వెక్కిరింతగా ఉండేది. ఏవో మాటలంటూ ఉండేవారు. మేం వెళ్ళే తోవలో పొలాల మధ్యలో పనిచేసే పదేళ్ళపిల్లలు ఇద్దరు చిన్నచిన్న రాళ్ళు తీసి మా మీదకి విసిరేవారు. ఆ చోటు వచ్చిందంటే రోజూ గుబులే. అవి తప్పించుకోవడానికి వేగంగా నడుపుతూ వెళ్ళేవాళ్ళం.

మా ఊరి ఆడపిల్లలు మహా పౌరుషమంతులు. మగపిల్లలతో పోటాపోటీగా ఉండటమే కాకుండా అన్నింటిలోనూ ముందంజలో ఉండటానికి సర్వశక్తులూ ఒడ్డేవాళ్ళం. మా వూరి ఆడపిల్లలకి మిగతా ఊర్ల అబ్బాయిలకి మధ్య ఆడామగా సమానత్వంమీద చాలాతగవులు నడిచేవి. ఆ తగవులకి పరిష్కారాలు ఏంటంటే ఏవో పోటీలు పెట్టుకుని గెలుపోటములు తేల్చుకునేవాళ్ళం. ఓ రోజు అట్లాంటి తగవు ఒకటి వచ్చింది. అదేంటంటే ఎవరు బాగా సైకిల్ నడుపుతారు అన్నది.
ఆడపిల్లలు నడపగలరా? మగపిల్లలా?

ఎందుకైనా మంచిదని, ఇద్దరూ బాగానడుపుతారు అన్నాము మధ్యేమార్గంగా. మగపిల్లలు ఒప్పుకోలేదు. పదోతరగతి చదువుతున్న ఒకబ్బాయిని ముందుకు తోసి, సైకిల్ తోలకంలో వీడిని కొట్టేవాళ్ళు లేరన్నారు. అని ఊరుకోకుండా బస్తీ మే సవాల్ అని కూడా అన్నారు. సవాల్ వరకూ వచ్చాక మా ఊరి అమ్మాయిలు అసలు వెనక్కి తగ్గరు. కానీ మాకంత సీన్ లేదే! సైకిల్ నడిపేదే లింగూ లిటుకూ మంటూ నేనూ శాంత ఇద్దరమే. అపుడు మా ఊరిఅమ్మాయిలంతా నైసుగా, లయకారంగా నా వైపు శాంతవైపు చూసారు.

బరువంతా మా మీద పడిపోయిందని అర్ధం అయింది. ముందుభయం వేసింది. ఇదంతా ఎటుపోయి ఎటు వస్తుందిరా బాబూ అనుకున్నాం. ‘ఓరిదేవుడా! ఈ గండం ఎలా గట్టెక్కాలిరా నాయనా అనుకుని వాహనాధిపతులైన దేవ దేవుళ్ళందరూ మా పక్షానికి వచ్చేయాలని, ఈసారి పూజలపుడు వారికి మంచి మంచి ప్రసాదాలు చేయించి పెడతామని ప్రార్ధించుకున్నాను. తర్వాత ఒప్పుకున్నాం. ఓడితే ఓడతాం కానీ పోటీకి అయితే దిగాం కదా. అక్కడికి అదే సగం విజయం అని నచ్చజెప్పుకున్నాం.

నేను శాంత, ఒక టీమ్. ఇద్దరబ్బాయిలు ఒక టీమ్. మా నలుగురికీ పోటీ. ఇద్దరేసి ఎందుకు ఒకళ్ళు చాలు కదా అని మాకు తర్వాత సందేహం వచ్చింది. అసలువిషయం తర్వాత తెలిసింది. వాళ్ళకెంత వ్యూహం అంటే పొరపాటున ఒకబ్బాయి ఓడిపోతే ఇంకొకబ్బాయి ఉంటాడు కదా! పరువు పోకుండా ముందస్తు జాగ్రత్త అన్నమాట.

పోటీరోజు రానే వచ్చేసింది. అందరం కలిసి కొక్కిరపాడు అడ్డరోడ్డుకి వెళ్ళిపోయాం. ట్రాఫిక్ తక్కువఉండే మిట్టమధ్యాన్నం పోటీ మొదలైంది. నలుగురం సైకిళ్ళ మీద కోళ్ళఫారం వరకూ వెళ్లి మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చేయాలి. మా నలుగురిలో ఎవరు ముందొస్తే వాళ్ళ టీమ్ గెలిచినట్లు.
పచ్చజెండా ఊపారు.

నేలమీద ఆన్చిన కాలుని పైకి తీసుకుని ఫెడల్ మీద కాలేసి బలంగా తొక్కాం. రెండునిమిషాలు గడిచేసరికి అబ్బాయిలు సీట్లోంచి లేచి హాండిల్ మీద బరువేసి గాల్లోకి లేచిన కోడిపుంజుల్లాగా ఎగురుకుంటూ వెళ్ళిపోతున్నారు. మేం వెనకబడిపోయాం. వెనకనుంచి మా వాళ్ళు అరుపులు.

అపుడు మేమిద్దరం మొహమొహాలు చూసుకుని పక్కన పక్కనే వెళ్తూ చేతులు చరుచుకుని కళ్ళతోనే ఏం చెయ్యాలో చెప్పేసుకున్నాం. శక్తి అంతా ఉపయోగించి ఫెడల్ తొక్కుతూ సైకిల్ హాండిల్ మీద చేతులు తీసేసాం. చేతులు బార్లా చాపి హాండిల్ బాలెన్స్ చేసుకుంటూ ముందుకు సాగిపోయాం. నీకూ నాకూ పందెం. హాండిల్ పట్టుకోకుండా తిరిగి రావాలి అంది శాంతకుమారి. ఓకే చెప్పేసాను. వేగం కొంచెం తగ్గినా హాండిల్ పట్టుకుని అదుపు చేయాల్సి వస్తుంది కాబట్టి వేగం అసలు తగ్గకూడదు.

టైటానిక్ సినిమాలో నాయికానాయకుల్లాగా చేతులు బార్లా జాపుకుని కోళ్ళఫారం వరకూ వెళ్ళిపోయాం. మలుపు తిరిగేపుడు మాత్రం ఒకసారి హాండిల్ బాలెన్స్ చేసుకుని, అక్కడ మగపిల్లలిద్దరినీ దాటేసాం. వాళ్ళు సీట్లోంచి లేచి ఒగర్చుకుంటూ చెమటలుకక్కుతూ వస్తుంటే మేమిద్దరం రెక్కలు జాయిగా చాపి ఎగిరే కొంగల్లాగా ఉల్లాసంగా తేలుకుంటూ ముందుకు వచ్చేసాం.

శాంతకుమారి నా కన్నా ముందు ఉంది. ఎంత ప్రయత్నించీ నేను తనని దాటలేకపోయాను. మేమిద్దరం ముందు రావడం గమనించిన మా ఊరమ్మాయిలు ఉత్సాహం పట్టలేక అరుస్తున్నారు. ఒక్కనిమిషం గడిచి ఉంటే శాంతకుమారి గెలిచేది. కానీ అలా జరగలేదు. తను బాగా స్లో అయ్యి నేను తనని అందుకునే వరకూ ఆగింది. ఇద్దరం పక్కపక్కనే వెళ్తుండగా,

“ఏం ఆగిపోయావ్?” అడిగాను.

“నేను గెలవడం ఏంటి జాజీ?! మనం గెలవాలి గానీ. ఇద్దరం ఒకేసారి వెళ్దాం. తొరగా పా… వాళ్ళొచ్చేత్తన్నారు.” అంటూ చెయ్యి చాపింది.
మిటుక్కుమంది మనసు. తన చెయ్యి అందుకోకుండా ఇంకా వేగం తగ్గించి సైకిల్ దిగేసి తనని ఆరాధనగా చూస్తూ ఉండిపోయాను. శాంతకుమారి కూడా సైకిల్ ఆపేసి ఆందోళనగా వెనక్కి చూస్తూ అయోమయంగా నా వంక చూసింది.

పడతా లేస్తా వచ్చిన అబ్బాయిలు మేమిద్దరం రోడ్డు మీద పంచాయితీ పెట్టడం చూసి సైకిళ్ళు ఆపేసి,

“ఏం ఆగిపోయారు?” అన్నారు.

“మేం గెలవడం ఏంటి మనం గెలవాలి గాని. పాండి అందరం ఒకేసారి వెళ్దాం.” అన్నాను.

తనని అందుకున్న నన్ను చూసి శాంతకుమారి సంతోషంగా నవ్వింది.

ఇది విమలా, నీ లేఖ గుర్తు తెచ్చిన జ్ఞాపకం. మళ్ళీ లేఖలో కలుద్దాం.
ఉంటానిక
జాజి

కర్రోళ్ళ కోడలి కత

17/08/16,
విశాఖపట్నం.

ప్రియమైన అమ్మాయీ
కొండకోనల అంచుల మీద నడిచి వచ్చిన మనసుకి ఉత్తరం ఎలా మొదలు పెట్టాలో తెలియని తత్తరపాటుగా ఉంది. చిత్రకూటమి యాత్ర నుంచి వచ్చాక నిజానికి రాయడానికి బోల్డన్ని విశేషాలు ఉంటాయి కదా. కానీ మనసు కిక్కిరిసిపోయి ఉంది. ఆరంభ సంశయం గురించి తెలుసు కదా! సంశయం విషయానికి సంబంధించి కాదు. అది ఎలా మొదలుపెట్టాలో తెలియనితనం నుంచి. ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసే అంశాలకి ఒక కొస తగిలించలేని అసహాయత నుంచి. తీర్థ్ ఘర్ జలపాతాల హోరుకి మనసు ముందుకు తోస్తుంటే అక్షరం భయపడి వెనక్కి లాగుతోంది. ఇటువంటి భయసంశయాల మధ్య కనీసం ఉత్తరంగానైనా పలకలేని స్థబ్దతలో కూరుకుపోయి ఉన్నాను.
చిత్రకూట్ జలపాతపు నీటిపువ్వుల పాయలన్ని అలజడులు నిద్ర పోనీయడం లేదు. బాగా ధ్వనించే అనేక విషయాల మధ్య సన్నగా చిన్నవిషయం నీళ్ళలో చేపపిల్లలా మెల్లగా కదలాడుతోంది. అది నీతో ఈ ఉత్తరంలో పంచుకోవాలని అనుకున్నాను. ఆ విషయం నాకు భయమో బాధో మరే తామస భావమో కల్పించలేదు కానీ ఒక్కసారిగా పాత జ్ఞాపకాలన్నీ చుట్టుముట్టాయి. చందు నాకు పరిచయం అయి పాతికేళ్ళు. మేమిద్దరం పెళ్లి చేసుకుని 20 ఏళ్ళు. మాది ప్రేమ వివాహం, కులాంతరం. కులాంతర వివాహం కావడం వల్ల మేము బాధ పడ్డామా, లోకం మరీ గేలి చేసిందా అని తిరిగి చూసుకుంటే బోల్డన్ని బాధల్ని గడిచివస్తున్న జీవితం తూకం వేస్తుంది. ఆ!.. అవో పెద్ద బాధలా! అని ఇపుడు అనిపిస్తుంది. రెండిళ్ళలోనివారు, వారిని ఆవరించుకుని ఉన్న బంధుగణం, స్నేహితులూ తప్ప మా గురించి లోకానికేమి పని?
ఇపుడు ఈ 2016 లో, మా కులాంతర వివాహం, కుటుంబంలోని ఒక ధార్మిక క్రతువుకి అడ్డం పడటం నా పెదాలపై సన్నటి నవ్వుని పూయించింది. అందులో పెద్దగా విషాదం లేదు కానీ ఇంకా ఎప్పటికి మారేను లోకం అన్న విసుగు ఉన్నది. చందు వాళ్ళ చిన్నాన్న గారి అబ్బాయి పెళ్లి నిశ్చయం అయింది. తనకి తండ్రి లేడు. తల్లితండ్రుల స్థానంలో అన్నావదినలైన నేను చందు పీటల మీద కూచోవాలి. ఆ కార్యక్రమంలో నేను పాల్గొంటానా లేదా అన్నది వేరే విషయం. కానీ వేరే కులపు స్త్రీని వివాహం చేసుకున్నందున చందు దీనికి అనర్హుడు అని ఒక చుట్టాలాయన తత్వ గ్రంథాలు తిరగేసి తేల్చి చెప్పడం ఆయన బంధువులందరిలో అగ్రగణ్య స్థానంలో ఉండడం వల్ల దాని మీద చర్చలు మొదలయ్యాయి. ఈ విషయంలో కులమూ పిత్రుస్వామ్యమూ కట్టగట్టుకుని ఉండటం, లోకం చాలా ముందుకు వెళ్ళిపోయిందని నేను అంతో ఇంతో నమ్ముతున్న దశలో ఇటువంటి ప్రాధమిక స్థాయి చర్చ జరగడం ఆశ్చర్యపరిచింది విమలా!.
మరి ఇన్నేళ్ళుగా నేనూ చందూ కులాంతర వివాహం వల్ల వచ్చిన ఒత్తిళ్లను ఎలా అధిగమించాం అన్న ఊహతో ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటున్నాను విమలా! నాకు వెంటనే కొడవటిగంటి కుటుంబరావు చెప్పిన మాటలు గుర్తుకు వచ్చాయి. యధాతధంగా కాదు గానీ సారాంశంగా చెపుతాను…‘మనుషుల్లో మానసిక విలువల పెరుగుదల వల్ల చాలా సమస్యలు పరిష్కరింపబడతాయనీ అపుడు చట్టం చేసే పనిని సంస్కారమే చేస్తుందనీ’ అంటాడు కొకు. అటువంటి సంస్కారవంతులైన పెద్దవారు మా కుటుంబాలలో ఉండటం వల్ల మేము త్వరగా కోలుకోగలిగాం అనిపిస్తుంది.
అతి మామూలుమనుషులే… ఛాదస్తాలూ సాంప్రదాయాలూ బలంగా నమ్మే మనుషులే మా రెండు కుటుంబాల వాళ్ళూ. మా పెళ్లిరూపంలో అకస్మాత్తుగా వచ్చిపడిన ఉపద్రవాన్ని వాళ్ళు సంస్కారవంతంగా డీల్ చేసారు కనుకనే గత 20 ఏళ్లుగా మా ఎదురుగా వాళ్ళెవరూ ఏ కులాన్నీ ఓన్ చేసుకుని మాట్లాడటం నేను వినలేదు.
విమలా నీకు తెలుసా నేను చందూ ఇంట్లో చెప్పాపెట్టాకుండా ఇంచగ్గా కృష్ణాబాయి గారు, వేణుగోపాలరావు గారు, మా అత్తలూరి మాస్టారు, మిగతా ఫ్రెండ్స్ సాయంతో గుళ్ళో పెళ్ళిలాంటి తంతు అయిందనిపించాం. ఆ తర్వాత రిజిస్టర్ ఆఫీసులో ఏవో సంతకాలు పెట్టినట్లు గుర్తు. కానీ ఆ కాయితాలు కూడా తీసుకోలేదు. ఇళ్ళ నుంచి బహిష్కారాలు ఉంటాయని ఊహించి పెళ్ళికి ముందే విశాఖ లోని ప్రహ్లాదపురంలో మూడుగదుల ఇల్లు అద్దెకి తీసుకున్నాం. అద్దె నాలుగువందలు. అపుడు నా జీతం 1300. చందుకి ఇంకా ఉద్యోగం లేదు అప్పటికి. పెళ్ళయితే అయింది గానీ ఆ వార్త ఇరుకుటుంబాలకీ ఎలా చేరవేయాలా ఆ షాక్ ని వాళ్ళెలా తట్టుకుంటారా అన్నది అన్నింటి కన్నా పెద్ద టాస్క్ అయింది.
చివరికి ఏదోలా వార్తలు వెళ్ళాయి. తామరాకు మీద నీటిబొట్టులా ఉంటారన్న పేరు మా నాన్నగారిది. మా నాయనమ్మా తాతయ్యలు చనిపోయినపుడు కూడా చలించని ఆయన, మా పెళ్లివార్త వినగానే మొహం మీద టవల్ కప్పుకుని భోరున ఏడ్చి ‘నాన్నకూతురు ఇంత మోసం చేసిందా!’ అనేసి వీధిగుమ్మంలోకి వెళ్లిపోయారట. ఇక ఇటువైపు వస్తే, కబురు వినగానే ‘ఆ పిల్ల ఎవరో నీకు ఏదో మందు పెట్టేసి ఉంటుందిరా’ అనేసి మా అత్తయ్య ఘొల్లుమన్నారట. మొత్తానికి కాస్త స్థిమితంగా నిలబడింది మాత్రం మా అమ్మా, మా మావయ్య. మా అమ్మయితే మరీను. ఎంత వివరంగా వివేచనతో ప్రవర్తించిందో ఇప్పటికీ గుర్తే.
ద్వారకానగర్ లోని హోటల్ అనంత్ లోని రెస్టారెంట్ లో మొదటిసారి మావయ్యని కలిసాను. చందు కూడా ఉన్నాడు. నాకు భయంగానూ కుతూహలంగానూ ఉంది. ఆయన ఏవన్నా అన్నా పట్టించుకోవద్దని చందు చెప్పి ఉన్నాడు. ఆయనే కాదు ఇరువైపు పెద్దవాళ్ళూ ఎన్ని అన్నా మనమే సర్దుకుపోదాం అని ఒట్లు కూడా పెట్టుకుని ఉన్నాం. కనుక నేను బోల్డు తిట్లు కాయడానికి నన్ను నేను సంసిద్ధం చేసుకుని ఉన్నాను. ఆయన పోర్ట్ లో ఏదో ఆఫీసర్ హోదాలో కూడా ఉన్నారు. నేనా ఒక పల్లెటూరిపిల్లని. ఎలాగురా నాయనా ఈ గండం గట్టెక్కేది అనుకుంటూ చందు చెప్పినట్లు పొందిగ్గా చీరె కట్టుకుని బుద్ధిమంతురాలిలాగా వెళ్లాను.
ఆయన్ని చూడగానే నాలో ఉల్లాసం పిల్లకెరటమై పొంగింది. యాభై ఏళ్ళకి చందు ఎలా ఉంటాడో ఆయన అచ్చం అలా ఉన్నారు. సంభ్రమంతో నోరు తెరుచుకుని చూస్తుండిపోయాను. చందు చేయి పట్టుకు లాగాక అపుడు తేరుకుని ఇద్దరం కాళ్ళకి దండం పెట్టాం. నాలుగు కుర్చీల టేబుల్ వద్దకి వచ్చాక చందు నాకెదురుగా ఆయన పక్కన కుర్చీలో కుర్చోబోతే వారించి నా పక్కన కూచోమని సైగ చేసారు. మా ఇద్దరినీ కాసేపు పరిశీలించి చూసి కాసేపు పొడిదగ్గులు దగ్గి గొంతు సవరించుకుని ‘ఇట్లా చెప్పకుండా చేయడం ఏవన్నా బావుందా?’ ఇద్దరినీ ఉద్దేశించి మెల్లని స్వరంతో అన్నారు. ఆ చిన్నమాటకే నాకు చాలా పశ్చాత్తాపం కలిగి కరిగి నీరైపోయాను. ఆ ఒక్కమాట తప్ప రెండు దశాబ్దాలలో మా వివాహానికి సంబంధించి ఒక్క పొల్లు మాట అన్నది లేదు. ఆ రోజే చివర వచ్చేసే ముందు నా చేతులు పట్టుకుని నాలుగు మంచిమాటలు చెప్పారు. ఆ సమయంలో నెయిల్ పాలిష్ తో మిలమిల మెరుస్తూ సూదిగా వాడిగా షేప్ చేసి ఉన్న నా చేతిగోళ్ళను చూసి ‘ఇంత పొడవు పెంచడం అవసరమా?’ అన్నారు. అప్పటికే ఆయన మృదుత్వానికి ఫ్లాటయిపోయి ఉన్న నేను ‘అస్సలు అవసరం లేదు’ అని డిసైడ్ అయిపోయి ఆయన్ని సంతోషపెట్టడమే పరమలక్ష్యంగా ఇంటికి వెళ్ళగానే గోళ్ళు కత్తిరించేసుకున్నాను. రాజకీయ విలువలకి సంబంధించినవి అయితే ఎవరేం చెప్పినా నా అంతట నేను స్థిరంగా నిలబడిపోతాను. అయితే చిన్నచిన్నవిషయాల్లో మాత్రం పెద్దవాళ్ళని సంతోషపెట్టడానికే నేనూ చందూ ప్రయత్నించేవాళ్ళం.
నేను మందు పెట్టి ఉంటానని ఝడుసుకున్న అత్తయ్య మొదటిసారి నేను ఇంటి గుమ్మం ముందు నుంచోగానే రెండుమెట్లు దిగివచ్చి యాపిల్ పళ్ళ వంటి నిగనిగలాడే బుగ్గల్లో విశాలమైన నవ్వులు నింపుకుని నా రెండు చేతులూ పట్టుకుని ‘ఏమమ్మా?’ అంటూ పలకరించి బుగ్గలు ముద్దాడారు. పెద్దయ్యాక అంతటి ప్రేమ ప్రకటనలు మా ఇంట్లో కూడా అలవాటు లేని నేను అపుడే ఆమె మీద మనసు పారేసుకున్నాను. ఇక కాలం గడిచాక మా నాన్నగారు చందుతో తన బాధలు పంచుకునే సాన్నిహిత్యంలోకి వెళ్ళిపోయారు. ఎంతో సమయం, వ్యయం, ఎమోషన్స్, శ్రమ వెచ్చించి మా బంధాలను పునరుద్ధరించుకోగలిగాం. ఇదంతా అవసరమా అని ఎపుడూ అనుకోలేదు. చాలా అవసరం అని బలంగా ఇప్పటికీ నమ్ముతాం.
ఉత్తరాంధ్రలో కాళింగులు స్థానీయముద్ర కలిగిన ప్రత్యేక సామాజికవర్గం. మా పెళ్లి అయ్యేవరకూ చందు కులం నాకు సరిగ్గా తెలీదు. తర్వాత ఆసక్తితో తెలుసుకున్నాను. కులాలకి ఉండే సాంస్కృతిక కోణాల పట్ల ఆసక్తి అది. చందు తమాషాకి ‘మేము అశోకుడంతటివాడినే ఎదిరించాం. కళింగయుద్ధం చేసిన వీరులు మా పూర్వీకులు’ అని గొప్పలు చెప్పేవాడు. తర్వాత చరిత్ర చదివినపుడు చాలాకాలం కిందటి వరకూ కాళింగులు సంచార జాతి అనీ కొండొకచో దారిదోపిడి వారి జీవనవిధానమని తెలిసి ‘ఓరి పిడుగా నువ్వు దారిదోపిడీ దొంగవా?!’ అని చందుని బాగా ఆట పట్టించేదాన్ని. కాళింగులలో కూడా కింతలి, బూరగాని అనే తెగలు ఉంటాయి. చలసాని ప్రసాద్ గారు చందు కనపడగానే కావిలించేసుకుని ‘ఇదుగో శీనూ.. కింతలి అంటే ఏంటో తెలుసా?’ అంటూ ఒక కథ చెప్పేవారు. కళింగ యుద్ధంలో చనిపోయిన వారి తాలూకు యవ్వనవంతులైన భార్యలు తరువాతి కాలంలో ఒంటరిగా జీవించలేక ‘కిం.. తాళి?’ అని విలపించేవారని, వారి పట్ల కరుణతో వివాహం చేసుకుని సోషల్ రిఫార్మ్ కి పునాదులు వేసిన వారు కింతలి కాళింగులు అయ్యారని చెప్పగానే చందు మనోరంజనం పువ్వులా వికసించిపోయేవాడు.
కాళింగ స్త్రీలు సౌందర్యవంతులని పేరు. కందగడ్డ వంటి ఎర్రటి ఎరుపువర్ణం. నున్నని పారదర్శకమైన చర్మ కాంతి కుదిమట్టంగా వత్తయిన తలకట్టుతో ప్రత్యేకంగా ఉంటారు. చందు వాళ్ళ స్వగ్రామం పలాస దగ్గరున్న వరదరాజపురం తరుచుగా వెళ్ళేవాళ్ళం. అపుడు నన్ను చూడటానికి చాలామంది వచ్చేవారు. చందు ఏదో దేశం చదువుకోడానికి వెళ్లి నన్ను పెళ్లి చేసుకుని వచ్చాడని కతలు కతలుగా చెప్పుకునేవారు. నన్ను విచిత్రంగా చూసి కాస్త ముక్కూ మూతీ విరిచి “శీను బాగా తేటు… మల్లిక నలుపు’ అని అనేవారు. ‘నుదురు ఎత్తుగా ఉంటే అదృష్టం అనీ మల్లిక చెయ్యెత్తు మనిషి అనీ కళగా ఉంటుందని అత్తయ్యమావయ్య నా మీద మాట పడనివ్వకుండా మురుసుకునేవారు.
పలాస పరిసరాల్లోని పల్లెల్లో ఉండే వాళ్ళ చుట్టాల ఇళ్ళకు తరుచుగా వెళ్ళేవాళ్ళం. పొడవుగా కంపార్ట్ మెంట్స్ లాగా ఉండే అతి చిన్నఇళ్ళలోని వారి విశాలమైన హృదయాల్లో నాకు చాలా త్వరగా చోటిచ్చారు. పండు ముదుసలి స్త్రీల పట్ల సహజంగా నాకుండే అపారమైన ప్రేమ వల్ల వాళ్ళతో గంటలు గంటలు కూచుని వాళ్ళు చెప్పే కబుర్లు వినేదాన్ని. ఉత్తరాంధ్ర మాండలికం నాకు ఎలా పట్టుబడిందన్నది చాలామంది అడిగేవారు. ఇదుగో ఇలా వారి ముచ్చట్లలోంచి జాల్వారే జీవభాషని ఇష్టంగా దోసిలి పట్టాను. నిజానికి చందు కన్నా కూడా వారి చుట్టాల ఆనుపానులన్నీ నాకే బాగా తెలుసు. వూర్లో పదడుగుల వెడల్పున్న మట్టిరోడ్డుకి అటూ ఇటూ వట్టి నేలమీదే వారి సరసన గొంతుకు కూర్చుని, నీళ్ళుజల్లడం వలన ధూళి అణగారిన ఆ నేలమీద వేసిన ఆకుల్లో భోజనాలు చేసేదాన్ని. అక్కడ పుట్టి పెరిగి, పట్టణాలలో మెట్టి, చుట్టపుచూపుగా వచ్చిన పడుచులు లోపలిగదుల్లో ఎత్తుపీటల మీద నాజూకుగా మెతుకులు లెక్కబెట్టుకుని కొరుకుతుంటే నేను మాత్రం వీధిలో అందరి మధ్య కూచుని, వేడివేడి అన్నం మధ్యలో గుంట చేసి పొగలు గక్కే గూనపులుసు వేసుకుని ఇంతేసి వాటం ముద్దలు గుటుక్కుమనిపించేదాన్ని. సగ్గుబియ్యంతో చేసిన తియ్యటి పాయసాన్ని ఆకులో వేసుకుని జుర్రేదాన్ని. పెళ్ళిళ్ళూ పేరంటాలలో నడుంకట్టి అమ్మలక్కల మధ్య చేరి తెగ పనులు చేసేసేదాన్ని. దాంతో కలవరాలన్నీ సర్దుకుని నన్ను వాళ్ళలో కలిపేసుకున్నారు. సాహిత్య సంవాదాల్లో భాగంగా ఇదివరలో కొందరు నువ్వు ఉత్తరాంధ్ర దానివి ఎలా అవుతావు అన్నపుడు నా ఒంటిని అతుక్కున్న చర్మం లేచిపోయినంత నెప్పి కలిగేది. ఇపుడు అదేం లేదు. ఎందుకంటే ఇపుడు అస్తిత్వం నా సమస్య కాదు. ఉనికిని ఎవరైనా సవాల్ చేయొచ్చు గానీ ప్రాణప్రదమైన ప్రేమని ఎవరైనా సవాల్ చేయగలరా?!
ఎపుడూ లేనిది అకస్మాత్తుగా కులచర్చ మొదలుకావడం నాలో ఈ జ్ఞాపకాలను కదిలించింది. నో రిగ్రెట్స్… ఇదియునూ నా మంచికే. ఈ నాలుగు మాటలూ రాయించినందుకు చర్చ మొదలు పెట్టిన చుట్టాలాయనకు చాలా థాంక్స్.
నీ కథల పుస్తకం మీద విశాఖలో జరిగిన చర్చ గురించి మాట్లాడాలి. అది మళ్ళీ వచ్చే ఉత్తరంలో రాస్తాను. నీ రిప్లయ్ లో ఏయే కొత్త అంశాలను టచ్ చేస్తావోనన్న కుతూహలంతో…
– మల్లి

 

Image may contain: 1 person, smiling, text

Image may contain: 2 people, text

Image may contain: 1 person, text

సప్తవర్ణ లేఖ – 11

(గత నాలుగు రోజుల్లో వివిధ సందర్భాల్లో నాతో మాట్లాడిన మిత్రులు చాలా సున్నితంగా ప్రస్తావించిన విషయాల సారాంశం ఒకటే. ఈ మధ్య ఏం రాస్తున్నట్లు లేవు! అని. ఆ హెచ్చరిక నాకు అర్ధమవుతూనే ఉంది. అయిదేళ్లుగా నన్నుపట్టుకుని వదలని నవల గురించీ, బోల్డంత సమయాన్ని హరించే దాని దాహం గురించీ కాసేపు గొణిగి ఊరుకున్నాను. రాయకపోతే ఏం అని మనసులో కాసేపు పెంకితనాలు కూడా పోయాను. చూస్తుంటే విమలకి రాసిన సప్తవర్ణ లేఖ కనిపించింది. ఇలా మీతో పంచుకుంటున్నాను.)

షాబీ డేస్

20/03/16
విశాఖపట్నం.
హాయ్ విమలా,
నీ ఉత్తరం అందుకున్నాను. విమెన్స్ డే సందర్భంగా నువ్వు రాసిన లేఖ నాకు కొన్ని కొత్తవిషయాలని తెలియజేసింది. ఉద్యమానుభవాల విమలతో ఇట్లా నేస్తరికం కట్టుకున్నందుకు సంతోషం వేసింది. మనిద్దరం కలిపి చినుకు సాయంతో నిర్మించుకున్న ఈ ఆవరణం అపురూపంగా ఉంది. చూస్తూ ఉండగానే ఏం కానట్టు ఏడాది గడిచిపోయింది. ఆ మధ్య కె. శివారెడ్డి గారు కూడా హెచ్చరించారు, ‘మీ లేఖలను పుస్తకంగా తేవడం మాత్రం మర్చిపోకండి’ అని. కలిసినపుడల్లా ఎవరో ఒకరు ప్రస్తావిస్తూనే ఉన్నారు. రామతీర్ధగారు ఈ లేఖల స్వభావం మీద మంచి విశ్లేషణ చేసి ఇన్ని పేజీలు అని కుదించకుండా విస్తృతంగా రాస్తే చాలా విషయాలు నమోదు అవుతాయి అని చెప్పారు.
ఈ మధ్య నా చిన్నప్పటి భయాలు కొన్ని గుర్తొచ్చి వాటిచుట్టూ చాలా ఆలోచనలు చేరాయి విమలా! అట్లాంటి భయాలు కలిగించిన కొన్ని దయారహిత దినాల ( పనికిమాలిన రోజులు అనొచ్చేమో! కానీ నేనిట్లా అనువదించుకున్నాను) గురించి నీతో పంచుకోవాలని ఉంది. నాకు అయిదారేళ్ళ వయసులో అమ్మ, నాన్న, నేను హైదరాబాద్ లోని మా చుట్టాలింటికి వెళ్లాం. మా ముగ్గురుఅక్కయ్యలు మా ఊళ్లోనే నాయనమ్మ దగ్గర ఉన్నారు. నన్నొక్కదాన్నీ తీసుకువెళ్ళారనే గర్వం కాసేపు కూడా నిలబడలేదు. బస్సులో కూచోగానే ‘నలుగురు పిల్లల్నీ తీసుకువెళ్ళాలంటే మాటలా! చార్జీలు భరించలేం. మా నాలుగోది వాళ్ళ నాన్నని వదిలి ఉండలేదు. అందుకే దీన్ని తీసుకు వెళ్తున్నాం’ పక్కనున్న చుట్టాలావిడతో అంది అమ్మ. అదుగో అలా డబ్బు అనే బ్రహ్మపదార్ధం మొదటిసారిగా నా ఊహలోకి వచ్చి హడలుగొట్టడం మొదలుపెట్టింది.
నిజంగానే హడిలిపోయాను విమలా!
నన్నూ మా అక్కలను ఇలా విడదీసేశక్తి దానికి ఉన్నందుకు ఆ బ్రహ్మపదార్ధం మాకు సరిపడినంత లేనందుకు దిగులు మొదలైంది. చుట్టాలింట్లో దిగి మూడురోజులు గడిచినా హుషారు లేదు. మాలో మేము మంతనాలాడుకుని దిగులు పోగొట్టుకోవడానికి పక్కన అక్కయ్యలూ లేరు. మూడోనాటి రాత్రి అర్ధరాత్రి పెద్దపెద్ద అరుపులు వినబడితే తుళ్లిపడి నిద్రలేచాను. పక్కనే ఉన్న హాల్లో ఏదో గొడవ జరుగుతోంది. చుట్టాలతో సహా అందరూ అక్కడే ఉన్నారు. మా చుట్టాలింటి పెద్దకొడుకు తాగివచ్చి గొడవ చేస్తుంటే అందరూ నిద్రలు లేచారు.
మా నాన్న పెద్దరికం వహించి ఏదో సర్ది చెప్పబోతున్నా గొడవ సాగుతూనే ఉంది. నేను రహస్యంగా తొంగి చూసేసరికి ఆ తాగి వచ్చినతను నూరువరహాల గుత్తిలోని ఒక పువ్వు కాడను పళ్ళ మధ్య తిప్పుతూ మొహం భీకరంగా పెట్టుకుని ఉన్నాడు. అమ్మా అమ్మా అని మెల్లగా పిలిస్తే, వాళ్ళాయన పెద్దరికాన్ని చూడనివ్వకుండా చేస్తున్నానన్న విసుగుతో వచ్చిన మా అమ్మ నన్ను పడుకోబెట్టబోయింది కానీ నేను లొంగి రాలేదు. అలా అమ్మ కుచ్చిళ్ళు పట్టుకుని సాగుతూ నేనూ హాల్లోకి వచ్చిపడ్డాను.
అపుడు గోస పెడుతున్న గొంతుతో తాగుబోతాయన వాళ్ళ అమ్మ అందీ ‘ఇట్లా తాగుతూ పోతే ఎంత డబ్బూ నాలుగురోజుల్లో హరించుకు పోతుంది కదా’ అని. ఇక మిగతా విషయాలన్నీ పోయి ఆ ఒక్కమాటే నా బుర్రకి అతుక్కుపోయింది.
వాడేస్తే డబ్బులు అయిపోతాయి.
మా ఇంట్లో ఇనపటేబుల్ టేబుల్ సొరుగులో గుండ్రని స్టీలు డబ్బాలో నాన్న దాచిన నోట్లూ చిల్లర నాణాలూ గుర్తొచ్చాయి. వాడేస్తే అయిపోతాయి కదా! అపుడెలా బతకడం! అన్న మనేద పట్టుకుంది నాకు. అదెంత తీవ్రంగానంటే పొద్దున్నకల్లా నా వంటి మీద జ్వరం విరగకాసింది.
‘రాత్రి గొడవకి ఝడుసుకుందల్లా!’ అన్నారంతా. కానీ కాదు. డబ్బు అయిపోతే ఎట్లా మరి! పాపం మా నాన్న ఏం చేస్తారు! మేవెట్లా బతకడం! అనేదే నా గుబులు. నాలుగురోజులైనా జ్వరం తగ్గకపోయేసరికి ఎవరినో తోడు ఇచ్చి ఏలూరు మా ఇంటికి పంపేసారు.
వచ్చినరోజే మా అక్కయ్యలు నా నుంచి విషయం కూపీలాగి ‘స్టీలు డబ్బాలో డబ్బులు అయిపోతే మరెలా బతకడం అని భయంతో వచ్చిన జ్వరం అంట మామ్మా!’ అని మా నాయనమ్మతో చెపితే ఆవిడ నవ్వేసి, ‘అయిపోతే సంపాదించుకుంటాం’ అంది ధీమాగా.
అపుడు బోల్డు అనుబంధ ప్రశ్నలు వేసి డబ్బు దాని స్వరూపస్వభావాల గురించి మా నాయనమ్మ వద్ద కొంత లౌకికజ్ఞానం సంపాదించాను. నా పసిమనసుకి అంత కష్టం కలిగించిన ధనంతో నాకెపుడూ స్నేహం కుదరలేదు. సాధ్యమైనంతవరకూ తప్పుకునే తిరిగాను.
తొలిగా నా ఆలోచనను అంత మథనకి గురి చేసిన అంశం ఇంకా ఉదాత్తమైనది అయి ఉంటే బావుండేదని అనిపిస్తూ ఆ షాబీ డేస్ నుంచి కూడా ఎంతో కొంత గ్రహించాను కదా ఊరట చెందుతూ ఉంటాను.
దయ కరుణ లేకుండా జీవితం కొన్ని క్రూరమైన రోజులను ‘అనుభవించు’ అంటూ అంటగట్టే ఉంటుంది కదా విమలా!. తెలిసోతెలియకో విధిలేకో, నమ్మకంలేకో, మరెందుకో అలాంటిరోజులు మనమీదుగా నడిచిపోయే ఉంటాయి…‘అబ్బా ఎలాంటికాలం తల్లీ! పగవాడికి కూడా రాకూడదు’ అనిపించిన రోజుల్లో నన్ను కాపాడిన నిబ్బరం, వివేచన, సహనం నాకు అత్యంత విలువైనవి. వాటి జ్ఞాపకాలు మళ్ళీ అలాంటివి ఎదురైనపుడు ఎదుర్కొనే క్రమాన్ని సులువు చేస్తాయి. ‘మనం పోగొట్టుకున్న ధనం కన్నా మనం పోగొట్టుకున్న మనం విలువ చాలా ఎక్కువ’ అన్నది చిన్నప్పటి ఫాసినేటింగ్ కొటేషన్. అందుకే ఎలాంటి షాబీ డేస్ లో కూడా నన్ను నేను నిలుపుకోవడానికే ముందుగా పోరాటం మొదలుపెడతాను.
నా జీవితంలోవే కాకుండా నా చుట్టూ మెలిగినవారి జీవితాల్లోని ఉండకూడని రోజులు కూడా నన్ను కలవరపెడతాయి. ఏలూరులో నేను ఆరు, ఏడు తరగతులు చదివేపుడు మా క్లాసులో విజయకుమారి అని మాలవారి అమ్మాయి ఉండేది. తను క్రిస్టియన్. మిగతావాళ్ళు బీసీ ఓసీలు – హిందువులు. ఓ సారి మా తరగతిలో చాలామంది పిల్లలు మా ఆహ్వానం మీద కట్టగట్టుకుని మా ఊరొచ్చారు. విజయకుమారి కూడా వచ్చింది. మా ఊళ్ళో మా తరగతికి చెందిన అందరి ఇళ్ళకూ వెళ్లాం.
అపుడు ఏ రకమైన ప్రశ్నలూ, ఆలోచన, లేకుండానే అందరం కలిసి విజయకుమారికి బొట్టు పెట్టేసి, జడలు బట్టలూ అవీ మాలాగా మార్చేసి ఎవరైనా ఆరాగా చూస్తే మా గుంపు మధ్యభాగంలో తనని దాచేసి నానా హడావిడి చేసాం. మొత్తానికి మా సంబరంలో తను కూడా పాల్గొనాలన్న ఆరాటమే తప్ప ఇంకే జ్ఞానమూ తెలీని దుర్మార్గపు రోజది. ఆఖరు అంకం మా ఇంట్లో. చావిట్లో అందరినీ వరసగా కూచోబెట్టి కాయితంలో పకోడీలు పెట్టి ఇస్తున్న మా నాయనమ్మ విజయకుమారిని చూసి ‘పిల్లా! మీరేవిట్లూ?!’ అనేసింది పిడుగుపాటుగా.
నాకు చాలా కోపం వచ్చింది.
ఎందుకు?!
నాకు అప్పటికి కులమతాలను వాటి అమానుషత్వాన్ని అర్ధం చేసుకునే వాతావరణంలో లేను. కానీ ఆ ప్రశ్న అడగడంలో అహంభావం, దానికి సమాధానం చెప్పలేక ఆ నీలికలువ కళ్ళు నీళ్ళతో నిండిపోవడం నన్ను కలవరపరిచాయి విమలా! అపుడు మా నాయనమ్మతో పోట్లాడాను. మా ఫ్రెండ్ ని అట్లా అడుగుతావా?! అని. మొదటిసారి మా ఇంట్లో పెద్దవాళ్ళ మీద చిన్నవాళ్ళ తిరుగుబాటు. ఆ పకోడీలు అక్కడే పారేసాను. విజయకుమారి మాత్రం పొట్లంగట్టి తెచ్చింది. ఇద్దరం కలిసి మా పక్కస్థలంలో ఉన్న గడ్డివాము పక్కన కూర్చుని ఏమీ చెప్పుకోకుండానే ఓ…మని ఏడ్చుకున్నాము.
కాసేపటికి ఏడుపు ఆగి వెక్కులు పెడుతున్నపుడు విజయకుమారి పకోడీల పొట్లం విప్పి ఒకటి తీసుకుని సగం కొరికి తిని మిగిలిన సగం నాకు ఇచ్చి ‘ఇది తింటే నువ్వు అంటు పాటించనట్లు…’ అంది పౌరుషంగా.
గభాలున తీసుకుని తినేసి కలకలలాడిన విజయకుమారి మొహాన్ని చూసి పొట్లంలోని మిగతావి కూడా కొరికి ఇస్తేనే తింటానన్నాను. ఆ తర్వాత ఈ అంటరానితనాన్ని పోగొట్టడానికి మా వంతుగా మేము ఒక బృందంగా ఏర్పడి నేనూ విజయకుమారి, మాదిగవాళ్ళ మత్తేసు ఇంకో నలుగురైదుగురం కలిసి రేగుపళ్ళు మొక్కజొన్న కండెలు లాంటి వాటిని వాళ్ళు కొరికి ఇస్తే మిగతావాళ్ళు తినాలి అనే ప్రోగ్రాం కొన్నాళ్ళు నడిపాము. అలాగే అందరమూ విజయకుమారి మత్తేసుతో సహా ఒకరి భుజాల మీద ఒకరు చేతులు వేసుకుని నడవాలి అన్న కార్యక్రమం కూడా నిర్వహించాం. మా టీచర్లకి తెలిసిన రోజున ఒకాయన మమ్మల్ని తిట్టిపోశాడు కానీ మిగతావాళ్ళు నవ్వి ‘ పిచ్చిపిల్లలారా! ఎప్పటికి మారేను లోకం!’ అని నిట్టూర్చారు.
ఒక దుర్మార్గపు రోజుని అమాయకత్వపు సమానత్వంలోకి తీసికెళ్ళగలిగినందుకు విజయకుమారికి ధన్యవాదాలు చెప్పుకుంటూ ఉంటానెప్పుడూ.
ఈ మధ్య వేముల రోహిత్ తల్లిగారైన వేముల రాధిక విశాఖపట్నం మీటింగ్ కి వచ్చారు విమలా! మహిళాచేతన కార్యదర్శి కత్తి పద్మ ఉన్నారు కదా.. తను తీసుకు వచ్చారు. ఆమెతో కలిపి ఒక పూటంతా గడిపాను. చాలా కబుర్లు చెప్పుకున్నాము. రోహిత్ చిన్నప్పటి విషయాలు చెప్పుకున్నాము. రోహిత్ తమ్ముడు చైతన్య పేరులోనే కాక నిజంగా చైతన్యవంతంగా ఉన్నాడు. వారి జీవితాల్లో అకస్మాత్తుగా వచ్చి పడిపోయిన ఆత్మీయుని మరణం ఒక ఎత్తు అయితే, రోహిత్ లక్ష్యాలను ఆశయాలను భుజాలకి ఎత్తుకున్న అనేకమంది ఆశలను రాజకీయంగా ముందుకు తీసుకు వెళ్ళవలసిన బాధ్యతని కూడా వాళ్ళు స్వీకరించారు.
అంతకు ముందు ఎరుగని కొత్త రాజకీయాలను హాండిల్ చేయడంలో వారికి వస్తున్న సమస్యలను, వాటిని అధిగమించడంలో ఉన్న ఇబ్బందులను ప్రస్తావిస్తే నిబ్బరంగా ఉన్నట్లే కనిపించారు. ప్రధానంగా ఏ రాజకీయపార్టీనీ ఏ ప్రజాసంఘాన్నీ ఏ మీడియాసంస్థనీ నమ్మి, వారి వెనుక వెళ్ళమని రోహిత్ చట్టం రావడం కోసం బేషరతుగా అందరి సాయం కోరతామని చెప్పారు. బాధితులకి న్యాయాన్ని సాధించడంలో చివరికంటా తోడు ఉంటామన్న నమ్మకాన్ని ఒక్క ప్రజాసంఘమూ ఇవ్వలేకపోయిందా అని మనసు కలుక్కుమన్నా సరే ఇప్పటి పరిస్థితుల్లో వారి ముందు ఇంతకన్నా వేరే ప్రత్యామ్నాయం లేకపోవడం నన్ను ఆలోచనలో పడేస్తోంది విమలా!
కథల పుస్తకం వేస్తున్నావుగా విమలా! నీకు అభినందనలు. నువ్వు అరుదైన కవి కథకురాలివి. సమాజంతో ప్రజలతో, నీతో – నీ అనుభవాలు కథలుగా ఒకేచోట చదవడం అద్భుతమైన అనుభవం అవుతుంది ఖచ్చితంగా.
నువ్వు కోసుకొచ్చిన కొన్ని నక్షత్రాలు / నీ వేలి కొసల నుంచి జారే క్షణాల కోసమూ
నువ్వు మోసుకొచ్చిన కాసిన్ని కన్నీళ్లు / మాకు చెప్పే కథలని వినడం కోసమూ
ఎదురు చూస్తూ ఉంటాను. ఈసారి త్వరగా నీ లేఖ చదవాలని ఆశపడుతూ…
ప్రేమతో
మల్లి28feb11

పండువెన్నెల

Cover Page _ Modified

 ”…రెండురోజుల కాలానికే ఇంతశక్తి ఉంటే తరుచుగా పిల్లలకీ రచయితలకీ మధ్య అనుబంధం ఏర్పడితే అద్భుతాలు జరిగితీరుతాయి. సాహిత్యసభలు అంటే తలపండిన పదిమంది ఒకచోట చేరి ఒకరిగురించి మరొకరు పొగుడు కోవడంగా మారిపోయిన సందర్భం ఇది. ఆ సభలు చూసినపుడల్లా రచయితల టార్గెట్ ఏంటి అన్న సందేహం ఊపేస్తూనే ఉంటుంది. సన్మానాలు,సత్కారాలు, పుస్తకావిష్కరణలు, పుస్తకసమీక్షలు, కవిత, కథాపఠనాల పేరిట పదేపదే అదే గుప్పెడు గుంపు కూడినపుడు సాహిత్యజీవుల చివరాఖరి నాటకం చూస్తున్న దిగులు కలుగుతుంది.

సమాజాన్ని సమూలంగా మార్చేస్తున్నామన్న భ్రమలలోనుంచి ముందుగా రచయితలే బైటపడాలి. ‘మేము రాసేది మాకోసమే లేదా మా గుప్పెడుమందికోసమే అది మా ఇష్టం’ అన్నవారితో పేచీ ఏమీలేదు. వారితో ఆనందంగా విభేదించి తప్పుకోవచ్చు. కానీ సాహిత్యం సమాజచలనానికి ప్రత్యక్షదోహదాన్ని ఇస్తుంది అని బలంగా నమ్మిన రచయితలు మాత్రం తమ ఎజెండా మార్చుకోవలసి ఉంది. దానికోసం అనేక ప్రయోగాలు చేయవలసి ఉంది…” ( పండువెన్నెల – ముందుమాట నుంచి ) – మల్లీశ్వరి, కత్తిపద్మ, నిశాంత్

‘బెమ్మోచ్చవం నాకు సేన నచ్చీసినాది.’

10502130_1532170283672466_8872186814400156413_n

నాను ఇలగ అనీసినానో నేదో వూరోల్లంత గొల్లువెట్టీసినారు. ‘ఓలమ్మా! ఈ మల్లమ్మకి ఏటయిపోనాది! ఒడుపెరిగిన దాయి గదా తట్టుకుని ఒడ్డున పడిపోతాది అనీసుకున్నాం…సివరికి మల్లమ్మకి కూడా దెబ్బడిపోనాది. పిచ్చి మాటలాడేస్తోంది ఏటి సేస్తుము!’  అనీసి అక్కుర్లు బుక్కుర్లై ముక్కులు సీదేసినారు. మరి కొందరు నేస్తులయితే ఇకటాలు మొదలు పెట్టీసినారు. ‘నెంబర్ 10 బస్సు ఎక్కించీ మందువా!’  అనీసి. మరి కొందరు జూదగత్తెలు పందెం విసిరినారు నా మీదకి. ‘ఇంకోపాలి దయిర్నంగా చూసి సిలకలాగా నవ్వుకుని వచ్చీసినావంటే నీకు లచ్చ కాదు పది లచ్చలు ఇస్తుము’  అనీసి.

ఇయ్యన్నీ ఇనేసి నాను జవజవలాడిపోనాను. ఈ  లోకంలోట దర్మము నశించుట గాకపోతే ఆళు సెప్పేది నాను ఇనీయాలి గానీ నాను సెప్పేది ఆళు ఇనుకోరా?! అదే అనీసినాను.

అల్లప్పటికి అందరికీ ఒంటి మీనకి తెలివి వచ్చీసి ‘ యానికే నీకు బెమ్మోచ్చవం నచ్చీసినాది ఒక్క పాయింటు సెప్పుమీ మావు  ఆలకిస్తాం.’ నిలదీసి అడిగినారు.

నానపుడు సద్దుకుని కూకుని ఇలగ సెప్పినాను.

నానూ నా సెందుమావ కలిసి బెమ్మోచ్చవానికి పోయినాము. హాలు లోపట సల్లగా సుకంగా పత్తెంగా ఉండేతలికి అయిదో నిమిషాన నాను నిద్రలోకి జారుకున్నాను. మరల్లపుడు పదో నిమిషమో పదకొండో నిమిషమో నాకు ఎరికనేదు గానీ గొల్లున నవ్వులు వినపడేతలికి ఉలిక్కిపడి లేసినాను. అందరి మొకాలట ఎలుగు నవ్వులు. ఈ  నవ్వులన్నీ  నాను  మిస్సయిపోయాను గావాల అనీసి కళ్ళు గట్టిగా తెరిచి తెరకి అతికించినాను. అల్లప్పటికి నాకు బోధపడినాది. అసలు ఇషయం తెర మీదట కాదు నా పక్కన ఉన్నది అని. ఇకటదారి మా సెందుమావ నా పక్కన కూకుని పేల్సినాడు మాటలు…ఇహన సూడండే! హాలుహాలంత నవ్వుల్తో అవ్వాయి సువ్వాయిల్నాగా ఎగిసిపడినారు. ఓలమ్మా మరి కంటి మీద కునుకు పడితే ఒట్టు.

ఒక్క చణం సెందుమావ పల్లకుంతే నేనే గాదు పెజలు బరాయించుకోనేకపోయినారు. ఏదొకటి అనుమీ, ఒక డవిలాగ్ విసురుమీ అనీసి బోల్డు ఇజ్ఞప్తులు పంపినారు.  మరిహన ఏటి సేస్తాడు నా మావ! పెజల మానపేనాలు రచ్చించటం కోసం సెందుమావ బాద్దెత బుజానేసుకుని అందరిని ఒడ్డున పడేసినాడు. నాను కూడా ఇతోదికంగా నాలుగు మాటలు మా మావకి అందించి సాయపడినాను. హాలు లోపట నుండి బైటకు వచ్చేతలికి అల్లందరూ క్యూలు కట్టి మావకి షేకు హాండులిచ్చి ‘మీరే గనక నేకపోయి ఉంటే ఈ రోజు మావు ఏటయిపోయి ఉందుము…మా పేనాలు నిలువునా రచ్చించారు’. అనీసి పండగలు పబ్బాలకి మమ్మల్ని భోజికి రమ్మని పిలుపులు సేసి మరీ ఎల్లినారు.

దయగల తల్లుల్లాలా తండ్రుల్లాలా! ఇహన ఇప్పుడు సెప్పండి నాకు బెమ్మోచ్చవం సేన నచ్చీసినాది అంటే అందులోట ఏటి తప్పున్నాది??!!